Διέβη τον Ρουβίκωνα

Η πρόσφατη τουρκολιβυκή συμφωνία και για πολλοστή φορά κατάθεση εγγράφου στον ΟΗΕ με αυθαίρετο καθορισμό θαλασσίων ζωνών τουρκικής αρμοδιότητας αποτελούν την κορωνίδα της τουρκικής θρασύτητας. Θρασύτητας η οποία δεν είναι μόνο καταδικαστέα από άποψη διεθνούς δικαίου, αλλά, παράλληλα, συνιστά και απροκάλυπτα εχθρική κατά της χώρας μας συμπεριφορά.

Ο χάρτης με τα επί της θαλάσσης δικαιώματα της Τουρκίας που παρουσίασαν πρόσφατα ο κ. Ερντογάν και άλλοι αξιωματούχοι της τουρκικής κυβέρνησης, αποτελεί μία εκτρωματική κατασκευή που παραβαίνει όλα τα κριτήρια της διεθνούς έννομης τάξης. Επιπλέον είναι και ένα απίστευτο δείγμα αλλοπρόσαλλης νομικής και διπλωματικής κοπτοραπτικής.

Η εξέλιξη αυτή είναι αποτέλεσμα μίας μακροχρόνιας και καλώς σχεδιασμένης πολιτικής που ασκήθηκε σταδιακώς και αποβλέπει στην υλοποίηση του ευφάνταστου οράματος του Ερντογάν, το οποίο συνίσταται στην ανάδειξη της χώρας του σε μεγάλη περιφερειακή δύναμη και στη δημιουργία ενός νέου οθωμανικού κράτους σουλτανικού τύπου.

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν σε ό,τι αφορά τη χώρα μας ήταν:

Η διαρκής αμφισβήτηση των απορρεόντων από το διεθνές δίκαιο δικαιωμάτων της.

Η καθημερινή παραβίαση του ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου.

Η συνεχής έγερση αβάσιμων αξιώσεων επί του ελληνικού νησιωτικού χώρου.

Η δήλωση για αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης.

Η διατύπωση απερίφραστων απειλών για χρήση στρατιωτικής βίας.

Η επιδίωξη τετελεσμένων με την προσδοκία νομιμοποιήσεώς τους σε βάθος χρόνου.

Η Ελλάδα αντιμετώπισε την εν λόγω συμπεριφορά με ψυχραιμία και σωφροσύνη αλλά και με μία λανθάνουσα ατολμία, η οποία έδινε στην άλλη πλευρά την εντύπωση της αδυναμίας ή του ενδόμυχου φόβου. Ειδικότερα, διάφορες ελληνικές κυβερνήσεις στηριζόμενες στο διεθνές δίκαιο και στις συμμαχικές τους σχέσεις, ήλπισαν ότι θα επιτύχουν ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας ενισχύοντας όμως συχνά την αίσθηση μιας απροθυμίας για δυναμική επίδραση στις σωρευόμενες τουρκικές απειλές και προκλήσεις.

Ουσιώδη ρόλο στην ενθάρρυνση της παραβατικότητας αυτής έπαιξε και η πολυετής κρίση που ταλάνισε την ελληνική οικονομία.

Κυρίως, όμως, η Τουρκία στηρίχθηκε στη σκανδαλώδη ανοχή που επιδεικνύει ο κ. Τραμπ προς τον τούρκο ομόλογό του, στη φιλική στάση του Πούτιν, και στη χρησιμοθηρική και άχρωμη πολιτικά στάση πολλών ευρωπαϊκών χωρών έναντι της σατραπικής πολιτικής του κ. Ερντογάν.

Τα πράγματα όμως έφτασαν ήδη σε κρίσιμο σημείο. Η Τουρκία με την αναθεωρητική της στάση και την απεριφράστως διεκδικητική της συμπεριφορά απειλεί ευθέως την εθνική μας ασφάλεια. Και η βαριά αυτή απειλή πρέπει να αντιμετωπισθεί από μέρους μας με μέγιστη υπευθυνότητα αλλά και με πρακτικό πνεύμα.

Υπό το πρίσμα αυτό επιβάλλεται οι κινήσεις μας να στραφούν:

Στον άμεσο καθορισμό συγκεκριμένης σταθερής και όχι περιστασιακής στρατηγικής.

Στην αξιοποίηση των συμμαχικών μας σχέσεων στον υπέρτατο βαθμό.

Στην πάση θυσία ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ισχύος.

Στην επίσημη ανακήρυξη ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες.

Στην προσεκτική προετοιμασία της ιδέας προσφυγής στο διεθνές δικαστήριο με αυτονόητη διαφύλαξη της εθνικής μας αξιοπρέπειας.

Πρέπει να τονιστεί ότι η προσφυγή αυτή είναι μέτρο προβλεπόμενο από τον Χάρτη του ΟΗΕ και υπό κατάλληλες προϋποθέσεις θα μπορούσε να οδηγήσει σε επίλυση της υπάρχουσας κρίσης με απόφαση δεσμευτική και για τα δύο μέρη. Επομένως η προσφυγή δεν είναι δείγμα εθνικής υποχώρησης ούτε και πράξη ηττοπάθειας. Είναι μέσο προστασίας της ειρήνης και τρόπος έγκυρης και αδιάβλητης ρύθμισης προβλημάτων. Σε κρίσιμες για τη χώρα συνθήκες, όπως οι τρέχουσες, στην πολιτική των τουρκικών ιαχών η ελληνική ηγεσία οφείλει να αντιτάξει μία πολιτική υψηλής ευθύνης αλλά και διορατικότητας.

Ο Δημήτρης Καραϊτίδης είναι πρέσβης επί τιμή