Με αντίπαλο {LF}το παρελθόν

Είναι εύκολο να κάνεις συνέδριο λίγους μήνες αφού έχεις κερδίσει τις εκλογές. Πρώτα απ’ όλα νιώθεις ισχυρός: όσες γκάφες κι αν κάνεις, όσες προεκλογικές σου δεσμεύσεις κι αν καταπατήσεις, με όσους διορισμούς κι αν προκαλέσεις, έχεις πάντα χρόνο να επανορθώσεις. Υπό ορισμένες προϋποθέσεις, αν για παράδειγμα έχεις απέναντί σου μια αντιπολίτευση με ξύλινο, παρωχημένο, αν όχι αξιοθρήνητο πολιτικό λόγο, μπορείς και να χαλαρώσεις. Ακόμη και συνεδρίαση για την εθνική αυτοπεποίθηση και τον λαϊκισμό μπορείς να οργανώσεις, και στους ομιλητές να έχεις τον Αντόνιο Ταγιάνι και την κυπρία επίτροπο που πήρε τη θέση του Στυλιανίδη.

Αντίθετα με άλλα συνέδρια, όπου τίθεται άμεσα ή έμμεσα θέμα ηγεσίας, εδώ τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πάρει απόψε τον λόγο από τον ακίνδυνο Ευάγγελο Μεϊμαράκη, θα ευχαριστήσει όπως πάντα τους ελαφρώς – αλλά μόνο ελαφρώς – πιο επικίνδυνους Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά και θα αναλύσει το φετινό σύνθημα, που είναι πιο αόριστο, και άρα πιο ασφαλές, από το περυσινό. Αν το 12ο συνέδριο δονούνταν από το ομπαμικό «Ελλάδα Μπορούμε!», το 13ο υπόσχεται απλώς ότι «το Μέλλον Αρχίζει Τώρα».

Υπάρχει, αντίθετα, χωρίς αμφιβολία στη Νέα Δημοκρατία ένα ζήτημα ταυτότητας. Είναι κόμμα φιλελεύθερο ή συντηρητικό; Φιλελεύθερο στην οικονομία και συντηρητικό, αν όχι οπισθοδρομικό, στα κοινωνικά θέματα; Κάθε μέρα έχουμε εκπλήξεις. Κάποιος μίλησε για «σκωτσέζικο ντους». Ο Αλιβιζάτος συγκατοικεί με τον Βορίδη. Η ψηφιακή εποχή του Πιερρακάκη υποχρεώνεται να περιλάβει τους Μαυρογιαλούρους. Αυτή η θολούρα είναι σε έναν βαθμό σκόπιμη: όλοι βολεύονται κι έρχονται ψήφοι από παντού. Αργά ή γρήγορα, όμως, φτάνει κάποια στιγμή που θα πρέπει να πάρεις τις αποφάσεις σου.

Οι συγκρίσεις με τους προηγούμενους λειτουργούν ακόμη ευεργετικά για το κυβερνών κόμμα. Στο περυσινό συνέδριο, όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν σαφής. «Δεν αρκεί απλά να είμαστε καλύτεροι από τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του», είχε τονίσει. «Αυτό είναι εύκολο. Το ζητούμενο είναι να είμαστε πολύ καλύτεροι και από το δικό μας παρελθόν. Να μην επαναλάβουμε λάθη που πίκραναν και απογοήτευσαν. Να είμαστε πιο αποτελεσματικοί, πιο αποφασιστικοί. Και προπαντός πιο κοντά στον λαό, πιο κοντά σε αυτή τη βασανισμένη κοινωνία, τις τύχες της οποίας θα κληθούμε να ανατάξουμε».

Θα ειπωθούν πολλά καλαμπούρια στα πηγαδάκια αυτό το τριήμερο: και μόνο να αρχίσει να διηγείται ο Μεϊμαράκης τις εμπειρίες του από το Ευρωκοινοβούλιο είναι αρκετό. Θα ανταλλαγούν φιλοφρονήσεις (με όχι πάντα ειλικρινή χαμόγελα), θα αναγνωριστούν λάθη (χωρίς να κατονομάζονται), θα απευθυνθούν ασφαλώς και προειδοποιήσεις (αλλά δεν πρέπει κι αυτοί που προειδοποιούν να είναι άμεμπτοι;). Η πραγματική πρόκληση όμως για τη Νέα Δημοκρατία είναι αυτή: να γίνει πολύ καλύτερη από το παρελθόν της.

Και το κατά πόσον θα το πετύχει δεν θα το κρίνει βέβαια κανένα συνέδριο, αλλά η «βασανισμένη κοινωνία».