Κανείς δεν έχει ανοσία στη μοναξιά

Αντιδρώ στην εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου από τις κάμερες. Ετσι όταν φίλοι μου με προέτρεψαν να παρακολουθήσω το βίντεο ενός μοναχικού συνταξιούχου από το Ολνταμ ονόματι Τέρενς να δέχεται μια επίσκεψη-έκπληξη από φοιτητές του τοπικού πανεπιστημίου, αντιστάθηκα. Ομως, τελικά, επειδή το βίντεο εμφανιζόταν συνέχεια στα social media υπέκυψα. Και, βέβαια, μου έφερε έναν κόμπο συγκίνησης στον λαιμό – αν και το πήρα περισσότερο ως μάθημα για τη σκληρή πραγματικότητα παρά ως βουτιά στο πνεύμα των ημερών. Ο Τέρενς έδειξε ιδιαίτερα συγκινημένος και χαρούμενος για την επίσκεψη, γεγονός που τόνισε με τα σχόλιά του για το πόσο δύσκολη είναι η μοναξιά των ανθρώπων. Η σκηνή έμεινε στο μυαλό μου για καιρό. Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι φέτος ο Τέρενς (είπε με χαρά), δεν θα περάσει τα Χριστούγεννα μόνος, χάρη σε μια οργάνωση βοήθειας, αλλά μαζί με τη νέα του φίλη, μια 90χρονη με άνοια – έδειχνε περήφανος όταν έλεγε τη λέξη «φίλη».

Μοναξιά. Τα ΜΜΕ κάνουν λόγο για «επιδημία» και οι γιατροί διαπιστώνουν διαρκώς πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι πάσχουν από αυτό. Οι ερευνητές ανακοίνωσαν πως αναπτύσσουν φάρμακα για να περιορίσουν τα συμπτώματά της. Το 2018 μάλιστα η βρετανική κυβέρνηση διόρισε υπουργό Μοναξιάς. Ομως, τελικά ο Τέρενς μας διδάσκει πολλά. Οι δικές μας ανάγκες δεν είναι, στην πραγματικότητα, τόσο μεγάλες. Εάν είμαστε όλοι περίπλοκοι, είμαστε και πολύ απλοί. Οπως εκείνοι που είναι συνέχεια με κόσμο χρειάζονται μερικές στιγμές μοναξιάς, έτσι και οι μοναχικοί χρειάζονται κάποτε παρέα, ένα χαμόγελο. Γιατί είναι δύσκολο να πάρουμε κάποιον αγαπημένο στο τηλέφωνο; Ας το θυμόμαστε όλοι, χρειάζεται να το αισθανθούμε ως ένα συλλογικό καθήκον.