Εάν ο πλανήτης δεν έχει ελπίδα, γιατί να γεννήσω;

Καθισμένη σ’ ένα παγκάκι στο πάρκο σε μια ασυνήθιστα ζεστή καλοκαιρινή ημέρα, εδώ στην Αυστραλία, με αδιαθεσία λόγω της εγκυμοσύνης μου, βλέπω μαθητές να κρατάνε πανό: «Γιατί να μορφώνομαι εάν δεν έχω μέλλον;». Ερχονται δάκρυα στα μάτια μου. Εχουν 10 χρόνια περισσότερα από το μωρό που κουβαλώ μέσα μου, για να απολαύσουν τον πλανήτη. Εμαθα ότι είμαι έγκυος καθώς οι μεγα-πυρκαγιές καίνε την Αυστραλία. Οι φλόγες, που φθάνουν έως και τα 70 μέτρα δημιουργούν τα δικά τους καιρικά μικροσυστήματα, που τις επεκτείνουν γοργά.

Ο καπνός πάνω από το σπίτι μας στην Καμπέρα έχει πορτοκαλί χρώμα, ο αέρας είναι βαρύς και σε πνίγει. Ολόκληρη η χώρα ασφυκτιά. Δεν έχουμε δει τον ουρανό εδώ και ένα μήνα. Καθημερινά αναζητούμε τις αναλύσεις των επιστημόνων για τα επιβλαβή στοιχεία που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα. Δεν το κάναμε αυτό πριν από δύο μήνες. Ημασταν αμέριμνοι. Αναρωτιέμαι εάν το παιδί μου θα έχει αυτή την ανεμελιά μεγαλώνοντας ή θα πρέπει να ανησυχεί διαρκώς μήπως το σκοτώσει ο αέρας που αναπνέει.

Πρέπει να πιστέψω πως το αύριο δεν θα είναι τόσο ζοφερό. Αλλιώς πώς θα φέρω αυτό το παιδί στον κόσμο; Ισως πάντα έτσι να ήταν τα πράγματα. Μπορώ να φανταστώ γυναίκες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να κάνουν τις ίδιες σκέψεις. Ή σε περίοδους επιδημιών ή γενοκτονίας. Υποθέτω ότι συνέχισαν επειδή παρά τον τρόμο, βρήκαν ελπίδα μέσα τους. Η τωρινή απειλή για την καταστροφή του πλανήτη μπορεί να είναι πιο αφηρημένη αλλά ίσως είναι πιο σκληρή. Την κλιματική αλλαγή δεν προσπαθούμε πραγματικά να τη σταματήσουμε. Το μόνο που μπορώ να κάνω, καθώς αισθάνομαι το παιδί να κινείται μέσα μου, είναι πως η ελπίδα θα έρθει κάποια στιγμή.