Δίκοπο μαχαίρι για τους Δημοκρατικούς

Η μεγάλη ειρωνεία της παραπομπής είναι ότι οι δύο πρόεδροι που έχουν παραπεμφθεί (Αντριου Τζόνσον και Μπιλ Κλίντον) ποτέ δεν υπέστησαν τις τελικές επιπτώσεις, ενώ ο πρόεδρος που αποχώρησε από τον Λευκό Οίκο, ο Ρίτσαρντ Νίξον, ποτέ δεν παραπέμφθηκε (παραιτήθηκε πριν προλάβει η Βουλή να τον παραπέμψει). Ετσι θα γίνει και τώρα – εκτός εάν συμβεί κάποιο πολιτικό θαύμα.

Οι Δημοκρατικοί βουλευτές αποφάσισαν να επικεντρωθούν σε δύο κατηγορίες – την κατάχρηση εξουσίας και την παρακώλυση του έργου του Κογκρέσου – και να διεξαχθούν οι δύο ψηφοφορίες σε Βουλή και Γερουσία όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Και οι δύο αποφάσεις, που συνδέονται, έχουν προκαλέσει αντιδράσεις. Αντικατοπτρίζουν τους λεγόμενους «κεντρώους», κυρίως την πρόεδρο της Βουλής Νάνσι Πελόζι. Αντίθετα, κάποιοι πιο αριστεροί βουλευτές ήθελαν να περιμένουν ώστε να αποκλεισθεί οποιαδήποτε σύνδεση με την έρευνα του ειδικού ανακριτή Μιούλερ και το θέμα της ρωσικής ανάμειξης στην προεκλογική εκστρατεία του 2016.

Ολες οι πλευρές γνωρίζουν πως εάν ο Τραμπ παραπεμφθεί από τη Βουλή, η Γερουσία δεν πρόκειται να τον απομακρύνει από το αξίωμά του – καθώς οι Ρεπουμπλικανοί έχουν τον έλεγχό της. Οι περισσότεροι Δημοκρατικοί νομοθέτες θεωρούν πως η παραπομπή δεν θα τους βοηθήσει πολιτικά, καθώς στρέφει το ενδιαφέρον μακριά από τα θέματα που εκείνοι προβάλουν την ώρα μάλιστα που οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικων δεν τη θεωρούν τόσο σημαντική.

Αρα, μήπως οι Δημοκρατικοί έκαναν λάθος; Για μένα η εμμονή τους με το θέμα της ρωσικής ανάμειξης αποτελεί περισπασμό από τα πραγματικά προβλήματα της αμερικανικής δημοκρατίας καθώς και από τα ζητήματα για τα οποία οι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι ενδιαφέρονται. Δεν είναι η παραπομπή που θα κάνει τους Δημοκρατικούς να κερδίσουν τις εκλογές του 2020.

Φυσικά θα μπορέσουν να αναδείξουν κάποια σημαντικά ζητήματα στην πολιτική ατζέντα, όμως είναι αμφίβολο εάν υπάρχει ο χώρος και ο χρόνος που θα κάνει τη διαφορά. Ο Τραμπ και τα ΜΜΕ έχουν αναπτύξει μια αμοιβαία επωφελή σχέση που δίνει προτεραιότητα στα σκάνδαλα και όχι στην ουσία και δεν έχουμε λόγο να υποθέσουμε πως αυτό θα αλλάξει στην προεκλογική περίοδο που ουσιαστικά έχει ξεκινήσει.

Αμφιβάλλω επίσης ότι η παραπομπή του Τραμπ θα περιορίσει τις πιθανότητες επανεκλογής του. Η ιδέα ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί στις εκλογές του 2020 βασιζόταν στον ισχυρό μύθο του «μετριοπαθούς Ρεπουμπλικανού», που αντιπαθεί τις ακραίες θέσεις του Τραμπ αλλά φοβάται τους «σοσιαλιστές» Δημοκρατικούς. Αυτός ο μύθος βρισκόταν στην καρδιά της καταστροφικής προεκλογικής εκστρατείας της Χίλαρι Κλίντον το 2016.

Εντέλει οι Δημοκρατικοί θα δέχονταν κατηγορίες είτε προχωρούσαν με την παραπομπή είτε όχι. Με δεδομένη, βέβαια, την επίδειξη που έκανε ο Τραμπ τόσο για την κατάχρηση εξουσίας όσο και για την παρακώλυση του έργου της Δικαιοσύνης και το γεγονός ότι μέχρι στιγμής μόνο υποθέσεις κάνουμε για τις πολιτικές επιπτώσεις της παραπομπής, έκαναν τη σωστή επιλογή. Εχουν μια ολόκληρη χρονιά μπροστά τους να πείσουν την πλειοψηφία του εκλεκτορικού σώματος ότι το να βάζεις το κόμμα πάνω από τη χώρα παραμένει ακόμα ο αμερικανικός τρόπος.

Ο Κας Μούντε είναι ολλανδός πολιτικός επιστήμονας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια