Δεν υπάρχουν όμηροι στο ΑΠΘ

^«Στιγμές έντασης στο ΑΠΘ». «Φοιτητές δεν επέτρεψαν τη συνεδρίαση της Συγκλήτου». «Παρέμβαση ομάδας φοιτητών στην πρυτανεία». Μια πρόχειρη αναζήτηση στο Διαδίκτυο δίνει ως αποτέλεσμα πολλές εκατοντάδες τέτοιους και παρεμφερείς τίτλους ειδήσεων. Δημοσιογραφικά το θέμα «πουλάει», άσχετα αν τα γεγονότα είναι ταυτόσημα σε όλα τα πανεπιστήμια ή έχουν το ίδιο κίνητρο ή την ίδια ένταση. Είναι όμως ακριβώς έτσι;

Προ ημερών, στο ΑΠΘ, κάποιες δεκάδες φοιτητών απαίτησαν να ανέβουν στα γραφεία της πρυτανείας για να καταθέσουν τα αιτήματά τους σε σχέση με το υπό συζήτηση στη Βουλή νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας. Προσηλωμένοι στην ακαδημαϊκή δεοντολογία και στον δημοκρατικό διάλογο επιδιώξαμε να συναντήσουμε αντιπροσωπεία τους. Απέρριψαν την πρόταση διαλόγου και μερίδα αυτών εξαγριωμένοι επιχείρησαν να παραβιάσουν πόρτα εισόδου σε προηγούμενο όροφο από τα γραφεία της πρυτανείας. Προτάξαμε την ασφάλεια των εργαζομένων αλλά και των ιδίων των φοιτητών και λάβαμε όλα τα μέτρα προστασίας που εκ του νόμου είχαμε την ευθύνη να εφαρμόσουμε. Λιγοστά άτομα προσπάθησαν να προκαλέσουν μικρές φθορές στις πόρτες και να σπάσουν κάποια λουκέτα, χωρίς αποτέλεσμα, ενώ κάποιος έγραψε με μπογιές, μεταξύ δύο ορόφων, συνθήματα κατά του νομοσχεδίου. Είναι αυτή η εικόνα του Αριστοτελείου ή ενδεχομένως και άλλου μεγάλου πανεπιστημίου με ανάλογα συμβάντα; Χαρακτηρίζει τη φοιτητική τους κοινότητα;

Η απάντηση στα ερωτήματα είναι ξεκάθαρη. Οχι, το παραπάνω περιστατικό δεν είναι η εικόνα του Αριστοτελείου, ούτε καν μία ψηφίδα της. Οι παρεμβάσεις λίγων ατόμων δε δύνανται να παρεμποδίσουν την εκπαιδευτική διαδικασία στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας.

Το πανεπιστήμιο ως μοχλός για την εξέλιξη της κοινωνίας προάγει τις ελευθερίες. Η πανεπιστημιακή κοινότητα εργάζεται για να χτίσει το μέλλον της χώρας και δεν θα μπορούσε να πετύχει τις επιδόσεις και τα επιτεύγματα που καθημερινά επιδεικνύει εάν εργαζόταν σε κατάσταση ομηρείας, σε κλίμα φόβου και ανησυχίας. Οι ίδιοι οι φοιτητές κινητοποιούνται και υπερασπίζονται τον χώρο τους, τους καθηγητές τους, δεν αποδέχονται παλαιοκομματικές διαδικασίες, αντιδρούν θεσμικά. Θέλουμε τους φοιτητές μας θεσμικά συμμέτοχους στο πανεπιστήμιο που εργαζόμαστε.

Στις δημοκρατίες οι πλειοψηφίες δεν καθυποτάσσονται σε οποιεσδήποτε μειοψηφίες. Δεν απειλούνται, δεν εκβιάζονται. Γνωρίζουμε ότι και στα πανεπιστήμια κάποιοι θέλουν την ένταση. Ομως πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι προπηλακισμοί διδασκόντων, φοιτητών ή εργαζομένων, απειλές και βία δεν έχουν χώρο στο πανεπιστήμιο του σήμερα. Η μόνη απάντηση στη βία – σε οποιαδήποτε μορφή της – είναι η απόρριψή της.

Ο Νίκος Παπαϊωάννου είναι ο πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης