Fake επαναστάτρια

Mes que un club; Γίνεται όλο και πιο δύσκολο για την Μπαρτσελόνα να υποστηρίξει τον μύθο της επαναστατικότητας που έχτισε τα προηγούμενα χρόνια. Η εμπορευματοποίηση της αντίδρασης, κάτι σαν τις φωτογραφίες του Τσε με τον μπερέ και του Φιντέλ ντυμένο στα χακί και το χαρακτηριστικό πούρο στο στόμα, που κοσμούν από παιδικά δωμάτια μέχρι ψαροταβέρνες στην Τήνο, αποδείχτηκε blockbuster για τους Μπλαουγκράνα.

Τα θεμέλια του μύθου μπήκαν σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τα εκατομμύρια από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, τα μπόνους του Τσάμπιονς Λιγκ και το κυνήγι τού ενός δισεκατομμυρίου ευρώ στα έσοδα.

Η Ιστορία τα έφερε όμως έτσι ώστε αυτός ο μύθος έπρεπε να επιβεβαιωθεί. Η θέση της Μπαρτσελόνα στις πιέσεις των αποσχιστών της Καταλωνίας ήταν ξεκάθαρη. Ναι στην ελεύθερη βούληση, αλλά έως εκεί. Το γνωστό πιλάτειο «από δω παν κι άλλοι» υπερίσχυσε του mes que un club. Γιατί πολύ απλά η Μπαρτσελόνα δεν μπορεί να είναι πια κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος. Δεν της το επιτρέπουν τα οικονομικά της και η διεθνοποίησή της.

Απόψε στο clasico θα αναγκαστεί να βρεθεί απέναντι στους αποσχιστές που θέλουν να εκμεταλλευτούν την απήχηση του αγώνα σε περίπου 650 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο και να ασκήσουν πολιτική. Η Μπαρτσελόνα θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι της ώστε να μη συμβεί αυτό. Εφτασε στο σημείο να απειλήσει με ισόβιο αποκλεισμό από τους αγώνες της όποιον τολμήσει να εισέλθει στον αγωνιστικό χώρο του Καμπ Νου, ενώ μετατρέπει τον Μέσι, τον Σουάρες και όλους τους παίκτες της σε ανθρώπινη ασπίδα για να προστατεύσει τη Ρεάλ Μαδρίτης και βεβαίως τα συμφέροντά της.

Ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας είναι ο μύθος. Η Μπαρτσελόνα έπαιζε για χρόνια το παιχνίδι μιας δήθεν επαναστατικότητας και οι συνεχείς νίκες της την έκαναν να πιστέψει αυτό που η ίδια είχε κατασκευάσει. Και τώρα ήρθε η στιγμή να πληρώσει το τίμημα της αλήθειας.