Σπατάλη και λεηλασία και στα χρόνια της κρίσης

Το κείμενο της τελευταίας έκθεσης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), υπό τον τίτλο «Government at a Glance 2019», είναι, όπως άλλωστε όλα των διεθνών οργανισμών, διπλωματικό, αλλά αν μελετήσει κανείς προσεκτικά τα στοιχεία για τις δαπάνες στην Ελλάδα κατά την περίοδο της κρίσης, θα διαπιστώσει γιατί όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, όλων των «ιδεολογικών» αποχρώσεων, αντί ταχείας εξόδου από το πρώτο Μνημόνιο ή «σκίσιμό» τους, υπέγραφαν τάχιστα… νέα.

Η γενική διαπίστωση είναι ότι όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις σπαταλούσαν τους εθνικούς και δανειακούς πόρους και λεηλατούσαν οικονομία, επιχειρήσεις και νοικοκυριά σαν να μην υπήρχε κρίση! Ειδικότερα, από τα στοιχεία για τις δημόσιες δαπάνες κατά την περίοδο της κρίσης (2007-2017), τα οποία παραθέτει καθέτως και οριζοντίως, δηλαδή και ως ποσοστό του συνόλου και ως ποσοστό του ΑΕΠ ο διεθνής οργανισμός, προκύπτουν οι ακόλουθες προκλητικές διαπιστώσεις:

Πρώτον, οι δαπάνες για συντάξεις και επιδόματα κατά την περίοδο αυτή αντιπροσώπευαν το 2017 ποσοστό 45% έναντι 36,5% το 2007, δηλαδή παρουσίασαν αύξηση κατά 8,5 εκατοστιαίες μονάδες, όταν στον ιδιωτικό τομέα λεηλατήθηκαν!

Δεύτερον, οι δαπάνες για αμοιβές των δημόσιων υπαλλήλων αυξήθηκαν την ίδια περίοδο κατά 1,7 ποσοστιαίες μονάδες, δηλαδή από 23,5% του συνόλου το 2007 διαμορφώθηκαν στο 25,2 % του συνόλου το 2017, όταν την ίδια περίοδο στον ιδιωτικό τομέα συνετρίβησαν!

Τρίτον, αντιθέτως οι δαπάνες για επενδύσεις, δηλαδή εκείνες που ενισχύουν την πολυπόθτη ανάπτυξη, από 12,1% του συνόλου το 2007 διαμορφώθηκαν στο 7,4% του συνόλου, δηλαδή μειώθηκαν κατά 4,7 ποσοστιαίες μονάδες! Είναι μελαγχολική η διαπίστωση ότι αυτή η εφιαλτική μείωση σημειώθηκε όταν την ίδια περίοδο οι δαπάνες για δημόσια κατανάλωση (και εκείνη παράγει ανάπτυξη) και εξυπηρέτησης του χρέους (τόκοι) παρουσίασαν μείωση αθροιστικά κατά 6,7 ποσοστιαίες μονάδες!

Από την εξέταση των δαπανών κατά την ίδια περίοδο ως ποσοστό του ΑΕΠ προκύπτουν άλλα μελαγχολικά συμπεράσματα, όπως:

– Οι γενικές δαπάνες λειτουργίας του κράτους ναι μεν παρουσιάζουν το 2017 μείωση κατά 3,3 ποσοστιαίες μονάδες (από 11,6% του ΑΕΠ σε 8,3% του ΑΕΠ), αλλά είναι σχεδόν διπλάσιες από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ (5,4% του ΑΕΠ).

– Οι δαπάνες για την κοινωνική προστασία (κοινωνικές δαπάνες) παρουσιάζουν σημαντική αύξηση (κατά 3,7 ποσοστιαίες μονάδες) από 15,7 % του ΑΕΠ σε 19,4% του ΑΕΠ, αλλά η συμβολή τους στη συρρίκνωση της φτώχειας είναι πολύ μικρή σε σχέση με τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ, όπως θα αναλύσουμε σε προσεχές σημείωμά μας.

– Οι δαπάνες για την υγεία παρουσίασαν μείωση κατά 0,8 ποσοστιαίες μονάδες, δηλαδή από 6% του ΑΕΠ σε 5,2% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι αρκετά υψηλότερος (7,8% του ΑΕΠ!)