Ραντεβού

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται από χθες στο Παρίσι. Το κόμμα του μπορεί να προμοτάρει την ομιλία που θα εκφωνήσει σήμερα στην εκδήλωση των εγκαινίων της Εδρας Δημοσίου Χρέους του Πανεπιστημίου Sciences Po, με την οποία θα διαφωτίσει τους παριστάμενους για τα μαθήματα που έχει να προσφέρει η Ελλάδα, η χώρα με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην ιστορία. Ή τη χθεσινή του ξενάγηση στο «πρωτότυπο συνεργατικό σουπερμάρκετ La Louve», τα 8.000 μέλη του οποίου εργάζονται εκεί τρεις ώρες τον μήνα και μπορούν να αγοράζουν τα προϊόντα του πιο φθηνά. Το πιο ενδιαφέρον ραντεβού του όμως μάλλον είναι αυτό που θα κλείσει το τριήμερό του εκεί, αυτό με τον οικονομολόγο Τομά Πικετί αύριο το πρωί. Γιατί; Επειδή αν ο συριζαίος αρχηγός συζητούσε ειλικρινά με τον ροκ σταρ συγγραφέα τού «Κεφαλαίου τον 21ο αιώνα», ίσως κατανοούσε πως τελικά δεν είναι τόσο σοσιαλιστής όσο διαφημίζει. Θεωρητικά μιλώντας – δεδομένης δηλαδή της ρητορικής που υιοθετεί ο Τσίπρας, όχι των πολιτικών που εφάρμοσε όταν είχε την ευκαιρία -, συμφωνεί με τις πιο γνωστές θέσεις του Πικετί.

Πράξη
Οπως ότι η συγκέντρωση πλούτου στο περίφημο 1% θέτει σε κίνδυνο τις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες. Ή πως όσοι προέρχονται από πλούσιες οικογένειες ξεκινούν πλέον με μεγαλύτερο αβαντάζ από όσους δεν έχουν γονείς με φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς ή πλήθος ακινήτων. Αλλά και ότι ο κληρονομημένος πλούτος μεγαλώνει πιο γρήγορα από το εισόδημα, άρα πάλι ενισχύονται οι ανισότητες. Επίσης στη θεωρία ο Τσίπρας προσυπογράφει τη βασική λύση που προτείνει ο Γάλλος: Την αύξηση της φορολογίας των πλουσίων. Στην πράξη, όμως, στα πρωθυπουργικά του χρόνια, δεν αποπειράθηκε να αυξήσει αυτή τη φορολογία. Αντίθετα, επέλεξε την εύκολη λύση της έμμεσης, που είναι η πιο άδικη μιας και όλοι ασχέτως εισοδήματος πληρώνουν τα ίδια. Και την ακόμη ευκολότερη, εκείνη των μισθωτών. Σύμφωνα π.χ. με την έρευνα του ΟΟΣΑ «Φορολογώντας τους Μισθούς 2019» οι οικογένειες μισθωτών στην Ελλάδα έχαναν το 2018 το 40,9% του εισοδήματός τους από το φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα. Οπότε καλό θα ήταν επιστρέφοντας να μην αρχίσει να λανσάρει τον «συμμετοχικό σοσιαλισμό» του Πικετί.