Σοφία Σεϊρλή

Είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη των ονείρων, γράφει ο Σαίξπηρ στην «Τρικυμία».

Τα όνειρα είναι εξαιρετικά αληθοφανή, αν και συχνά παράλογα στη φύση τους. Ισως γι’ αυτό ξυπνάμε κάθιδροι τα βράδια όταν βλέπουμε κάποιον εφιάλτη.

Γιατί όμως βλέπουμε όνειρα;

Ενας από τους σκοπούς των ονείρων που βλέπουμε είναι να μας βοηθήσουν να βρούμε λύσεις σε προβλήματα που μας βασανίζουν τις ώρες που είμαστε ξύπνιοι.

Τα όνειρα είναι ουσιαστικά σκέψεις, αλλά σε μια ελαφρώς διαφορετική κατάσταση από αυτή που είναι όταν έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Ο λόγος που ονειρευόμαστε είναι ένα μυστήριο του μυαλού.

Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ αποκάλεσε τα όνειρα ως ο βασιλικός δρόμος προς το υποσυνείδητο. Κάτι σαν καθρέφτες που αντανακλούν την πραγματικότητα μέσα μας. Τα όνειρα μπορούν να αναδείξουν τους παραλογισμούς στη ζωή μας και να μας φέρουν αντιμέτωπους με τα παράδοξα των πεποιθήσεών μας.

Εχετε προσέξει ότι στα όνειρά μας βλέπουμε μόνο γνωστούς μας;

Το μυαλό μας, λέει, δεν μπορεί να εφεύρει πρόσωπα. Ωστόσο αν βλέπουμε άτομα που δεν μας θυμίζουν κάτι είναι γιατί όλοι μας έχουμε δει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσωπα σε ολόκληρη τη ζωή μας στον δρόμο αλλά δεν τα έχουμε γνωρίσει ποτέ. Το υποσυνείδητο όμως τα θυμάται.

Για ένα διάστημα ονειρευόμουνα έναν άνδρα που δεν τον ήξερα, αλλά που στο όνειρό μου ήταν σαν να τον ήξερα.

Το 90% των ονείρων μας, λέει, ξεχνιέται μόλις ξυπνήσουμε. Και μέσα σε 5 λεπτά μετά το ξύπνημα το μισό μας όνειρο έχει ξεχαστεί, και μέσα σε 10 λεπτά το 90% δεν το θυμόμαστε καν.

Στενοχωριέμαι όταν μου συμβαίνει αυτό, προσπαθώ να το θυμηθώ… με απασχολούν πολύ τα όνειρά μου. Κάποτε τα έγραφα.

Στα όνειρα επικρατεί το άγχος γιατί το άγχος είναι αυτό που σημαδεύει περισσότερο το υποσυνείδητο και γενικά στα όνειρα κυριαρχούν τα αρνητικά συναισθήματα έναντι των θετικών.

Αλλη μια πληροφορία: Το 70% των ανδρών βλέπει στα όνειρά του άτομα του ιδίου φύλου και το συναίσθημα είναι συνήθως επιθετικό. Αντίθετα οι γυναίκες βλέπουν εξίσου άνδρες και γυναίκες.

Επίσης, και τα ζώα βλέπουν όνειρα. Το καταλάβαινα στη γάτα μου, τη Μιτσούκο, όταν τιναζόταν στον ύπνο της κι έβγαζε και κάποιον ήχο… ποιος την ξέρει τι έβλεπε.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά από όνειρα ήταν όταν πέθανε η μητέρα μου (στα 55 της χρόνια κι εγώ ήμουνα 35). Εβλεπα ότι οδηγούσα όλο προς τα πίσω με γρήγορο ρυθμό κι έβλεπα τοπία, δρόμους, ανθρώπους, έτσι με την όπισθεν…’Η ότι ήμουν μέσα στο παιδικό πάρκο (αυτό που βάζουν τα παιδιά, μάλλον τα μωρά, να παίζουν)  Εγώ μεγάλη, μαζί με τον τότε φίλο μου, κι απ’ έξω όρθιοι οι γονείς μου να με παρατηρούν.

Επί τρία χρόνια έβλεπα πολύ συχνά αυτά τα όνειρα με μικρές παραλλαγές. Επίσης ένα άλλο όνειρο, ότι περπατούσα στα καλώδια, ψηλά, κατά πλάτος, όπως τα περιστέρια, κι έβλεπα τα πάντα από ψηλά.

«Εκανες μόνη σου την ψυχοθεραπεία σου!» μου είχε πει ένας φίλος ψυχολόγος.

Βέβαια το μόνιμο όνειρα που βλέπω όταν βρίσκομαι σε πρόβες (όπως τώρα), είναι ένας εφιάλτης σε διάφορες παραλλαγές.

«Περπατάω, λέει, μέσα στις λάσπες και τα πόδια μου κολλάνε και δεν μπορώ να φτάσω στο θέατρο» ή «Δεν το βρίσκω το θέατρο» ή «Βγαίνω στη σκηνή και δεν ξέρω τι έργο παίζω» ή «Δεν βρίσκω τα ρούχα μου για να ντυθώ και βγαίνω στη σκηνή γυμνή» ή «Μου έχουν κλέψει το κείμενο και δεν μπορώ να μάθω τα λόγια μου».
Στη Γερμανία είχε γίνει μια ενδιαφέρουσα παράσταση με τέτοια όνειρα των ηθοποιών.

Ονειρα λοιπόν… με μάτια ανοιχτά… με μάτια κλειστά… με μάτια ερμητικά κλειστά… όνειρα σκοτεινά, του υποσυνείδητου (σαν αυτό της ταινίας) ή της συνείδησης.
Ονειρα ζωής… αυτά βέβαια μένουν συνήθως ανεκπλήρωτα!

Τελειώνοντας εύχομαι όνειρα γλυκά!

Η Σοφία Σεϊρλή είναι ηθοποιός. Παίζει στο θέατρο Μικρό Ανεσις για τρίτη χρονιά στο «Χελιδόνι» του Γκιγιέμ Κλούα, μαζί με τον Βασίλη Μαυρογεωργίου, σε σκηνοθεσία Ελένης Γκασούκα. Συγχρόνως κάνει πρόβες στο θέατρο Επί Κολωνώ για τη «Βασίλισσα της ομορφιάς» του Μάρτιν Μακ Ντόνα, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, που θα κάνει πρεμιέρα στις 13 Δεκεμβρίου.