Πέταξε {LF}στην κορυφή από το μηδέν

Η είδηση του δυστυχήματος την περασμένη εβδομάδα, όπου έχασε τη ζωή του ο επιχειρηματίας Θεόδωρος Νιτσιάκος, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, βυθίζοντας στο πένθος και στη θλίψη όχι μόνο την οικογένειά του και τους δικούς του ανθρώπους, αλλά και όσους τον γνώρισαν ή συνεργάστηκαν μαζί του. Ηταν ένας επιχειρηματίας ο οποίος διέγραψε μια λαμπρή πορεία ξεκινώντας από το μηδέν και φτάνοντας στην κορυφή. Ωστόσο, όσοι τον γνώριζαν καλά λένε ότι παρέμεινε μέχρι και την τελευταία του στιγμή ένας απλός, ακούραστος και ενθουσιώδης άνθρωπος, ο οποίος ποτέ δεν ξέχασε τη διαδρομή του, τις δυσκολίες αλλά και την προσπάθεια που κατέβαλε μέχρι να «χτίσει» τον επιχειρηματικό όμιλο Νιτσιάκου και να γίνει ο πατριάρχης της ελληνικής πτηνοτροφίας. Το ραντεβού με τους φίλους και τους συγχωριανούς τους κάθε Παρασκευή στα ορεινά των Ιωάννινων για κυνήγι ήταν η προσωπική του απόλαυση. Σε αυτό το ραντεβού, όπου ήταν όπως πάντα συνεπής, η τύχη τού έπαιξε το παιχνίδι της.

Ο Θεόδωρος Νιτσιάκος γεννήθηκε στην Αετομηλίτσα Ιωαννίνων στις 25 Μαρτίου του 1944. Η οικογένειά του ήταν μια κτηνοτροφική οικογένεια που ακολουθούσε διαβίωση νομαδικής μορφής. Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια τα πέρασε μεταξύ Αετομηλίτσας Ιωαννίνων και Ροδιάς Τυρνάβου, αφού η οικογένειά του μετακινούνταν κάθε καλοκαίρι από τον θεσσαλικό κάμπο στα ορεινά των Ιωαννίνων μαζί με το κοπάδι της, όπως και δεκάδες άλλες κτηνοτροφικές οικογένειες την εποχή εκείνη.

Ενας από τους τέσσερις γιους της Πολυξένης και του Χρήστου Νιτσιάκου, ο Θόδωρος ήταν πάντα μεθοδικός και φιλομαθής, γεγονός που ήταν και η αιτία μια συνεχούς γκρίνιας των γονιών του, όπως είχε πει χαρακτηριστικά σε παλαιότερη συνέντευξή του. Ο πατέρας του θεωρούσε τις αρετές αυτές σημαντικές και έβλεπε τον νεαρό Θόδωρο συνεχιστή της δικής του δουλειάς, ενώ η μητέρα, που έβλεπε μακρύτερα, πίστευε ότι ο μικρός Θοδωρής της μπορούσε να κάνει πολλά και σημαντικά πράγματα και για τον λόγο αυτόν έπρεπε να συνεχίσει τις σπουδές του και το σχολείο. Ετσι με σύμμαχο τη μητέρα του και τον δάσκαλο – καθώς ήταν εξαιρετικός μαθητής – έπεισαν τον πατέρα του και τελικά συνέχισε τις σπουδές στο γυμνάσιο και αργότερα στη Γεωπονική Σχολή Θεσσαλονίκης. Εργατικός και συνεπής, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ελλάδα έφυγε για την Ολλανδία όπου, αριστεύοντας, κέρδισε μια υποτροφία της ολλανδικής κυβέρνησης στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο του Βαγκένιγκεν για σπουδές και μετεκπαίδευση στον τομέα της πτηνοτροφίας.

Την εποχή εκείνη, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο κλάδος της πτηνοτροφίας ήταν στην Ελλάδα σε εμβρυακή κατάσταση. Ομως το πάθος του νεαρού Θόδωρου για καινοτομία και το όραμά του να εισαγάγει στην Ελλάδα σύγχρονα διατροφικά δεδομένα ήταν η σπίθα για να ανάψει η φωτιά της δημιουργίας ενός μεγάλου επιχειρηματικού ομίλου.

