Η ανθρωπιστική κρίση της Ευρώπης

Πρόσφατα επισκέφθηκα τον καταυλισμό προσφύγων στη Μόρια. Είδα χιλιάδες ανθρώπους να ζουν σε άθλιες συνθήκες, συνωστισμένοι σε μικρούς χώρους με ελάχιστους κανόνες υγιεινής. Και πέραν του καταυλισμού, είδα το χάος, με αυτοσχέδιες τέντες και σωρούς σκουπιδιών. Μίλησα μαζί τους αλλά και με εκείνους που προσπαθούν να βοηθήσουν. Δικηγόρους, γιατρούς, φοιτητές, μηχανικούς – που έχουν έρθει από παντού και προσπαθούν να βοηθήσουν, από την προάσπιση των βασικών δικαιωμάτων έως την κάλυψη των βασικών αναγκών. Αισθάνθηκα ανήμπορος όταν με ρώτησαν ποιο είναι το σχέδιο. Αρχικά σκέφθηκα να τους περιγράψω πώς λειτουργούν τα πράγματα στην Κομισιόν, το Ευρωκοινοβούλιο, το γιατί τα κράτη-μέλη δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε μια διαπραγματευτική προσέγγιση – αλλά μετά σταμάτησα. Με ρωτούσαν στο όνομα του παιδιού που πέθανε την περασμένη εβδομάδα από πυρετό χωρίς να λάβει ιατρική φροντίδα, στο όνομα των 1.200 ασυνόδευτων παιδιών που κοιμούνται κάτω από τις ελιές.

Τότε το κατάλαβα: η Ευρώπη δεν είχε σχέδιο. Και ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα πραγματική ντροπή που είμαι Ευρωπαίος. Και αναρωτιέμαι τώρα: ποιο είναι το σχέδιο, Ευρώπη; Κάθε νύχτα που δεν αντιμετωπίζουμε την κατάσταση, άλλη μια γυναίκα μπορεί να βιαστεί, άλλο ένα παιδί μπορεί να πεθάνει και άλλος ένας πρόσφυγας μπορεί να μαχαιρωθεί. Οι διαπραγματεύσεις μπορεί να είναι σκληρές, σίγουρα, αλλά κατορθώνουμε να φθάσουμε σε συμφωνία για θέματα όπως ο προϋπολογισμός της ΕΕ.

Δέχομαι ότι υπάρχουν πολλές πιθανές λύσεις – κάποιες έχουν σχέση με επιστροφές, άλλες με μετεγκατάσταση. Αλλά πριμένω να είμαστε ειλικρινείς, να συμμορφωθούμε με τους νόμους και την ηθική της ηπείρου μας. Χρειάζεται να βρούμε βραχυπρόθεσμες λύσεις άμεσα για να αντιμετωπίσουμε των μέγεθος των δεινών. Πρέπει να αρχίσουμε τώρα τη μετεγκατάσταση των 1.200 ασυνόδευτων ανηλίκων.