Φάροι {LF}της κοινωνίας{CR}

Οι τουριστικοί οδηγοί του Μονάχου το προτείνουν στους επισκέπτες της πόλης που θέλουν να ζήσουν μια μοναδική εμπειρία. Μια επίσκεψη στο προπονητικό κέντρο της Μπάγερν για να παρακολουθήσουν την προπόνηση των διάσημων παικτών του βαυαρικού συλλόγου.

Προπονήσεις ανοιχτές στο κοινό, σε συγκεκριμένες ημέρες, αυτόγραφα των ποδοσφαιριστών, των προπονητών, μια συνεχής επαφή με τον «έξω κόσμο», αυτόν στον οποίον εντέλει απευθύνονται. Η Μπάγερν πράττει τα αυτονόητα.

Κι εμείς; Οι Νεάντερταλ του ποδοσφαίρου. Απομονωμένα από το κοινό προπονητικά κέντρα, μήπως και αποκαλυφθούν τα κρατικά μυστικά των προπονητών. Ομάδες απόμακρες από τον κόσμο τους, παίκτες αποξενωμένοι, που συμπεριφέρονται σαν περαστικοί μισθοφόροι.

Τι είναι όμως ακριβώς οι ομάδες; Επιχειρήσεις ή σύλλογοι οι οποίοι ενώνουν διαφορετικούς ανθρώπους κάτω από το έμβλημά τους οι οποίοι φορούν τα ίδια χρώματα και νιώθουν πως πορεύονται προς την ίδια πορεία;

Οι ομάδες πρέπει να ανοίξουν τις πόρτες τους στον κόσμο. Να χτίσουν γέφυρες, να αναλάβουν πρωτοβουλίες κοινωνικής ευθύνης. Οχι κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα αλλά συχνά, πολύ συχνά.

Οι αθλητές αποτελούν πρότυπα για τους νέους, στοιχείο που τους προσδίδει τη δύναμη να δημιουργούν τάσεις. Σήμερα κάνουν ένα τατουάζ και τους μιμούνται όλοι. Αύριο μπορούν να αναλάβουν μια δράση που θα ευαισθητοποιήσει το κοινό αίσθημα, που θα παραδειγματίσει και θα βάλει ένα λιθαράκι στο να βελτιωθεί αυτό το συνονθύλευμα που αποκαλούμε κοινωνία.

Η πρωτοβουλία του ΠΣΑΠ με τους Πασχαλάκη και Κούτρη που επισκέφτηκαν σχολείο είναι μια μεμονωμένη προσπάθεια και θα μείνει έτσι αν δεν αλλάξουν πολιτική οι σύλλογοι.

Οι ομάδες δεν είναι 90 λεπτά ποδόσφαιρο, αλλά φάροι που δυστυχώς έχουν πάψει εδώ και καιρό να προειδοποιούν για τα βράχια.