Μια γυναίκα που την έλεγαν Σου

Πάνε δέκα μέρες που η Σου Λαϊου άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο μολονότι η ίδια δεν έζησε επί ματαίω. Τι σημασία έχει που ο καθ’ έξιν ευσυγκίνητος Τύπος δεν βρήκε δυο αράδες να της χαλαλίσει αν και συνηθίζει να νεκρολογεί ακόμα και ζώντες; Τι κι αν ο θάνατός της αγνοήθηκε βροντερά από τον επανακάμψαντα στην πολιτική, νεότερο κλάδο της οικογένειας Α. Παπανδρέου που κάποτε έπινε νερό στ’ όνομά της. Τότε που το Καστρί ήταν κάτι σαν δεύτερο σπίτι της και η Σου κατέπλεε εκεί με φακέλους φίσκα σε νομοσχέδια, αιτήματα και πιέσεις υπέρ των γυναικών στα οποία ο «Μεγάλος» συναινούσε αβλεπί, τουλάχιστον όσο είχε επιρροή πάνω του η Μαργαρίτα. Και μετά, πάπαλα. Η Σου παραιτήθηκε από το τιμόνι της Γενικής Γραμματείας Ισότητας που την είχε στήσει μόνη της, πετραδάκι πετραδάκι, μαζεύοντας ορεξάτες νεαρές από το Γυναικείο Κίνημα χωρίς να εξετάζει τις πολιτικές πεποιθήσεις τους, μέσα και πολλές από μας.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι η Σου μέτρησε τους καμιά τριανταριά που πήγαν στην κηδεία της, κι έφυγε θλιμμένη. Εντωμεταξύ της είχε δοθεί χρόνος άπλετος να αναστοχαστεί και να κρατήσει το ουσιώδες. Και πράγματι. Τι σημασία έχει που το ΠΑΣΟΚ επίσημο κι ανεπίσημο, η Πολιτεία, η ίδια η Γενική Γραμματεία Ισότητας δεν σκέφτηκαν να βγάλουν την υποχρέωση ούτε καν με ένα στεφάνι; Υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες που θα την μνημονεύουν κι ας μην τους λέει τίποτα το όνομά της. Για την καταλυτική συμμετοχή της στην αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου, με την κατάργηση της προίκας, την μετά τον γάμο διατήρηση του επωνύμου των γυναικών, τον πολιτικό γάμο, την αποκαθήλωση του ανδρός από την κεφαλή της φαμίλιας. Για την πρωτοφανή ακόμη και για σήμερα αλλαγή του ποινικού κώδικα όσον αφορά τον βιασμό (μέσα και έξω από τον γάμο) και τις ποινές των βιαστών. Για την νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Για το συμβουλευτικό κέντρο που μέχρι σήμερα συμπαραστέκεται ψυχολογικά και νομικά σε κακοποιημένες γυναίκες. Για τους αγροτοτουριστικούς συνεταιρισμούς που έδωσαν στις γυναίκες της υπαίθρου εξτρά εισόδημα και εξτρά αυτοπεποίθηση. Για την αλλαγή του άρθρου 4 του Συντάγματος που μέχρι να πέσει πάνω του το μάτι της, αλλοιθώριζε σε ανδροκρατικές ερμηνείες. 1981-1989. Τόσο κράτησε.