Προϋπολογισμός για την ελπίδα

Ο Προϋπολογισμός του Κράτους για το 2020 είναι στη σωστή κατεύθυνση, παραμένει όμως μεταβατικός. Κινείται υποχρεωτικά στη σκιά βαρύτατων μεταμνημονιακών υποχρεώσεων και στόχων που συνομολόγησε ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του 2018.

Οι φορολογικές και άλλες ελαφρύνσεις για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, όπως άλλωστε και η αναδιοργάνωση του συνταξιοδοτικού/ασφαλιστικού, θα αυξήσουν το διαθέσιμο εισόδημα το ενωρίτερο στο δεύτερο ήμισυ του 2020. Το ίδιο ισχύει και για τις σημαντικές επενδύσεις, που θα δώσουν το σύνθημα για την επιτάχυνση της οικονομικής δραστηριότητας. Αν κάτι μπορεί να παρασύρει το εθνικό προϊόν και να αυξηθεί με ρυθμό ακόμη και άνω του 3% αυτό είναι η οικοδομή και η βελτίωση των αμοιβών εκ μέρους των διεθνώς ανταγωνιστικών επιχειρήσεων.

Μην ξεχνούμε ότι στην τετραετία 2015-18 η Ελλάδα έχασε (μια για πάντα!) την ευκαιρία να δημιουργήσει νέο εισόδημα ίσο με αύξηση 13,3 εκατοστιαίων μονάδων ΑΕΠ, δηλαδή περίπου 20 δισεκατομμύρια. Μείναμε πίσω όταν όλοι στην ευρωζώνη προχωρούσαν μπροστά.

Αλλά και η εξισορρόπηση των δημοσιονομικών είναι «κουτσή», αφού εξακολουθεί να στηρίζεται σε βαρύτατους φόρους, παρά τις μειώσεις Μητσοτάκη. Για να κατανοήσουμε τι αντιμετώπισε η χώρα σημειώστε το εξής: στα πέντε χρόνια 2010-2014 πληρώσαμε 54 δισ. για την εξυπηρέτηση του χρέους. Στην αμέσως επόμενη πενταετία (2015-19) πληρώθηκαν τόκοι 29,5 δισ. «μόνον». Δεν θα είχαμε το συγκεκριμένο όφελος χωρίς την αναδιοργάνωση του χρέους, που δρομολογήθηκε ήδη από τον Οκτώβριο του 2012 και επεκτάθηκε για τα επόμενα πολλά χρόνια τον Ιούνιο του 2018.

Χρειαζόμαστε νέα, πρόσθετη ρύθμιση χρέους. Για την επίτευξη της οποίας ο Πρωθυπουργός έχει ήδη ξεκινήσει «καμπάνια» ενημερωτικής διεκδίκησης στο πρόσφατο Συμβούλιο Κορυφής και συνεχίζει επισκεπτόμενος την Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία, από τη νέα της θέση, στην προεδρία της ΕΚΤ υποστηρίζει την άποψη του ΔΝΤ σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα χρειάζεται μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα για να ξεπεράσει όχι απλώς τη δημοσιονομική της κρίση, αλλά για να μεταρρυθμίσει τον ισχύοντα παραγωγικό μηχανισμό.

Είναι απαραίτητο να επιτύχουμε τη δυναμική ανάπτυξη. Πότε θα έχει συμβεί αυτό; Οταν το διαθέσιμο εισόδημα των μισθωτών στον ιδιωτικό τομέα θα μεγαλώνει με ρυθμό διπλάσιο του πληθωρισμού. Οταν η ανεργία θα μειωθεί κάτω από το 12%. Και όταν, τέλος, το μερίδιο των νέων επενδύσεων φθάσει στο 25% του ΑΕΠ.

Προσοχή όμως. Η ορθολογική σειρά των τριών αυτών οροσήμων βάζει πρώτες τις επενδύσεις που θα φέρουν νέες και καλές δουλειές, οι οποίες θα πληρώσουν καλύτερους μισθούς. Η αύξηση των επενδύσεων δεν είναι στα χέρια του κράτους. Η κυβέρνηση μπορεί να τις επηρεάσει, αυξάνοντας τις δημόσιες επενδύσεις, μειώνοντας φόρους και παρέχοντας κίνητρα σε επενδυτές, αλλά σε καμία περίπτωση (και ευτυχώς!) δεν αποφασίζει τι θα κάνουν οι επιχειρηματίες. Μόνον οι επιχειρήσεις μπορούν να οργανώσουν, να χρηματοδοτήσουν και να κάνουν αυτές τις ενέσεις αναζωογόνησης.

Επομένως, αυτό που πρέπει να συνεχίσουν να κάνουν εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, κυβέρνηση και Βουλή είναι να προωθούν ρυθμίσεις που επιλύουν προβλήματα, αίρουν αδιέξοδα και δημιουργούν ευκαιρίες για την αποτελεσματικότερη λειτουργία της επιχειρηματικότητας. Αυτό που χρειάζεται η χώρα δεν είναι πρόσθετες παροχές σε συμπολίτες που δεν τα καταφέρνουν, αλλά δημιουργία των προϋποθέσεων που θα τους δώσουν νέες ευκαιρίες να κερδίζουν καλύτερο βιοτικό επίπεδο, στοιχειώδη αποταμίευση και, κυρίως, την ελπίδα. Ο προϋπολογισμός για το 2020 ανταποκρίνεται σε αυτά τα ορθολογικά κριτήρια.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής (ΝΔ)