Νέα «Αθανασία»

«Γράφω για την Ανιές, τη φαντάζομαι, την αφήνω να χαλαρώνει σ’ έναν πάγκο στη σάουνα, να περιφέρεται στο Παρίσι, να ξεφυλλίζει περιοδικά, να κουβεντιάζει με τον άντρα της, αλλά αυτό απ’ το οποίο άρχισαν τα πάντα, την κίνηση της γυναίκας που χαιρετάει τον δάσκαλο της κολύμβησης στην άκρη της πισίνας, μοιάζει να το έχω ξεχάσει. Δηλαδή δεν χαιρετάει πια κανέναν έτσι η Ανιές; Οχι. Οσο παράξενο κι αν φαίνεται, πιστεύω πως πάει καιρός που δεν χαιρετάει έτσι. Αλλοτε, όταν ήταν πολύ νέα, ναι, χαιρετούσε συχνά μ’ αυτή την κίνηση.

Εκείνη την εποχή ζούσε ακόμα στην πόλη που πίσω της διαγράφονταν οι κορυφές των Αλπεων. Οταν ήταν δεκαέξι χρονών, είχε πάει στον κινηματογράφο μ’ έναν συμμαθητή της. Την ώρα που έσβηναν τα φώτα, εκείνος της έπιασε το χέρι. Σύντομα άρχισαν να ιδρώνουν οι παλάμες τους, αλλά το αγόρι δεν τολμούσε ν’ αφήσει αυτό το χέρι που το είχε αρπάξει τόσο θαρραλέα, γιατί έτσι θα ομολογούσε πως ιδρώνει και πως ντρέπεται που ιδρώνει. Κάθονταν έτσι επί μιάμιση ώρα, με τα χέρια να μουσκεύουν από μια ζεστή υγρασία, και μόνο όταν ξανάναψαν τα φώτα τα ξέσφιξαν».

(Από τη νέα μετάφραση του Γιάννη Η. Χάρη στην «Αθανασία»
του Μίλαν Κούντερα, εκδ. Εστία)