Η επανάσταση των 21

Η χθεσινή δεν είναι η πρώτη φορά που οι εργαζόμενοι στο μετρό διαλύουν την κοινωνική ζωή αλλά, κυρίως, τη ζωή του κόσμου της εργασίας που πηγαίνει νωρίς το πρωί στη δουλειά του. Το κάνουν κατά σύστημα. Ποντάρουν στην ανάγκη να υπάρχει μετρό και επιδιώκουν οφέλη «για τον κλάδο», εκβιάζοντας την πολιτεία να κάνει τα στραβά μάτια με ομήρους τους επιβάτες.

Χθες το μεσημέρι, ο Σπύρος Ρεβύθης, πρόεδρος των εργαζομένων στο μετρό, μιλώντας στον Αρη Τόλιο του Αθήνα 984 αφενός απείλησε με κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, αφετέρου επανέλαβε τον λόγο για τον οποίο έγινε η χθεσινή ξαφνική στάση εργασίας. Ποιος είναι αυτός ο λόγος; Η επανάσταση των 21. Για να μη μετακινηθούν δηλαδή 21 εργαζόμενοι από διάφορες θέσεις γραφείων στα εκδοτήρια εισιτηρίων.

Οποιος κυκλοφορεί έστω και λίγο με το μετρό στην Αθήνα θα έχει παρατηρήσει ότι τα περισσότερα εκδοτήρια είναι κλειστά, ενώ δύσχρηστα είναι και τα λιγοστά αυτόματα εκδοτήρια, πολλά από τα οποία έχουν βλάβες. Κατά τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών Κώστα Αχ. Καραμανλή, όσοι είχαν προσληφθεί για τα εκδοτήρια, βαθμιαία, μετατάχθηκαν σε διοικητικές θέσεις με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν εργαζόμενοι για να εξυπηρετούν και να εισπράττουν. Οι συνδικαλιστές, ανάμεσα στα άλλα αιτήματα, παγίως ζητούν την πρόσληψη άλλων επτακοσίων. Με άλλα λόγια, ο συνδικαλισμός στο μετρό ζητάει από την εργοδοσία, την κυβέρνηση και τους δανειστές να κάνουν αυτοί κουμάντο στην εταιρεία. Να είναι εκείνοι που θα έχουν τον πρώτο και τον τελικό λόγο για το μάνατζμεντ της εταιρείας που λειτουργεί το μετρό.

Για τα μεταπολιτευτικά ήθη, πιθανόν κάτι τέτοιο να φαντάζει φυσιολογικό. Για κάθε κανονική κοινωνία, όμως, είναι αδιανόητο. Το μάνατζμεντ είναι υπόθεση της διοίκησης. Το πού θα εργαστούν, πόσο, με ποιους στόχους δεν μπορεί να το αποφασίζει ο συνδικαλισμός. Το μετρό δεν είναι αυτοδιαζειριζόμενος οργανισμός. Το μαγαζί είναι μεγάλο και όσοι το τρέχουν έχουν μεγάλες ευθύνες απέναντι στην πολιτεία και στο κοινωνικό σύνολο. Το μετρό δεν μπορεί να είναι φέουδο του Ρεβύθη.

Προφανώς, οι άνθρωποι αυτοί βρίσκουν και τα κάνουν. Στην ουσία, υπερασπίζονται το σύστημα που διόρισε τους περισσότερους απ’ αυτούς, άρον άρον, συχνά χωρίς προσόντα, σε μια από τις πιο περιζήτητες δουλειές της χώρας. Το σύστημα που τους βόλεψε. Ενδεικτικά, η έκθεση που συνέταξε, στις αρχές του 2013, ο τότε γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής, για την περίοδο 2007-2009, κάνει λόγο για περιττές προσλήψεις, για άλλες με ελλιπή προσόντα και, γενικώς, διαπιστώνει ατασθαλίες – η γνωστή πρακτική που συνέβαλε στη χρεοκοπία.

