Απειλές μιας{CR}πολεμοχαρούς{CR}προσωπικότητας

Η απειλή του Ντόναλντ Τραμπ να καταστρέψει τους τόπους της αρχαίας Περσίας θα έπρεπε να προκαλέσει ένα ρίγος στη ραχοκοκαλιά κάθε πολιτισμένου ανθρώπου. Πώς μπορεί το οτιδήποτε να δικαιολογήσει αμερικανικούς βομβαρδισμούς στην Περσέπολη ή τα τεμένη της Ισφαχάν; Μόνο οι παράφρονες μπορεί να θεωρήσουν ότι «απειλούν την Αμερική». Είναι το ίδιο ανήθικο όσο ο βανδαλισμός της Παλμύρας και της Μοσούλης από την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος. Η καταστροφή πολιτιστικών θησαυρών στον πόλεμο απαγορεύεται ρητώς από τη σύμβαση της Χάγης του 1954 και επακόλουθα πρωτόκολλα. Μαζί με τη γενοκτονία, τα χημικά όπλα και τους «στρατηγικούς» βομβαρδισμούς αμάχων, θεωρείται απλώς απαράδεκτη. Οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν τις περισσότερες από αυτές τις συνθήκες, συνήθως όμως τις υπακούν.

Οι δολοφονίες ηγετών θεωρούνται από καιρό ως άσκοπες, καθώς το μόνο που καταφέρνουν είναι να πυροδοτούν βίαια αντίποινα. Τα drones έχουν απλώς ανεβάσει τον πήχη μιας τέτοιας «οφθαλμός αντί οφθαλμού» κλιμάκωσης. Οι πληροφορίες από την Ουάσιγκτον δείχνουν πως οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι δεν πίστευαν σοβαρά ότι ο Τραμπ θα επέλεγε την πλέον ακραία εναλλακτική από όσες του παρουσιάστηκαν, σκοτώνοντας τον Κασίμ Σουλεϊμανί ως απάντηση σε αυτό που πιστεύεται πως ήταν υποκινούμενη από το Ιράν βία στο Ιράκ. Ο αμερικανός πρόεδρος διέταξε την επίθεση, σαν άλλος Τζένγκις Χαν, σε ένα ξέσπασμα θυμού έπειτα από μια επίθεση στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βαγδάτη. Το φημισμένο σύστημα ελέγχων και ισορροπιών στο αμερικανικό Σύνταγμα είναι ξεκάθαρα αναποτελεσματικό.

Ενας βομβαρδισμός της Περσέπολης δεν θα ήταν μόνο γκροτέσκος, θα ήταν και εντελώς αντιπαραγωγικός: τίποτα δεν θα ένωνε περισσότερο τους Ιρανούς με τους ηγέτες τους από την καταστροφή της ιστορίας τους. Είναι η πράξη μιας πολεμοχαρούς προσωπικότητας που διψάει για πόλεμο.