Η ανισότητα του ποδοσφαίρου

Δικαιοσύνη και ποδόσφαιρο είναι δύο έννοιες που σπάνια περπατούν αγκαζέ. Τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικών χώρων, οι ανισότητες και η πολτοποίηση της αξιοκρατίας είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.

Δεν κερδίζει πάντοτε ο καλύτερος, δεν παίζει ο πιο ταλαντούχος, δεν απολύεται ο χειρότερος.

Μια παράμετρος, την οποία ζουν στο πετσί τους οι ποδοσφαιριστές αλλά δεν βλέπει το φως της δημοσιότητας, είναι και οι αμοιβές τους.

Τα χρήματα που κερδίζουν σπάνια αντιστοιχούν στην προσφορά τους – όπως συμβαίνει άλλωστε και στην καθημερινότητά μας.

Παράδειγμα ο Ντε Χέα. Ο τερματοφύλακας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ υπέγραψε πρόσφατα νέο συμβόλαιο που του αποφέρει 440.000 ευρώ την εβδομάδα, παρά το γεγονός ότι είναι από τους χειρότερους εδώ και δύο χρόνια. Ο κορυφαίος στην Πρέμιερ Λιγκ και από τους καλύτερους στον κόσμο, ο τερματοφύλακας της Λίβερπουλ Αλισον, αμείβεται με το ένα τέταρτο των χρημάτων που κερδίζει ο Ισπανός – 105.000 ευρώ την εβδομάδα.

Για να δώσουμε την πραγματική διάσταση της ανισότητας, αρκεί να αναφέρουμε πως όσα κερδίζει ο Ντε Χέα παίρνουν όλοι μαζί ο Αλισον και οι αμυντικοί της Λίβερπουλ Φαν Ντάικ, Αλεξάντερ-Αρνολντ και Ρόμπερτσον. Οι δύο τελευταίοι δε, που θεωρούνται τα καλύτερα ακραία μπακ στον κόσμο αυτή τη στιγμή, αμείβονται – και οι δύο μαζί – με 100.000 ευρώ την εβδομάδα.

Οι αδικίες είναι ατελείωτες. Ο Μαρσιάλ της Γιουνάιτεντ κερδίζει 2,5 φορές περισσότερα από τον Μανέ και πιο πολλά από τους Αγουέρο και Χάρι Κέιν.

Οι αιτίες αυτών των σκανδαλωδών ανισοτήτων είναι πολλές. Η πρώτη και σημαντικότερη, η αγωνιστική πτώση που με τη σειρά της προκαλεί πανικό τον οποίο εκμεταλλεύονται οι ειδικοί σε τέτοιες καταστάσεις μάνατζερ και δεσμεύουν με «χρυσά» συμβόλαια τις πλούσιες ομάδες.

Επίσης το κακό σκάουτινγκ που υπερτιμά την αξία των ποδοσφαιριστών. Και φυσικά η έλλειψη ικανών στελεχών στους συλλόγους που μπορούν να διαχειριστούν τέτοιες καταστάσεις. Στο μεταξύ, όμως, κάποιοι γίνονται πλούσιοι και κάποιοι άλλοι που ματώνουν τη φανέλα ζουν με το παράπονο.