Τα επόμενα βήματα κατά της κλιματικής κρίσης

Το 2019 θα μείνει άραγε στην ιστορία ως το έτος κατά το οποίο νικήθηκαν οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής; Η υψηλή δημοτικότητα που απέκτησε η ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ, καθώς και τα πολυάριθμα συνέδρια για το θέμα, οδήγησαν τους σκεπτικιστές του κλίματος στο περιθώριο. Ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ, που χαρακτήριζε παλιότερα την κλιματική κρίση «φάρσα» με στόχο να πληγεί η αμερικανική βιομηχανία, έχει αρχίσει να επαίρεται για τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνησή του για την αντιμετώπισή της.

Τα επόμενα βήματα στη μάχη κατά της κλιματικής κρίσης, όμως, δεν είναι σαφή. Κανείς δεν γνωρίζει, για παράδειγμα, τι στόχο έχει αυτή η μάχη. Να εξασφαλιστεί η σταθερή οικονομική ανάπτυξη με βιώσιμο τρόπο ή να επιβληθούν φραγμοί στις φιλοδοξίες της ανθρωπότητας ώστε η σχέση της με τη φύση να είναι πιο αρμονική;

Ακόμη κι αν απαντηθεί αυτό το ερώτημα, πρέπει να αποσαφηνιστεί η σχέση ανάμεσα στους στόχους του περιβαλλοντικού κινήματος και άλλα επιθυμητά αποτελέσματα, όπως η προσωπική ελευθερία, η δικαιοσύνη και ο σεβασμός των συμβατικών παραδόσεων και τρόπων ζωής. Ενα άλλο θέμα είναι τα μέσα. Το αν η ανθρωπότητα θα επιλέξει να διευθετήσει την κλιματική κρίση με κρατικά μέσα, αποκεντρωμένους μηχανισμούς της αγοράς ή αλλαγές στον τρόπο ζωής έχει σημαντικές συνέπειες.

Αλλά και ο χρονικός ορίζοντας των στόχων οδηγεί σε διαφωνίες. Πρέπει να μας νοιάζει τι θα γίνει σε 10.000 χρόνια; Σε μερικές γενιές; ‘Η στα επόμενα 20 χρόνια; Είτε το θέλουμε είτε όχι, το περιβαλλοντικό κίνημα θα πρέπει να πολιτικοποιηθεί περισσότερο, όχι λιγότερο, προκειμένου να διατηρήσει τη δυναμική που έχει αποκτήσει.

Ο Κάρλο Ινβερνιτσιατσέτι είναι αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο City University της Νέας Υόρκης