ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΙ {LF}στην αυγή του 2020

Το 2020 ξεκινά η τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Η πρώτη δεκαετία μετά την κρίση υπήρξε σκληρή και τραυματική για το σύνολο των Ελλήνων και κυρίως για τους πλέον αδύναμους.

Μια κρίση με τόσο βαθιά οικονομικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά δεν ανατάσσεται άμεσα.

Ισως τώρα όσο ποτέ έχει σημασία ο συλλογικός αναστοχασμός αλλά και η ατομική αναζήτηση: Τι χρειαζόμαστε λοιπόν στο αισιόδοξο ξεκίνημα της δεύτερης δεκαετίας:

Αυτογνωσία. Ο μακροχρόνιος πολιτικός κοινωνικός και οικονομικός παρασιτισμός οδήγησε τη χώρα ένα βήμα πριν από τον όλεθρο. Παρ’ όλα αυτά ακόμα και σήμερα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού πιστεύει ότι δικαιούμασταν την εξωπραγματική ευμάρεια και μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτήν με εξαγγελίες και ρητορείες.

Πάνω σ’ αυτήν την αντίληψη ο προϋπάρχων λαϊκισμός «άνθησε και κάρπισε» και σάρωσε τα πάντα. Σήμερα ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού συνειδητοποιεί την πραγματικότητα. Χωρίς σκληρή δουλειά, εγκράτεια, στερήσεις και κυρίως δικαιοσύνη για όλους δεν υπάρχει ανάταξη.

Αξιοκρατία. Γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν κατανοώντας ότι δεν έχει τόσο σημασία ποιος είσαι, τι έκανες, αλλά κυρίως ποιον γνωρίζεις. Το ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του υπήρξε λάφυρο των κομμάτων με καταστρεπτικές συνέπειες στην παραγωγή, στην οικονομική δραστηριότητα, στη λειτουργία του δημοσίου τομέα και όχι μόνο. Μπορούμε να αλλάξουμε αυτόν τον κανόνα; Η απάντηση είναι Ναι με Αξιοκρατία παντού. Η Ελλάδα στα χέρια των πλέον ικανών και άξιων Ελλήνων και Ελληνίδων. Το σημαντικότερο είναι όχι απλά να απαιτούμε αξιοκρατία αλλά να αντιδρούμε με κάθε τρόπο απέναντι στην αναξιοκρατία.

Απολογισμός από όσους κατέχουν δημόσια αξιώματα. Χρειαζόμαστε την παιδεία του απολογισμού ώστε να την απαιτούμε συστηματικά και με διαφάνεια από όλους όσους κατέχουν δημόσια θέση. Ο απολογισμός έργου και όχι απλά η γοητεία των υποσχέσεων πρέπει να γίνει κριτήριο επιλογής πολιτικών και κομμάτων.

Ο σεβασμός του ανήκειν στο Εθνος. Σήμερα, στην εποχή της πιο έντονης παγκοσμιοποίησης, επανέρχεται επιτακτικά το αίτημα για την ισχυρή αναβίωση του έθνους-κράτους. Η ανάγκη των πολιτών να ανήκουν στο εθνικό τους σύνολο είναι σαφής και εξηγήσιμη, μόνο που θα πρέπει όλοι να κατανοήσουν ότι είναι εξίσου αναγκαίο και αυτοί να υπηρετούν την εθνική τους οντότητα, την πατρίδα τους. Το μεγάλο στοίχημα μιας οργανωμένης πολιτείας, είναι ο συνδυασμός της οικουμενικότητας (για εμάς, της ευρωπαϊκής) με την εθνική ταυτότητα και η δυνατότητα ενσωμάτωσης νέων πληθυσμών με σεβασμό, δικαιοσύνη και κανόνες.

Ο σεβασμός προς τους νόμους και τη Δημοκρατία. Η έλλειψη σεβασμού των συλλογικών κανόνων, των νόμων, της δημόσιας περιουσίας, του δικαιώματος της ελευθερίας έκφρασης αυτών που έχουν αντίθετη άποψη με τη δική μας, είναι παθογένειες τις οποίες πληρώνουμε ακριβά. Η ανατροπή της ιδεολογικοποίησης αντιδημοκρατικών συμπεριφορών ανατρέπονται κυρίως μέσα από ιδεολογικές και παιδαγωγικές διαδικασίες.

Ισως η κρίση στην αρχή να έβαλε μεγεθυντικό φακό στις παθογένειές μας αλλά αυτό ίσως και είθε να οδήγησε σε μια πορεία ωρίμανσης όλων μας, πολιτικών και πολιτών.

Η Αννα Διαμαντοπούλου είναι πρόεδρος του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, πρ. επίτροπος ΕΕ – πρ. υπουργός