Ειδικά για τους εργαζόμενους στα γκισέ εισιτηρίων, η έκθεση Ρακιντζή σημειώνει ότι «σύµφωνα µε τον επιχειρησιακό σχεδιασµό την περίοδο 2005-2009 προβλεπόταν η πρόσληψη 75 κατά µέγιστο αριθµό πωλητών εισιτηρίων. Από τα στοιχεία διαπιστώθηκε η πρόσληψη 130 υπαλλήλων. Υπέρβαση 55 ατόµων». Αλλά και το διάστημα 2009-2010, κατά την ίδια έκθεση, απαιτούνταν η πρόσληψη 32 πωλητών εισιτηρίων. Από τον Μάρτιο ώς τον Σεπτέμβριο του 2009 προσλήφθηκαν συνολικά 97 πωλητές. Υπέρβαση 65 ατόμων.

Πού είναι αυτοί οι υπάλληλοι σήμερα, με τον συστημικό μπάρμπα που τους φύτεψε στο καλό Δημόσιο; Βγάζουν ρίζες σε κάποια γραφεία. Και έχουν αναθέσει στους αριστερούς συνδικαλιστές να προασπίσουν την κοινωνική τους άνοδο και την επαγγελματική τους καταξίωση. Με όμηρο, αν χρειαστεί, την υπόλοιπη κοινωνία.

Χρειάζεται να το δηλώνει και να το ξαναδηλώνει ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης: η αστυνομική βία δεν είναι ανεκτή στο κράτος δικαίου, αν οι αστυνομικοί δεν μπορούν να αυτοσυγκρατούνται δεν έχουν θέση στο Σώμα. Επίσης, χρειάζεται η αστυνομία να δρα για να προστατεύσει όχι μόνο τη ζωή και τις περιουσίες των πολιτών αλλά και την ευνομία στις πόλεις. Ετσι, πολυδιάστατος είναι ο ρόλος των δυνάμεων της τάξης. Και κρίνονται για όλα: και για την αστυνόμευση και για την υπέρβαση καθήκοντος. Αυτονόητα αλλά και απαραίτητα.

Για γέλια και για κλάματα

Οταν ο Ζαμπέλιος και ο Παπαρρηγόπουλος προσπαθούσαν να συμβάλουν στην εθνική συνείδηση των ετερόκλητων ομάδων του πληθυσμού που βρέθηκε στον ελλαδικό χώρο μετά την απελευθέρωση επινόησαν την ιδέα της συνέχειας του έθνους, της καταγωγής της νεότερης Ελλάδας από την αρχαιότητα. Οταν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, δήμαρχος τότε Αθηναίων, συνεννοήθηκε με τον ομόλογό του της Σπάρτης και κήρυξαν το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου, αυτό ήταν κιτς. Κι όταν ο Πάνος Καμμένος, πάνω σε μια παλέτα καλυμμένη με κόκκινο χαλί, περιστοιχισμένος από αμαλίες και ασπιδοφόρους, αγναντεύει το πέλαγος στη Σαλαμίνα είναι κιτς στο τετράγωνο. Γελάμε.

Αλλά όταν ο υπουργός Εσωτερικών Τάκης Θεοδωρικάκος ανακοινώνει στο όνομα της επετείου από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας την απαλλαγή του Δήμου Σαλαμίνας από το χρέος 2,4 εκατομμυρίων ευρώ προς την ΕΥΔΑΠ, αυτό τι είναι; Κιτς είναι σίγουρα. Καρακίτς. Αλλά είναι και μια πράξη υποτίμησης της λογικής των κατοίκων αυτής της χώρας. Για γέλια; Για κλάματα!

Διότι ο Θεοδωρικάκος δεν είναι Αβραμόπουλος τα ωραία χρόνια ούτε Καμμένος τα φοβερά χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Είναι υπουργός της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ενας μεταρρυθμιστής, ευρωπαίος ορθολογιστής. Ενας πολιτικός που δεν εμπορεύεται παραμύθια και παραμυθίες, σαν άλλος Αη Βασίλης. Είναι;