«Η συνύπαρξη βασίζεται σε κανόνες»

Το ευαίσθητο θέμα της εφηβείας έχει στο επίκεντρό του το έργο «Ο γιος» του Φλοριάν Ζελέρ που ανεβαίνει στο Θέατρου του Νέου Κόσμου. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθετεί μια παράσταση που ανατέμνει τις δυναμικές της σύγχρονης οικογένειας και στήνεται γύρω από ένα 17χρονο αγόρι που βυθίζεται στην κατάθλιψη, διχασμένο ανάμεσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που δεν τον καταλαβαίνει και έναν κόσμο για τον οποίο παραμένει αίνιγμα. Σε αυτό το σύμπαν μπαίνει ο Δημήτρης Κίτσος, ο οποίος πρωταγωνιστεί μαζί με τους Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Δέσποινα Κούρτη, Αννα Καλαϊτζίδου και Γιώργο Μακρή. Και για όλα αυτά μιλάει στο «ΝΣυν».

Πώς χειρίζεστε τον ρόλο;

Για να τον προσεγγίσω έκανα μια μεγάλη έρευνα γύρω από την κατάθλιψη στους εφήβους, μιλούσα συχνά με έναν παιδικό μου φίλο, ψυχίατρο, είδα διάφορες ταινίες που αφορούν την κατάθλιψη και ανέτρεξα πολύ και στις δικές μου εμπειρίες. Αναζήτησα τις σχέσεις που είχε με τους άλλους μέσα στο έργο και τη σχέση που έχει με τον εαυτό του, μπας και καταλάβω κάπως καλύτερα αυτόν τον χαρακτήρα. Δεν ξέρω πόσο με βοήθησαν όλα αυτά όμως, γιατί επί της ουσίας συνεχώς διαπίστωνα ότι δεν ξέρω τίποτε για αυτόν. Δεν μπορούσα να τον καταλάβω, να υποψιαστώ πώς σκέφτεται και πώς συμπεριφέρεται. Τίποτε σχεδόν δεν είχα ως βάση. Δεν μπορούσα να δομήσω βήμα-βήμα την υποκριτική μου. Και αυτό με οδηγούσε σε μεγάλη απελπισία. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι πρέπει να αποδεχτώ αυτό το άγνωστο χωρίς να προσπαθώ να «γεμίσω» τις στιγμές που είχα επί σκηνής με γνωστές, ασφαλείς επιλογές. Εξάλλου αυτό ακριβώς είναι και ο χαρακτήρας. Μέχρι τώρα, το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω τι ακριβώς κάνω επί σκηνής.

Στην εφηβεία είναι πιο δύσκολο να είναι ένα παιδί ο γιος ή απλώς ο εαυτός του;

Δεν μπορώ να τα διαχωρίσω αυτά τα δύο. Από τη στιγμή που έχεις μια θέση σε ένα κοινωνικό σύνολο, αναγκαστικά την κουβαλάς. Δεν μπορεί να αφαιρέσεις από πάνω σου το γεγονός ότι είσαι γιος. Το θέμα είναι πόσο λειτουργείς με βάση αυτό. Δηλαδή, αν προσπαθείς να τους ευχαριστήσεις καταπιέζοντας αυτό που θες πραγματικά να κάνεις, ή αν προσπαθείς να τους τιμωρήσεις για όλα τα λάθη που κάνουν, σίγουρα απομακρύνεσαι από την πρώτη προσωπική σου «ορμή» και λειτουργείς με βάση τη σχέση σου μαζί τους. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει με όλα τα πράγματα; Για να μπορούμε να συνυπάρξουμε σε μια κοινωνία αναγκαστικά ακολουθούμε κάποιους κανόνες με τους οποίους μπορεί να διαφωνούμε και μπορεί να πνίγουμε τις δικές μας παρορμήσεις.

Πώς μιλάει το έργο για τις δυναμικές τής σύγχρονης οικογένειας κατά τη γνώμη σας;

Για εμένα, ένα πράγμα λέει για τον ρόλο της οικογένειας. Σημασία έχει πόσο στα αλήθεια ακούμε τον άλλον. Μέχρι τελευταία στιγμή οι γονείς αναρωτιούνται τι συμβαίνει στο παιδί τους, ενώ ο Νικολά το έχει ήδη πει από την πρώτη στιγμή. Απλώς δεν «ακούν» πραγματικά γιατί δεν μπορούν να το καταλάβουν. Ψάχνουν αυτές τις απαντήσεις που θα μπορέσουν να κατανοήσουν. Αλλά δεν υπάρχουν τέτοιες. Ο Νικολά από την πρώτη στιγμή τους λέει ότι δεν είναι καλά. Η ζωή τού είναι βάρος. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό και ψάχνουν να βρουν εξωτερικούς λόγους, αλλά δεν υπάρχουν εύκολοι, επιλύσιμοι λόγοι. Υποβιβάζουν το πρόβλημα που με απόλυτη ειλικρίνεια τους εκμυστηρεύεται ο Νικολά, επειδή ο ενήλικος, τετράγωνος εγκέφαλος θέλει απλές λογικές λύσεις για τα πράγματα για να ξεμπερδεύει γρήγορα και αποτελεσματικά. Δεν είναι όμως τα πράγματα τόσο απλοϊκά. Πρέπει να κάνουν υπέρβαση οι γονείς για να δουν και να ακούσουν αυτό που είναι μπροστά τους.