Μηδενική ενοχή

Η επέκταση της κατασταλτικής βίας που καλλιεργεί η κυβέρνηση, οι εικονογραφημένες ιστορίες νόμου και τάξης του κ. Χρυσοχοΐδη (κακέκτυπα των πολιτικών του Τζουλιάνι) και η εξοργιστικά άνιση μηδενική ανοχή (αδυσώπητη κρατική βία στους φτωχοδιάβολους και συγχρόνως απόλυτη προστατευτική επιείκεια στους ισχυρούς – όπως μας δείχνει η περίπτωση Energa), είναι υλικά, μιας επιμελώς τακτικής, μετάθεσης. Δεν μπορώ να λύσω ένα πρόβλημα, «λύνω» μια περιφερειακή πτυχή και την προβάλω ώστε να σκεπάσω την ανεπάρκειά μου. Δεν μπορώ να ισορροπήσω μια επεξεργασμένη λύση στο Προσφυγικό, βρίσκω έναν «Γιάννη Αγιάννη», τον σαπίζω στο ξύλο κι έτσι αυτοπροβάλλομαι ως   αποτελεσματικός. Μια επιθετικότητα ανεπάρκειας, μια αυστηρότητα αδυναμίας.

Η απωθημένη, ενυπάρχουσα βία, με τη μετωπική, χοντροκομμένη και μιντιακά κομμένη και ραμμένη πολιτική, που αστόχαστα έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση (ή τμήμα της κυβέρνησης), φοβάμαι ότι θα  διαχυθεί, θα αλλάξει ποιοτικό επίπεδο, θα γίνει απρόβλεπτη και, όπως έχει δείξει η ευρωπαϊκή και διεθνής εμπειρία, όχι απλώς δεν πρόκειται να ανασχεθεί αλλά το αντίθετο, θα ενδυναμωθεί.

Η κοινωνική βία δεν αντιμετωπίζεται με μετωπική κατασταλτική βία σαν του δικαστή Ντρεντ. Η βία θα συμπιέζεται αλλά θα υπάρχει, και κατά διαστήματα θα εκδηλώνεται δηλητηριώδης ή χαοτική. Η βία αυτοεξελίσσεται ποιοτικά μέχρι να ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Είναι σίγουρο ότι μέρος των πολιτών έχει αναγάγει το ζήτημα της ασφάλειας σε ύψιστο ζητούμενο. Μιας ασαφούς εκδοχής της ασφάλειας, που όμως είναι σαφής ως επιθυμία. Στο νεφελώδες αίτημα ασφάλειας, η κυβέρνηση απαντά με κατασταλτική και παραστατική πράξη. Σε ένα αίτημα που έχει πολλαπλές εκκινήσεις (προσωπική, οικονομική ανασφάλεια, θεσμική αβεβαιότητα μέσα στο καφκικό διοικητικό τοπίο, πολιτιστική ανασφάλεια από το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό κ.λπ.) η κυβέρνηση επιλέγει τον τυφλοσούρτη. Ξύλο και «τύλιγμα σε μια κόλλα χαρτί».

Η απόσβεση του συσσωρευμένου ψυχολογικού ελλείμματος και του αδυσώπητου κοινωνικού μίσους είναι αδύνατη και λόγω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που το διασπείρουν, το αναπαράγουν, το πολλαπλασιάζουν κάνοντας μια ολόκληρη κοινωνία αλλά και ολόκληρο το θεσμικό εποικοδόμημα να μην μπορούν να το μεταβολίσουν.

Κάθε ακρότητα έχει εκατομμύρια followers. Λέξη, πράξη, σπρωξιά, χτύπημα, απειλή, ύβρις, όπλα, μυώδη τατουάζ. Η ακρότητα δημιουργεί οπαδούς και συμμετρικά απόλυτους εχθρούς, συγκροτεί  όμως το πιο καταληπτό σώμα εννοιών. Εχθροί και φίλοι είναι συμμετρικά φανατικοί, και στο τέλος υποδοχείς του συστήματος αξιών που η ακρότητα εγκαθιστά. Ψευτο-μπρουταλισμός, κοινόχρηστη ωμότητα, μηδενική ενοχή. Να, το τόξο των χαρακτηριστικών.

Η κυβέρνηση κάνει λάθος. Καβαλάει ένα ρεύμα που θα ακυρώσει και την ίδια όταν θα έχει ανάγκη επιείκειας. Το έπαθε στο Προσφυγικό όπου κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ ως ανεπαρκή, έχει όμως αποδειχθεί η ίδια πολλαπλάσια ανεπαρκής και την κατηγορούν οι μέχρι χθες «δικοί» της.

Αλλο είναι να κάνεις πολιτική πλήθους και άλλο να κάνεις λαϊκή πολιτική. Οταν κολακεύεις τις ορμές του πλήθους δεν ηγείσαι ενός λαϊκού ρεύματος, αλλά προσχωρείς σε μια οχλοκρατική δικαιοσύνη. Ο χείμαρρος δεν ποτίζει, ξεραίνει. Περνάει με παφλασμούς και ορμή, παρασύροντας τα πάντα προς τη θάλασσα, αφήνοντας το ρέμα κατάξερο, τη γη διψασμένη.