Αναλύσεις

Το «κόκκινο τείχος» κατέρρευσε – τα προπύργια των Εργατικών δηλαδή σε Ουαλία, Μίντλαντς και Bορειοανατολική Αγγλία. Το κόμμα που άφησε την τύχη του στα χέρια ενός ακραίου αριστεριστή – ο οποίος όμως παρά τη διαρκώς διαφημιζόμενη αριστεροσύνη του δεν έπειθε την παραδοσιακή βάση, γιατί εκείνη τον εκλάμβανε ως έναν Λονδρέζο μεσοαστικής καταγωγής -, υπέστη τη χειρότερη ήττα του από το 1935. Κάποιες από τις περιφέρειες που έχασε βάφονταν κοντά 100 χρόνια κόκκινες στον εκλογικό χάρτη. Για τον πατέρα της ήττας «κέρδισαν τη μάχη των επιχειρημάτων», απλά δεν κατόρθωσαν να μετατρέψουν τη νίκη σε πλειοψηφία. Με άλλα λόγια, ο Τζέρεμι Κόρμπιν παρά το μέγεθος της καταστροφής δεν μπήκε καν στον κόπο να διακρίνει τις αιτίες που την προκάλεσαν. Oσα συμβαίνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο – παρότι περιστρέφονται κυρίως γύρω από το Brexit – έχουν αξία για την ανάλυση όσων εκτυλίσσονται στην εγχώρια Κεντροαριστερά, αλλά και τον χώρο προς τα αριστερά της. Αξίζουν επειδή μπορούν να προσφέρουν ένα μάθημα τόσο στο ΚΙΝΑΛ όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Υποσχέσεις
Οι κιναλίτες μάλλον πήραν τις απαντήσεις τους για το πού οδηγεί μια αριστερή στροφή. Οι συριζαίοι ίσως διδαχθούν κάτι σημαντικότερο. Ακόμη και για τον φιλικό στο Εργατικό Κόμμα Τύπο, η εκλογική καθίζηση οφείλεται πρωτίστως στον ίδιο τον Κόρμπιν. Παρότι ο τελευταίος είχε ηρωοποιηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλος είναι ο λόγος της ήττας των βρετανών σοσιαλδημοκρατών με τον οποίο θα πρέπει να ασχοληθούν οι έλληνες επίδοξοι κεντροαριστεροί: Οι Εργατικοί δεν απηύθυναν ένα καθαρό μήνυμα προς το εκλογικό σώμα. Οχι μόνο σχετικά με το νούμερο ένα θέμα της συγκεκριμένης κάλπης, το Brexit. Στελέχη του Εργατικού Κόμματος προσκείμενα στην ηγεσία έλεγαν πως το πρόγραμμά τους δεν ήταν ένα πρόγραμμα τετραετίας, ήταν δεκαετίας. Οι εσωκομματικοί αντίπαλοι του Κόρμπιν, πάλι, το διάβαζαν ως ένα πρόγραμμα που υποσχόταν οτιδήποτε, από δωρεάν φροντίδα για τους ηλικιωμένους μέχρι κρατικοποιήσεις και ψήφο στα 16. Σαν ένα μανιφέστο, άρα, που προσπαθούσε να πει τα πάντα στους πάντες. Ηταν τόσο πολλές οι υποσχέσεις, λοιπόν, που η ενστικτώδης αντίδραση των ψηφοφόρων ήταν να μην τις πιστέψουν.