Τομή

«Τομή – σημαντική τομή – θεωρώ, επίσης, την πρότασή μας για τη συνταγματική κατοχύρωση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος. Είναι μια σταθερή δέσμευση ότι το κράτος θα μεριμνά για την αξιοπρεπή διαβίωση του κάθε πολίτη», είπε από κοινοβουλευτικού βήματος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και μετά επιτέθηκε στον Τσίπρα διερωτώμενος γιατί δεν το ψηφίζει – υπονοώντας πως ένας αριστερός θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για εκείνους που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Σύμφωνα δε με όσα είχε πει στην επιτροπή ο Γιάννης Βρούτσης το ΕΕΕ αφορά 240.000 νοικοκυριά και καλύπτει συνολικά 450.000 άτομα, ενώ φέτος υπολογίζει να καταβληθούν 670 εκατ. ευρώ – επισημαίνοντας ότι «ο μέσος όρος παροχής ανά νοικοκυριό είναι 213 ευρώ μηνιαίως». Η συριζαϊκή επιχειρηματολογία για την άρνηση στη συνταγματική του κατοχύρωση έχει τρία σκέλη. Τα δύο βασίζονται στις γνωστές – ρητορικές πάντα – εμμονές ενός αριστερού κόμματος. Ετσι, λένε, «συνταγματοποιούνται οι συνταγές του ΔΝΤ» που ήθελε «κόψιμο επιδομάτων και ενσωμάτωσή τους στο ΕΕΕ» και δημιουργείται μια «παγίδα φτώχειας».

Κίνητρα

Κάνουν όμως κι ένα ρεαλιστικό συλλογισμό. «Το ΕΕΕ» ανέφεραν «ορίζεται αυθαίρετα από κάθε κυβέρνηση, ανάλογα με τι ποσό μπορεί να διαθέσει για την ακραία φτώχεια. Γι’ αυτό δεν συνταγματοποιήθηκε από καμία χώρα». Η αλήθεια είναι ότι προκύπτει μια εύλογη απορία για τη νεοδημοκρατική επιμονή – στα όρια του πολιτικού μάρκετινγκ –  με την επίμαχη προσθήκη στο Σύνταγμα. Προκύπτει γιατί το πρόβλημα που υποτίθεται ότι λύνει η συνταγματική κατοχύρωση του ΕΕΕ είναι ένα από αυτά που θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με τη νομοθεσία που συνιστά το κοινωνικό κράτος. Με νόμους, δηλαδή, που θα εγγυώνται την εισοδηματική στήριξη αυτών των ανθρώπων και την αναβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών που τους προσφέρει η πολιτεία. Με δυο λόγια, η κίνηση μοιάζει να έχει βασικά πολιτικά κίνητρα, κι επικοινωνιακά επίσης. Μοιάζει να χτίζει το κοινωνικό προφίλ της κυβέρνησης, αποδομώντας εκείνο του πολιτικού της αντιπάλου. Οι πιο αυστηροί θα μπορούσαν να το χαρακτηρίσουν κι ως λαϊκισμό, αφού δεν χρειάζεται να επιστρατεύσεις το Σύνταγμα για να επιλύσεις όσα μπορείς να ρυθμίσεις με ένα νόμο.