Λύση

Να πάρουμε τον συλλογισμό από την αρχή. Ο Μητσοτάκης είπε χθες πως «αν δεν μπορούμε να τα βρούμε» με την Τουρκία να πάμε στη Χάγη.

Προεξόφλησε μάλιστα ότι «μια τέτοια πρωτοβουλία θα τυγχάνει της στήριξης όλων των πολιτικών δυνάμεων» ώστε να είμαστε «απολύτως έτοιμοι να δεχθούμε την τελική απόφαση ενός τέτοιου διεθνούς οργάνου» («Το Βήμα της Κυριακής», 29/12).

Πολύ ωραία. «Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε».

Ποιοι; Εμείς. Ο Κυριάκος, ο Αλέξης, η Φώφη και τα άλλα παιδιά.

Με ποιον δεν μιλήσαμε και δεν συμφωνήσαμε; «Με τον Καπετανάκη, που ‘χει Ντούγκλας το μουστάκι».

Διότι εξ όσων γνωρίζω η Τουρκία δεν έχει εκδηλώσει καμία διάθεση να πάει στη Χάγη.

Σίγουρα δεν πρόκειται να πάει μόνο για τα θέματα που συμφωνήσαμε εμείς μεταξύ μας, αλλά θα βάλει στο τραπέζι κι ό,τι άλλο τη σκοτίζει προκειμένου να δεχτεί τη διαδικασία.

Και σε καμία περίπτωση δεν θα υλοποιήσει την απόφαση, αν δεν της αρέσει. Εδώ αμφισβητεί κάθε τρεις και λίγο τις Σέβρες και τη Λωζάννη, λέτε να σεβαστεί την απόφαση ενός δικαστηρίου του οποίου δεν έχει καν αποδεχτεί τη δικαιοδοσία;

Αναμφισβήτητα η ενιαία εθνική στάση είναι μια θετική κατάκτηση. Αλλά δεν είναι καινούργια. Τις τελευταίες δεκαετίες ουδέποτε τα ελληνοτουρκικά δίχασαν σοβαρά τις πολιτικές δυνάμεις.

Συνεπώς το πρόβλημα δεν είμαστε εμείς. Το πρόβλημα είναι η Τουρκία.

Η οποία με τον Ερντογάν άλλαξε στρατηγική. Δεν έχει απλώς κάποιες διαφορές μαζί μας, αλλά ακολουθεί μια συνολική πολιτική επιβολής. Θέλει να ανακηρυχθεί περιφερειακή δύναμη. Και να γίνει ο νταβατζής της γειτονιάς.

Η Χάγη είναι μια πολιτισμένη λύση μεταξύ πολιτισμένων χωρών. Αλλά δεν ξέρω αν απέναντι στο πρόβλημα Τουρκία είναι λύση η Χάγη.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας, καμία πολιτική ισχύος δεν αναχαιτίστηκε με δικόγραφα. Αναχαιτίστηκε μόνο όταν κατέστη σαφές πως δεν μπορεί να επιβληθεί.

Αντιλαμβάνομαι λοιπόν την ανάγκη της ελληνικής ηγεσίας να επικαλείται το διεθνές δίκαιο, τον ειλικρινή διάλογο, την κατανόηση των λαών και τη σωτηρία της ψυχής. Ακούγεται ωραία στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον.

Αλλά ελπίζω να μην πάει ο Μητσοτάκης στον Τραμπ με τέτοιες ψευδαισθήσεις.

Οχι μόνο επειδή δεν είμαι βέβαιος ότι ο Τραμπ ξέρει τι είναι η Χάγη.

Αλλά κι επειδή το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης θα πρέπει να αποδείχτηκε ταχύρρυθμη εκπαίδευση εναντίον της εξωτερικής πολιτικής του προσκοπικού αγγελισμού.

Η γιαγιά μου που δεν καταλάβαινε μία από διπλωματία έλεγε «μονός καβγάς δεν στήνεται».

Ούτε μονή λύση, προσθέτει ο εγγονός της.