Από το ξύλινο στο πλαστικό

Νάτος λοιπόν ο Τραμπ ως Thanos από τους Εκδικητές. Στο παρελθόν είχε εμφανιστεί και ως Ρόκι. Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί, δηλαδή, χρησιμοποιεί την ποπ κουλτούρα για να περάσει το πολιτικό του μήνυμα; Διότι έχει αναγνωρίσει την αδιαμφισβήτητη δύναμή της. Σωστό; Σωστό. Γιατί δεν το έκανε ο Ομπάμα; Διότι δεν το είχε ανάγκη αφού ήταν ο ίδιος κομμάτι της ποπ κουλτούρας, τροφοδότης και ρυθμιστής της.

Παρεξηγημένη ιστορία αυτή η περίφημη pop culture. Είναι αυτό το «ποπ» που η άκριτη μετάφρασή του στα ελληνικά προσδίδει στον όρο μια δόση ελαφρότητας. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι. Ο πολιτισμός της μάζας – διότι περί αυτού ακριβώς πρόκειται – και πολιτισμός είναι και τεράστια δύναμη ή, πιο σωστά, διεισδυτικότητα έχει. Η πολιτική και οι πολιτικοί μέχρι πριν από κάποια χρόνια τον αγνοούσαν και τον σνόμπαραν. Ειδικά στην Ελλάδα. Παραδομένοι στον ξύλινο επικοινωνιακό λόγο που ερχόταν κατευθείαν από τη δεκαετία του 1950, έμοιαζαν αποκομμένοι από την εποχή τους.

Η ποπ κουλτούρα όμως μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα. Ειδικά όταν δεν τη χρησιμοποιεί κάποιος σωστά όπως στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ – ο Thanos είναι ο κακός της υπόθεσης. Και όπως επίσης συνέβη με έλληνες πολιτικούς και κόμματα που ενέδωσαν σε αυτήν – ειδικά από την αρχή της οικονομικής κρίσης και μετά – όταν διαπίστωσαν ότι ο ξύλινος λόγος τους είχε πλέον απολιθωθεί. Και από το ξύλινο attitude πέρασαν κατ’ ευθείαν στο πλαστικό. Χωρίς ενδιάμεση στάση σε πιο φιλικά υλικά. Θυμάμαι τον Αλέξη Τσίπρα, στον δρόμο προς την πρωθυπουργία παραμονές εκλογών του Ιανουαρίου 2015, να λέει «Ιδού η Ρόδος, σε λίγο έρχεται και το πήδημα». Το βιντεάκι της Ρένας Δούρου, στο οποίο δήθεν ξυριζόταν, για να επικοινωνήσει το «Τέρμα στα μούσια». Να κι η Νίνα Κασσιμάτη να κάνει  χιουμοράκι με τους αστυνόμους που, παρεμπιπτόντως, την προστατεύουν σε καθημερινή βάση. Αλλο λοιπόν ποπ κουλτούρα και άλλο εκτσογλανισμός της πολιτικής ζωής (όρος του Βαγγέλη Βενιζέλου).