Αυτά που δεν λέγονται

Δεν είμαι πολιτικός. Γι’ αυτό γράφω. Τι είναι προτιμότερο; Να λες ή να γράφεις όλα όσα βλέπεις και θεωρείς ότι είναι αληθινά, ή το αντίθετο; Δηλαδή να στρογγυλεύεις τα πράγματα για να μην ενοχλήσεις. Να μην ασκείς δηλαδή κριτική σε όσα στραβά βλέπεις να γίνονται, και είναι πολλά. Δηλαδή να σιωπάς. Δηλαδή να λες και ταυτόχρονα με τα γραφόμενά σου και να ξελές και κανείς να μην καταλαβαίνει το συμπέρασμα.

Γράφω όμως γιατί βλέπω πως αν δεν ακούγονται και ελεύθερες φωνές, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας, που εμείς έχουμε διαμορφώσει με τις πράξεις και παραλείψεις μας. Εκφράζω την ελεύθερη βούλησή μου, με τρόπο φωναχτό. Δεν ντρέπομαι και δεν έχω δουλείες σε κόμματα ή σε ισχυρά πρόσωπα. Είμαι αυτός που είμαι, και τώρα, στις δύσκολες στιγμές που περνά το έθνος μας, προσπαθώ να πω πράγματα που δεν λέγονται συνήθως και τα οποία μας οδήγησαν εδώ.

Ενα νοσηρό κλίμα μάς διαπερνά, το ίδιο περίπου και όλη την ανθρωπότητα. Η γνώση λιγοστεύει και τα ανθρώπινα δικαιώματα σβήνουν, για να υπάρχουν μόνο στα χαρτιά και να τα επικαλούμαστε μόνον όταν μας βολεύει. Η θηριωδία, η ανθρώπινη, δεν έχει όρια πλέον. Και όλα λησμονούνται χάριν των ισχυρών της Γης. Η Ευρώπη των λαών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υποχωρεί συνεχώς και κάμπτεται όταν έρχεται αντιμέτωπη με αυταρχικά κράτη, όπως Τουρκία, Κίνα, Ρωσία, που τα κατακρεουργούν. Πρώτα το χρήμα και μετά όλα τα άλλα. Η Ευρώπη του πνεύματος κατακλύστηκε από αμερικανικά κακέκτυπα και ισοπεδώνει όλες τις κατακτήσεις του πνεύματος.

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Μια σταυροφορία και πρόσκληση στην οικονομική ελίτ να καταθέσουν τον πλούσιο οβολό τους, όπως έκαναν παλιά, όλοι αυτοί οι ανιδιοτελείς Ελληνες του εξωτερικού. Ηρθε η ώρα να ανταποδώσουν τα όσα όλα αυτά τα χρόνια ωφελήθηκαν. Αντί για φοροαπαλλαγές με κατά παρέκκλιση διατάξεις που προετοιμάζουν για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, ας τα διαθέσουν για έναν ιερό σκοπό και ας αφήσουν τα πανηγύρια για άλλη φορά. Το χρέος τούς καλεί. Η σωτηρία της πατρίδος υπερέχει κατά πολύ όλων αυτών. Καιρός να δείξουν την όποια ευαισθησία τους.

Γι’ αυτό και για πολλούς άλλους λόγους προσπαθώ να γράφω όσα σκέπτομαι, ό,τι βγαίνει από μέσα μου και προσπαθεί να κατακτήσει πρώτα εμένα ολοκληρωτικά και να με πείσει ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο. Γράφω, γράφω, γράφω, όσο μου παρέχεται η δυνατότητα, η διανοητική, πνευματική. Να αφυπνίζω πρώτα εμένα και να με κρατάω σε εγρήγορση για όσα έρχονται και ο Θεός βοηθός.

Ο Δημήτρης Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