Φινλανδική επανάσταση

Για πέντε γυναίκες στο τιμόνι ισάριθμων κομμάτων ενός κυβερνητικού συνασπισμού, από τις οποίες μάλιστα οι τέσσερις κάτω των 35 ετών, το βλέπω κομματάκι δύσκολο, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα νοτίως της Δανίας. Γυναίκα πρωθυπουργό, όμως, όπως φυσικά και γυναίκα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα μπορούσε εύκολα να αποκτήσει η χώρα μας. Κι αν το φύλο δεν υποδεικνύει και ικανότητα, η ισότητα των δύο (ή και περισσότερων) φύλων στην πολιτική, όπως και στην οικονομία, είναι αναγκαία για την ισορροπία ενός τόπου.

Τα ποσοστά είναι αποθαρρυντικά. Οι ελληνίδες βουλευτίνες αντιστοιχούν σήμερα στο 20,3% του συνόλου, έναντι ευρωπαϊκού μέσου όρου 29,3% και 41,8% για τη Φινλανδία της Σάνα Μάριν. Το ποσοστό των γυναικών στο υπουργικό συμβούλιο είναι ακόμη μικρότερο: ούτε 10%, έναντι 28,1% για την ΕΕ και 63% για τη Φινλανδία. O Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο δεν κατάφερε να κάνει την επανάσταση στον τομέα αυτόν, αλλά για να αποτινάξει κάθε υποψία νεποτισμού απέκλεισε από τα υπουργικά αξιώματα και μια από τις πιο ταλαντούχους πολιτικούς που έχουν περάσει τις τελευταίες δεκαετίες από τη χώρα. Και που συνειδητοποιούμε πόσο μας λείπει όταν παρεμβαίνει σε θέματα τα οποία διχάζουν την κοινωνία.

Η Ντόρα Μπακογιάννη θα ήταν αναμφίβολα μια στιβαρή πρωθυπουργός, όπως αποτελούσε και εγγύηση στη θέση της υπουργού Εξωτερικών. Γυναίκες πρωθυπουργοί θα μπορούσε να προέλθουν και από τις τάξεις της (κεντρο)αριστεράς – και όχι μόνο ως τρίτη, αναγκαστική επιλογή, όπως ήλπιζε για ένα διάστημα η Φώφη Γεννηματά να συμβεί στην περίπτωση που μετά τις εκλογές ξεκινούσε η διαδικασία των διερευνητικών εντολών. Ονόματα που κυκλοφορούν αυτές τις ημέρες για την προεδρία της Δημοκρατίας, όπως της Αννας Διαμαντοπούλου, θα ήταν φυσικά κατάλληλα και για θέσεις με περισσότερες εξουσίες. Δεν είναι οι γυναίκες για τις δεύτερες θέσεις και οι άνδρες για τις πρώτες. Το αποδεικνύει η παρουσία γυναικών στις τρεις ισχυρότερες θέσεις της Ευρώπης: της γερμανικής καγκελαρίας, της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της διοίκησης της Ευρωπαϊκής Τράπεζας.

Αλλά και για μια θέση που εξ ορισμού δεν εμπλέκεται στο κυβερνητικό έργο, όπως είναι εκείνη του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ, πολλοί θα νοσταλγούν την Αλέκα Παπαρρήγα, που όταν ανοιγόταν σε καμιά συνέντευξη ήταν απολαυστική.

Η νέα πρωθυπουργός της Φινλανδίας δηλώνει ότι δεν την έχει απασχολήσει ποτέ ιδιαίτερα η ηλικία της ή το φύλο της, ενώ αρνείται να μιλήσει για το θέμα αυτό και στις συνεντεύξεις που δίνει. Σωστά: η αξιολόγησή της δεν θα συσχετιστεί με αυτούς τους παράγοντες. Από την άλλη πλευρά, η «φινλανδική επανάσταση» έχει μεγάλη συμβολική σημασία. Εστω και μόνο για να δυσκολευτεί λιγότερο ο επόμενος έλληνας πρωθυπουργός να βρει γυναίκες για την κυβέρνησή του επειδή – όπως είπε ο Μητσοτάκης στο BBC – «είναι πολύ πιο διστακτικές από τους άνδρες να μπουν στην πολιτική».