«Πόρτα» από Γεννηματά στον Τσίπρα

Ο Αλέξης Τσίπρας καθόταν ήδη στη θέση του στο αεροπλάνο, σε ένα από τα παράθυρα της μπροστινής πλευράς. Η Φώφη Γεννηματά ακολούθησε λίγο αργότερα. Το δικό της εισιτήριο ήταν κι αυτό για θέση στο παράθυρο, όμως από την άλλη πλευρά του αεροσκάφους. Την ώρα που περνούσε από τον διάδρομο, οι ματιές των δύο πολιτικών αρχηγών συναντήθηκαν. Ενα αστικής ευγένειας «καλημέρα» ήταν επιβεβλημένο.

Αυτή η σύντομη συνάντηση ήταν ίσως ενδεικτική του κλίματος που υπάρχει ανάμεσα στους δύο, αλλά, κυρίως, της επαφής που υπάρχει ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στο Κίνημα Αλλαγής. Τόσο η Γεννηματά όσο και ο Τσίπρας βρέθηκαν στις Βρυξέλλες στην Προσύνοδο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (PES) με βασική ατζέντα το αίτημα για επιβολή κυρώσεων προς την Τουρκία για τις προκλήσεις του τελευταίου διαστήματος. Ολο τον προηγούμενο καιρό, ωστόσο, από τον ΣΥΡΙΖΑ έδιναν έμφαση στις στενές επαφές του Τσίπρα με το PES, με στόχο να εμφανιστεί ως προνομιακός συνομιλητής τους και, ως εκ τούτου, ο καταλληλότερος για να θέσει τέτοιου είδους θέμα. Κι αυτό, παρότι η θέση του στις σοσιαλιστικές Προσυνόδους είναι αυτή του παρατηρητή. Που σημαίνει πως, με βάση τη διαδικασία, μιλάει μετά τα τακτικά μέλη, άρα μετά και την πρόεδρο του Κινήματος Αλλαγής.

Αυτή η επικοινωνιακή τακτική δένει με αυτή που παρουσιάζει το τελευταίο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ στο εσωτερικό: την προσπάθεια διεμβολισμού του κεντροαριστερού χώρου μέσω στελεχών «πρώην ΠΑΣΟΚ», πολλά με ιδιαίτερες αναφορές στη δεκαετία του 1980 – κι αυτό, ακόμα κι αν η εικόνα «ενοχλεί» σημερινά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Νίκος Φίλης. Υπήρξε, όμως, και το καρότο: λίγα εικοσιτετράωρα πριν, η Κουμουνδούρου έκανε «κρούση» στη Χαριλάου Τρικούπη για κοινή στάση των δύο αρχηγών όσον αφορά τα ζητήματα της Προσυνόδου. Είναι από τις λίγες φορές που κάτι τέτοιο έχει επιχειρηθεί και, εύλογα, η στάση αντιμετωπίστηκε με επιφυλακτικότητα – ειδικά από τη στιγμή που, ακόμα και στην εκδήλωση των 120, ο Τσίπρας για άλλη μία φορά «χτύπησε» το Κίνημα Αλλαγής, μιλώντας για εκείνους που «στηρίζουν τη Δεξιά του κ. Μητσοτάκη στα μεγάλα ζητήματα, την ώρα που ο λαός μας σταυρώνεται από την πολιτική της».

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ. Και σ’ αυτή την περίπτωση, όπως συμβαίνει το τελευταίο διάστημα, η κεντροαριστερή απάντηση βασίστηκε στη στρατηγική για «παραγωγή πολιτικής». Η Γεννηματά είχε διατυπώσει, πριν ακόμα μπει στο αεροπλάνο, μια ολοκληρωμένη πρόταση στα εθνικά. Ζητώντας, πέραν των κυρώσεων, από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να ξεκαθαρίσει πως η ΕΕ δεν αναγνωρίζει το μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης ούτε τις θαλάσσιες ζώνες που έχουν οριοθετηθεί με παράνομο τρόπο. Είχε, μάλιστα, δηλώσει πως σ’ αυτή την κατεύθυνση θα πιέσει και το PES, τονίζοντας πως «θα κάνει τις απαραίτητες κινήσεις ώστε να πετύχει το καλύτερο δυνατό». Αν στον ΣΥΡΙΖΑ ήθελαν να βοηθήσουν προς την ίδια κατεύθυνση, όπως περίπου έγινε, κανείς δεν είχε αντίρρηση. Για κάτι τέτοιο, όμως, δεν χρειάζεται εκ των προτέρων συνεννόηση.

Στην πραγματικότητα, τόσο οι χειρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ανθεκτικότητα του Κινήματος Αλλαγής, που συνεχίζει να αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, διευκολύνουν την απόκρουση κάθε είδους προσέγγισης. Παράλληλα, οι διαρροές από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ για «άλλες δύο φάσεις πράσινων μεταγραφών» έως το συνέδριο του κόμματος δείχνουν πως πλάι σε κάθε καρότο υπάρχει και μαστίγιο. Στην Κεντροαριστερά, όμως, δεν θέλουν να γίνουν άλογα.