Τα γεγονότα και η απραξία

Ούτε η χρυσόσκονη αποτελεί εξαίρεση. Ακόμη και η εορταστική χρυσόσκονη των ημερών κάποια στιγμή θα κάτσει όπως κάθεται η κοινή σκόνη. Και τότε; Τι θα μείνει από το εορταστικό κλίμα των ημερών; Αν ακολουθούσε κανείς τον κοινότοπο αλλά ασφαλή δρόμο των κλισέ, θα έλεγε πως θα μείνουν οι προκλήσεις της χρονιάς που έρχεται. Αλλά δεν θα έκανε και λάθος. Το 2020 είναι μια χρονιά προκλήσεων για μια κυβέρνηση στην οποία η κοινή γνώμη έχει δώσει πίστωση χρόνου με μια μάλλον ασυνήθιστη γενναιοδωρία, τουλάχιστον για τα ήθη της τελευταίας δεκαετίας.

Είναι κάτι που φαίνεται στις δημοσκοπήσεις – ακόμη και σε αυτές που διατυπώνουν τα ερωτήματά τους ακολουθώντας το πνεύμα των ημερών. Πρόσωπο της χρονιάς για το 2020; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απαντούν οι περισσότεροι στη δημοσκόπηση της MRB για τη «Real News». Αν όμως είναι αλήθεια πως ο Πρωθυπουργός ξοδεύει το προσωπικό του κεφάλαιο με τη σύνεση ενός Εμπενίζερ Σκρουτζ, είναι άλλο τόσο αλήθεια πως έχει λόγο να φοβάται ό,τι και ένας παλιός άγγλος ομόλογός του. Πώς το είχε πει ο Χάρολντ ΜακΜίλαν όταν τον είχε ρωτήσει ένας δημοσιογράφος ποιος ήταν ο μεγαλύτερός του φόβος; «Events, dear boy, events». Τα γεγονότα.

Ποια μπορεί να είναι αυτά τα γεγονότα; Ενα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, όπως προβλέπουν πολλοί; Κάτι άλλο που θα κινείται στη σφαίρα του απρόβλεπτου σαν εκείνη τη στραβή στη βάρδια; Ή, από την άλλη, η κυβέρνηση θα παρασυρθεί και αυτή από τον νόμο της βαρύτητας που στη χώρα της χαμηλής μεταρρυθμιστικής λίμπιντο ισοδυναμεί με την πλήρη ακινησία;

Μπορεί να το πει κανείς κι αλλιώς. Αντίθετα από τον ΜακΜίλαν που είχε να φοβηθεί μόνο την ορμή των γεγονότων, ο Μητσοτάκης έχει λόγους να φοβάται και την πλήρη απραξία. Και η απραξία είναι από μόνη της μια πρόκληση. Θα μπουν, ας πούμε, οι μπουλντόζες στο Ελληνικό; Ή θα είναι η ματαιωμένη μια κάποια λύσις του 2020, οι βάρβαροι που όλοι περιμένουμε αλλά ποτέ δεν έρχονται; Ο κίνδυνος δεν περιστρέφεται μόνο από αυτό που φαίνεται να είναι το σύμβολο της ανάπτυξης του Αδωνη Γεωργιάδη. Περιστρέφεται γύρω από ολόκληρη την οικονομία. Αν το νεοδημοκρατικό εξάμηνο του 2019 ήταν αφιερωμένο στην προθέρμανση στης μηχανής, το 2020 δεν μπορεί παρά να είναι στην ώθηση που θα οδηγήσει στην εκτόξευση του ρυθμού ανάπτυξης.

Το ίδιο το 2020 δεν μπορεί να είναι μια χρονιά συντήρησης των υποσχέσεων, των προσδοκιών και της ελπίδας. Αρκεί να ρίξει κανείς και πάλι μια ματιά στις δημοσκοπήσεις για να πειστεί. Στο τέλος του 2019 το 41% των πολιτών δηλώνει πως εκφράζεται από τη λέξη «ελπίδα» για το παρόν και το μέλλον της χώρας, όταν το αντίστοιχο ποσοστό το 2018 ήταν 23,1%. Την ίδια ώρα όμως άλλο ένα 41% εκφράζεται από τη λέξη «οργή». Κάτι που σημαίνει πως η κοινή γνώμη περπατάει πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Ακόμη χειρότερα, περπατάει ψυχολογικά ευμετάβλητη. Τίποτα επομένως δεν αποκλείει να βουτήξει ξανά στο κενό από εκεί που βρίσκεται.

Εντάξει, δεν γίνεται να απαισιοδοξεί κανείς ενώ ανατέλλει μια νέα χρονιά. Πολύ περισσότερο, δεν έχει λόγο να απαισιοδοξεί ένας Πρωθυπουργός που φροντίζει τις ορμόνες της χαράς με πολύωρες πεζοπορίες. Οφείλει όμως να θυμάται κανείς πως τα γεγονότα είναι, μεταξύ άλλων, γνωστά για το πείσμα τους.