Ετσι μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, σε ηλικία μόλις 25 ετών, πήρε μια φιλόδοξη απόφαση. Να δημιουργήσει μια μικρή μονάδα αναπαραγωγής ορνίθων έξω από τα Ιωάννινα. Χρήματα όμως δεν υπήρχαν. Το μικρό του κεφάλαιο το συγκέντρωσε πουλώντας το μερίδιό του από το οικογενειακό κοπάδι προβάτων και μαζί με ένα δάνειο που πήρε από την Αγροτική Τράπεζα, καθώς την εποχή εκείνη χρηματοδότηση μπορούσε να υπάρξει μόνο μέσω ιδίων κεφαλαίων ή δανεισμού, ξεκίνησε. Με τα χρήματα αυτά έφερε από την Ολλανδία τους πρώτους 4.000 γεννήτορες που αποτέλεσαν τη μαγιά για την δημιουργία μιας από τις μεγαλύτερες πτηνοτροφικές μονάδες της χώρας, η οποία κατάφερε να μεταφέρει το κέντρο της ελληνικής πτηνοτροφίας στην Ηπειρο. Αλλωστε πίστευε ότι η Ηπειρος έκρυβε θησαυρούς και το υποστήριζε με κάθε τρόπο.

Το 1972 έγινε το πρώτο βήμα του ταξιδιού του στον κόσμο των επιχειρήσεων με τη λειτουργία μονάδας αναπαραγωγής στο Μπαζάνι Ιωαννίνων. Εκτοτε, ο Θεόδωρος Νιτσιάκος με μεθοδικότητα και διευρύνοντας την παραγωγική ικανότητα της επιχείρησής του έχτισε σταδιακά ένα καθετοποιημένο σύστημα παραγωγής προϊόντων κοτόπουλου που κάλυπτε την αναπαραγωγή, την εκκόλαψη, την πάχυνση, την παρασκευή πτηνοτρόφων, τη σφαγή και μεταποίηση, το δίκτυο διανομής για όλη την Ελλάδα.

Μάλιστα ο ίδιος έλεγε πάντα ότι η τύχη ήταν ο μεγάλος του σύμμαχος στο ξεκίνημα, καθώς μια απόφαση της τελευταίας στιγμής να μειώσει το ποσό του αιτούμενου δανείου στη Αγροτική Τράπεζα στάθηκε καθοριστική για να ανάψει η αρμόδια επιτροπή της Τράπεζας το «πράσινο φως» για την εκταμίευση, καθώς λίγους μήνες μετά, στις 31 Δεκεμβρίου 1971, ο κλάδος της πτηνοτροφίας στην Ελλάδα θεωρήθηκε κορεσμένος και ανεστάλη κάθε χρηματοδότηση στον συγκεκριμένο τομέα της πρωτογενούς παραγωγής.

Αξιοποιώντας όλον τον κύκλο ζωής του κοτόπουλου, δημιούργησε έναν σημαντικό αριθμό από παραγωγικές μονάδες, στη λογική της κυκλικής οικονομίας, που ασχολούνται από τα συσκευασμένα τρόφιμα και τις ζωοτροφές μέχρι τα βιοκαύσιμα, ενώ επέκτεινε τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και στον τουρισμό δημιουργώντας τα ξενοδοχεία Hotel Du Lac Congress Center & Spa στα Γιάννινα και το Marilena Premium Hotel στο Πυργί της Κέρκυρας.

Ηταν ένας γεμάτος άνθρωπος που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή από το μηδέν παραμένοντας το ίδιο απλός, οραματιστής και εργατικός όπως στο ξεκίνημά του.

Οσοι τον γνώρισαν λένε ότι ήταν ένα «φαινόμενο» επιχειρηματία. Ευφυής, δυναμικός, μεθοδικός, ακούραστος, με όραμα και γνώσεις. Ηταν ένας λακωνικός και ντόμπρος άνθρωπος, που δεν του άρεσε ιδιαίτερα η δημοσιότητα. Υποστηρικτικός, δεν αρνήθηκε ποτέ σε κανέναν τη βοήθειά του, ενώ πάντα ξεχωριστή θέση στις κουβέντες του και στην καρδιά του είχε το χωριό του. O Θεόδωρος Νιτσιάκος ήταν πατέρας τριών παιδιών. Της Μαριλένας, του Κωνσταντίνου και της Αγγελικής, και είχε τέσσερα εγγόνια. Γεννήθηκε και μεγάλωσε ανάμεσα στον Ολυμπο και στον Γράμμο, και ίσως και γι’ αυτό οι κορυφές υπήρξαν πάντα στόχος του, όπως είπε αναφερόμενος σε αυτόν ο Πρόεδρος της Βουλής Κωνσταντίνος Τασούλας.