Η συζήτηση περί ρατσισμού

Ολα τα βρετανικά πολιτικά κόμματα υποστηρίζουν ότι είναι αντιρατσιστικά και φρίττουν με τους αντιπάλους τους. Στο μεταξύ, ορισμένοι πολιτικοί σχολιαστές μοιάζει να ανακαλύπτουν μόλις τον ρατσισμό στη βρετανική δημόσια ζωή. Ο ρατσισμός είναι ένα περίπλοκο, ευρέως διαδεδομένο ζήτημα με βαθιές ιστορικές ρίζες∙ εκ θέσεως, δεν μπορώ και δεν πρόκειται να προτείνω κάποιον ισολογισμό για το ποιος είναι περισσότερο ρατσιστής και ποιος ρατσισμός βαρύνει περισσότερο. Υπάρχουν όμως αρκετά προβλήματα που πρέπει να θίξουμε.

Το πρώτο θα έπρεπε να είναι προφανές: έχουμε μια πολύ δημόσια συζήτηση για το κατά πόσο ο Τζέρεμι Κόρμπιν ή ο Μπόρις Τζόνσον είναι προσωπικά ρατσιστές. Το πρόβλημα με αυτή την πλαισίωση είναι πως ο ρατσισμός δεν έχει πρωτίστως να κάνει με ατομικές στάσεις και ενέργειες. Είναι μια ιδεολογία που αναπτύχθηκε ώστε να δικαιολογηθεί η οικονομική και πολιτική κυριαρχία των εθνοτικών πλειοψηφιών επί των μειοψηφιών. Φυσικά, κάποιες πολιτικές ιδέες – ιδιαίτερα της Ακροδεξιάς – καθοδηγούνται ρητά από μία ρατσιστική κοσμοθεωρία, και εκπροσωπούν τη μεγαλύτερη απειλή για τις εθνοτικές μειονότητες και τη δημοκρατία μας. Ακόμα και στα διαμερίσματα των mainstream κομμάτων, ωστόσο, κρύβεται ενίοτε ένα είδος βιολογικού ρατσισμού της «κοινής λογικής».

Ενα δεύτερο ζήτημα είναι πως η συζήτηση της Βρετανίας περί ρατσισμού απειλεί να επιδεινώσει τις σχέσεις ανάμεσα στις κοινότητες των εθνοτικών μειονοτήτων. Υπάρχει ένας πραγματικός κίνδυνος να βρεθούν οι μειονότητες ακόμα πιο διχασμένες μετά τις εκλογές, με τις εβραϊκές ομάδες να αναρωτιούνται αν οι εθνοτικές μειονότητες μπορούν να τους δείξουν αλληλεγγύη στην περίπτωση μιας κυβέρνησης Εργατικών∙ ενώ ιδιαίτερα οι μαύροι και μουσουλμάνοι ψηφοφόροι θα ερωτούν πώς έγινε ο ρατσισμός κεντρικό εκλογικό ζήτημα για πρώτη φορά, αλλά με ελάχιστη αναφορά στους τρόπους με τους οποίους επηρεάζει τους ίδιους, στην περίπτωση που κερδίσουν την πλειοψηφία οι Συντηρητικοί.

O Ομάρ Χαν είναι διευθυντής του θινκ-τανκ για την ισότητα των φυλών Τhe Runnymede Trust