Ο Τζον Γουέιν της πολιτικής

Η φιλοδοξία για εκτέλεση καλών και λαμπρών έργων είναι σεβαστή και άξια επαίνων. Αυτό πίστευα μέχρι που είδα ένα κινηματογραφικό φιλμ τύπου γουέστερν, στο οποίο ο καουμπόης Τζον Γουέιν, με πουκάμισο τσιτωμένο από την προεξέχουσα κοιλιά του και με τα προγούλια του να κρέμονται, προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στην πλάτη ενός αλόγου. Στο σημείο αυτό η σκηνή κόβεται, διότι ο Τζον Γουέιν δεν μπορούσε βέβαια να σκαρφαλώσει στη σέλα, και στην επόμενη στέκεται καμαρωτός πάνω στο άλογο και έτοιμος να σκοτώσει τους κακούς Ινδιάνους. Τότε αντελήφθην ότι και στη φιλοδοξία υπάρχουν όρια, η υπέρβαση των οποίων φέρνει τη γελοιοποίηση.

Αυτά σκεφτόμουν τις προάλλες όταν διάβαζα στις εφημερίδες ότι παλιοί μου σύντροφοι στο ΠΑΣΟΚ αναζητούν κομματική στέγη και τη βρίσκουν στον υπό κατάρρευση ΣΥΡΙΖΑ. Ενιωσα απορία και ταυτόχρονα θλίψη. Απορία διότι δεν μπορώ να καταλάβω πώς άνθρωποι με αξιόλογη πολιτική δράση και θεωρητικό ιδεολογικό εξοπλισμό δέχονται να συστεγάζονται με τους ανόητους ακτιβιστές του ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία ενός αρχηγού που νομίζει ότι στροφή 360 μοιρών σημαίνει αλλαγή πορείας. Θλίψη, διότι δεν μπορώ να ξεχάσω τις ατέλειωτες συζητήσεις μαζί τους, τα μεσάνυχτα, στη Χαριλάου Τρικούπη, όταν πιστεύαμε ότι, σαν μικροί ταπεινοί εργάτες, ετοιμαζόμαστε να χτίσουμε τη Νέα Ελλάδα και τώρα να διαβάζω ειδήσεις για την οικτρή πτώση τους.

Αναρωτιέμαι: γιατί μερικοί άνθρωποι που η πολιτική ζωή, καλώς ή κακώς, τους έχει παροπλίσει επιμένουν να διεκδικούν διακρίσεις και οφίτσια και να καταλήγουν στη χλεύη των πολιτών; Μερικοί υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αυτό που είναι νέος θα είναι και μεγάλος, αλλά απλώς τα καλά ή κακά χαρακτηριστικά του καθενός αποκαλύπτονται με την ηλικία και καθίστανται πιο φανερά. Αλλοι υποστηρίζουν ότι το επερχόμενο και αναπόφευκτο τέλος της ζωής φέρνει πολλούς ανθρώπους σε μια κατάσταση κρυφής απελπισίας και τους οδηγεί σε πράξεις που προκαλούν τη συμπόνια ή το γέλιο των άλλων.

Βέβαια, το φαινόμενο της κομματικής «μοιχείας» παρατηρείται και στις νεαρές ηλικίες και μπορεί να εξηγηθεί λαμβάνοντας υπόψη άλλους παράγοντες, όπως π.χ. το χρήμα, οι προσδοκίες για οφίτσια, το υποτιθέμενο κοινωνικό στάτους κ.τ.λ.

Οι παλιοί σύντροφοι, όπως οι παλιοί φίλοι, έχουν πάντα μια θέση στην καρδιά μας, και είναι αυτή η συμπάθεια, και για μερικούς η αγάπη, που με προτρέπει να παραστήσω τον σύμβουλο και να τους συμβουλεύσω να μη βγάζουν τον εαυτό τους στο σφυρί.