Η κούφια «απειλή» {LF}των διπλών εκλογών{CR}

Σε πρόσφατη συνέντευξη ο υπουργός Εσωτερικών διατύπωσε την παρακάτω πρό(σ)κληση: «Καλά θα κάνει ο κ. Τσίπρας να μεταβάλει στάση, θα κάνει καλό και στη χώρα για να αποφύγουμε την ταλαιπωρία και την περιπέτεια των διπλών εκλογών. Ο μόνος τρόπος για να μην υπάρξουν διπλές εκλογές είναι να συναινέσει σε έναν άλλο εκλογικό νόμο, αλλιώς δεν υπάρχει άλλος δρόμος». Με σκαιότερο ύφος ο κ. Μητσοτάκης στη Βουλή αμφισβήτησε τα λεγόμενα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ότι η πρόταση αναθεώρησης της ΝΔ του 2014 ήταν θετική προς την απλή αναλογική. «Και πάλι αδιάβαστος είσαστε, κύριε Τσίπρα;» ειρωνεύτηκε.

Και όμως, πράγματι, το κόμμα του το 2014 περιέγραφε – και με την υπογραφή του – ότι η συνταγματική τους πρόταση «προσδιορίζεται από την ανάγκη ρητής καθιέρωσης μιας μορφής αναλογικού συστήματος, με δεδομένο το γεγονός ότι η ως τώρα κοινοβουλευτική μας εμπειρία έχει καταδείξει πως το αναλογικό σύστημα ανταποκρίνεται περισσότερο στις ανάγκες διεύρυνσης της δημοκρατικής νομιμοποίησης της Βουλής» (verbatim, παράγραφος 8α3 της Αιτιολογικής Εκθεσης). Με την ασυλία που εξασφαλίζει η μιντιακή υπεροπλία ο Πρωθυπουργός αισθάνεται ότι μπορεί να προσβάλλει αντιπάλους και ελεύθερα να ψεύδεται.

Η συμπεριφορά είναι τυπική και επαναλαμβανόμενη. Εκφράζει την ίδια λογική εργαλειοποίησης του Συντάγματος και αδιαφορίας προς την αλήθεια, που εκδηλώθηκε στην Αναθεώρηση. Την ίδια αντίληψη ιδιοκτησίας του κράτους που χαρακτηρίζει την πρακτική επανακατάληψης όλων των πολιτειακών (και όχι μόνο, βλ. ΚΕΘΕΑ) θεσμών.

Η απειλή όμως των διπλών εκλογών είναι «κούφια». Οχι μόνο για τεχνικούς λόγους, όπως, π.χ., η αδυναμία προκήρυξης εκλογών πριν περάσει ένα έτος από τις προηγούμενες, εκτός αν παραιτηθεί η κυβέρνηση. Ούτε καν γιατί έτσι η τελευταία αυτοδιαψεύδεται ως προς την υποτιθέμενη πρόθεσή της να εξασφαλίσει ως ύψιστο αγαθό την πολιτική σταθερότητα. Είναι «κούφια» κυρίως γιατί η ΝΔ δεν μπορεί να επιβάλει τις δεύτερες εκλογές. Η απλή αναλογική μπορεί να αναδείξει κυβέρνηση, ακόμη και εάν υποθέσουμε ότι οι πρόωρες εκλογές επαναλάβουν παρόμοιους με τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης, πράγμα εντελώς αβέβαιο, ιδίως ενόψει του ότι ο λαός τιμωρεί τους εκλογικούς τυχοδιωκτισμούς.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο ελάχιστος αριθμός για να λάβει κυβέρνηση ψήφο εμπιστοσύνης είναι 120 ψήφοι, που με σύστημα απλής αναλογικής αντιστοιχεί σε ποσοστό 40% του εκλογικού σώματος. Εάν το ΚΚΕ επιλέξει την αποχή, που μάλλον αποτελεί τη λογική συμπεριφορά με βάση τις πάγιες θέσεις του απέναντι σε ένα «κόλπο» όπως αυτό των «διπλών εκλογών», κυβέρνηση ανοχής θα μπορεί να σχηματίσει εκείνο το κόμμα ή συνεργασία κομμάτων που θα συγκεντρώσει σχετική πλειοψηφία, ξεπερνώντας τον αντίπαλό του. Εάν, συνεπώς, οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας μπορέσουν να συνεργαστούν, όπως παγίως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα έχουμε ακόμη μια εκδήλωση του νόμου που πρόσφατα έμαθε η Μέι και, παλαιότερα, στις δικές μας εκλογές του 1958 το Κόμμα Φιλελευθέρων: όποιος σκάβει τον εκλογικό λάκκο του άλλου, πέφτει ο ίδιος μέσα…

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι πρώην υπουργός