Ασχεδίαστο σχέδιο{CR}

Σύμφωνα με την κυβέρνηση θα κατασκευαστούν νέες δομές φιλοξενίας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και την ενδοχώρα. Τόσοι πρόσφυγες, μετανάστες θα πάνε εδώ, τόσοι εκεί. Τότε θα είναι έτοιμη η τάδε δομή, τότε η δείνα. Πέρα από την άνιση διανομή (π.χ. προτείνεται δομή 5.000+ στη Σάμο των 33.000 κατοίκων και σε γειτονικό νησί, ισοδύναμο πληθυσμιακά, προτείνεται δομή 2.000 φιλοξενούμενων), το σημαντικό πρόβλημα είναι ότι ο σχεδιασμός γίνεται επί χάρτου, όχι επί της δυναμικής πραγματικότητας.

Κάθε φορά εδώ και χρόνια, ο προγραμματισμός και τα σενάρια διαλύονται από τον αριθμό των ελεύσεων. Μεγαλύτεροι αριθμοί σημαίνουν μεγαλύτερες χωρικές ανάγκες, απαιτούν την καταβολή περισσότερων οργανωτικών, πολιτικών πόρων και ενεργοποιούν βαθύτερη κοινωνική ανασφάλεια. Οι  Αρχές της Τουρκίας, της εξαιρετικά στρατιωτικοποιημένης και ελεγχόμενης γειτονικής χώρας, δεν  θέλουν να εμποδίσουν τις μετακινήσεις, γιατί είναι  σημαντικός βραχίονας εξωτερικής  πολιτικής.

Η Τουρκία συν-παράγει το πρόβλημα. Οχι μόνο με την εισβολή στη Συρία  και τις πυκνές αεροπορικές μεταφορές από χώρες μεταναστευτικής έντασης. Η Τουρκία συμπαράγει το πρόβλημα κυρίως διά της κοινωνικής και πολιτικής ευθραυστότητας της Ευρώπης. Από ανθρωπιστικό πρόβλημα, το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό μεταβάλλεται  σε στρατηγικό, πολιτικά διατρητικό «όπλο». Η Τουρκία  με το «επιχείρημα» των τριών – τεσσάρων εκατομμύριων προσφύγων μπορεί να αποσταθεροποιήσει όποιον αντίπαλο επιθυμεί. Μέρος αυτής της δυνατότητάς της Τουρκίας οφείλεται στο ότι σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή επικράτεια, η προσφυγική, μεταναστευτική  έλευση, έχει θεμελιωθεί ως σημαντικό στοιχείο φόβου σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα και έχει αναπτυχθεί μια μανιχαϊστική πολιτική ρητορική, ενοχοποιητική για κάθε είδους κοινοβουλευτική τάξη. Διλημματικός, πολωτικός λόγος που πιάνει στα λαϊκά στρώματα και συγχρόνως εγκλωβίζει τις ελίτ σε αγεφύρωτες αντιφάσεις: ευρωπαϊκό, διεθνές δίκαιο και κανόνες και συγχρόνως απώλεια μεγάλου μέρους του εκλογικού κοινού. Κάπως έτσι οι χώρες της Ευρώπης και η Ελλάδα αλληλομεταθέτουν την ευθύνη και την πολιτική επίπτωση.  Κανείς δεν θέλει στην αυλή του το «κακό», ήτοι την αιτία πολιτικού κλονισμού. Η απροθυμία οδηγεί σε απίστευτο πλέγμα υπεκφυγών.

Αυτήν τη στιγμή η ΝΔ «λούζεται» την ποιότητα της λαϊκιστικής αντιπολίτευσης που έκανε στον ΣΥΡΙΖΑ πάνω στο θέμα. Ολοι στο εσωτερικό της ψάχνουν το πώς θα τη γλιτώσουν από τον επερχόμενο κατακλυσμό ευθύνης που μπορεί να τους καπελώσει. Αλλάζουν οι υπεύθυνοι, διαιρούνται οι αρμοδιότητες, επινοούνται ανθυποκαθήκοντα, οτιδήποτε μπορεί να γλιτώσει τον οποιονδήποτε από την κατολίσθηση. Βρήκαν τον μέτοικο κ. Χρυσοχοΐδη, ο οποίος όμως γλιστράει σαν αίλουρος με το δόγμα νόμος και τάξη (που θα μεταβληθεί, φοβάμαι, σε διασπορά μιας νομιμοφρόνου αταξίας), κατόπιν επιλέγουν εξωπολιτικά πρόσωπα (όπως τον κ. Στεφανή), διορίζουν υπεύθυνους, πολιτευτές και εντέλει παροδικούς λήπτες της μισητής ευθύνης.

Το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό είναι μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό αγώι που στο τέλος θα θρυμματίσει μεγάλες  παραδοχές Δικαίου. Η κύρια ευθύνη, την οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί κανείς, δεν είναι ούτε οι πιεζόμενοι δήμαρχοι, ούτε οι αυτοσυντηρητικοί πολιτικοί. Η μεγάλη ευθύνη είναι η αντιμετώπιση μιας εδραιωμένης πεποίθησης, «πολιορκίας και απειλής» σε μεγάλο μέρος των πολιτών.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αν. καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