Η αφύπνιση των Διερευνητικών

Θριαμβολογίες κυριάρχησαν στον τουρκικό Τύπο που, όπως το συνηθίζει, προχώρησε σε άμετρες μεγεθύνσεις των ελληνικών αντιδράσεων. Χαρακτήρισε προϊόν πανικού τα σχόλια τόσο για την κατάθεση στα Ηνωμένα Εθνη επιστολής με αξιώσεις στην υφαλοκρηπίδα και δυτικά της Ρόδου όσο κι εκείνα για την υπογραφή Μνημονίου Κατανόησης της Αγκυρας με την Τρίπολη, σε μια προσπάθεια κατάργησης της επήρειας της Κρήτης στη Μεσόγειο.

Εδώ και καιρό, τα πράγματα έδειχναν ότι ήταν ζήτημα χρόνου να ντύσει η Τουρκία με μανδύα ψευδεπίγραφης νομιμότητας τα σχέδιά της, σαφώς ενοχλημένη από τις τριμερείς συμπράξεις Ελλάδας με Κύπρο, Αίγυπτο και Ισραήλ. Και αυτό σε σχέση όχι μόνο με το θέμα των υδρογονανθράκων αλλά και σε σχέση με τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς της.

Η Αγκυρα, έχοντας καταβάλει στη Συρία έναν αντίπαλο που αντιμαχόταν με ασήμαντο οπλισμό τον πάνοπλο τουρκικό στρατό, εμφανίζεται στη Μεσόγειο με τον αέρα νικητή πιστεύοντας ότι τώρα είναι για αυτήν κατάλληλη ευκαιρία. Το σημαντικό στις εξελίξεις αυτές που προκαλεί σήμερα η Τουρκία – επικαλούμενη μάλιστα ένα διεθνές δίκαιο δικής της επινόησης και διαμετρικά αντίθετο από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας – είναι η πρόθεσή της να ωθήσει πιεστικά πλέον τα πράγματα ώστε η Ελλάδα και όσοι εμπλέκονται στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου να διαπραγματευθούν με τους δικούς της όρους.

Πολύ καλά έκανε η Ελλάδα και αντέδρασε άμεσα στις τελευταίες εξελίξεις ενημερώνοντας επίσημα συμμάχους και εταίρους και άριστα έπραξε ο υπουργός Εξωτερικών μεταβαίνοντας χωρίς βραδύτητα στο Κάιρο. Ομως αυτά δεν είναι αρκετά.  Είναι γνωστό ότι η Αγκυρα δεν επιδιώκει λύσεις δικαίου αλλά ισχύος. Γι’ αυτό προβάλλει την ανάγκη πολιτικής λύσης σε όλα τα θέματα που ανάγει σε διεκδικήσεις.

Για την Ελλάδα, εκείνο που θα είχε ιδιαίτερο βάρος στη διεθνή σκηνή θα ήταν η επανέναρξη των Διερευνητικών Επαφών των δύο χωρών. Η Αθήνα, όσο κι αν φαίνεται εξωπραγματικό να καλέσει σήμερα την Αγκυρα να συζητήσει μαζί της το θέμα της υφαλοκρηπίδας, έχει κάθε λόγο να προβάλει διεθνώς μια τέτοια απαίτηση θέτοντας ως στόχο ένα πολύ προσεκτικά προετοιμασμένο «συνυποσχετικό» με την προοπτική το ζήτημα να φτάσει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όργανο των Ηνωμένων Εθνών. Υπάρχουν ενστάσεις για μια τέτοια λύση, καλό όμως είναι να μην παραβλέπουμε ότι οι απαιτήσεις της Τουρκίας πολλαπλασιάζονται και οι διαθέσεις της μετουσιώνονται σε απειλές. Υπό τις σημερινές συνθήκες είναι προτιμότερη μια προσπάθεια επανέναρξης των Διερευνητικών από το να αφεθούν τα πράγματα στις αχαλίνωτες επιθετικές πρωτοβουλίες της Αγκυρας. Αν οι ενστάσεις για μια λύση της μορφής αυτής εξακολουθούν να είναι έντονες, ας γίνουν παράλληλα και σκέψεις για το τι πραγματικά μπορούμε να μεθοδεύσουμε ώστε να μη θέσουμε σε κίνδυνο πολλά από αυτά που επιθυμούμε να διατηρήσουμε.