Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα

Οταν, στα 1990, οι Αλβανοί άρχισαν να έρχονται στην Ελλάδα για να επιβιώσουν αλλά και για να ζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον, πολλοί ανησύχησαν. Ερχονταν ξένοι να διεκδικήσουν μερίδιο από όσα δεν μας περίσσευαν – και αντιδράσαμε έντονα. Η φιλοξενία που ζητούσαν δεν τους δόθηκε. Αλλά έπρεπε να προσπαθούν, διότι η δική τους χώρα, που έβγαινε από ένα δυσπερίγραπτο κομμουνιστικό καθεστώς, επεφύλασσε συνθήκες αβίωτης φτώχειας και απόλυτης αβεβαιότητας.

Αλλά όσο δύσκολα κι αν ήταν τα πράγματα, και η Αλβανία επιβίωσε και στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια ρίζωσαν πολλοί από την Αλβανία. Δούλεψαν, έστειλαν χρήματα «πάνω», μάθανε τη γλώσσα, αγόρασαν σπίτια, στείλανε τα παιδιά τους στα σχολεία – κάποια απ’ αυτά συγκαταλέγονται στα ποσοστά του ελληνικού brain drain της κρίσης.

Η Αλβανία, που δοκιμάζεται από τον μεγάλο σεισμό, άλλαξε – και σε πολλά, όχι μόνο στα καλά, μας μοιάζει. Γι’ αυτό εξελήφθη ως προέκταση μιας φυσικής τάξης των πραγμάτων, θαρρείς, η αποστολή διασωστών στη χώρα. Μοιάζουμε τόσο πολύ, έχουμε συνδέσει τόσο στενά τις διαδρομές μας, που τα τραύματα της μιας χώρας πληγώνουν και την άλλη. Είναι κοινή μοίρα μας η αλληλοκατανόηση και η αλληλοσυμπλήρωση.

Δεν είναι τυχαία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελαφρού θεάτρου η παράσταση των Ρέππα – Παπαθανασίου «Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα». Η ζωή μάς έχει φέρει πολύ κοντά – και είναι ωραίο να έχεις γείτονες φίλους.