Και τελικά ο φασισμός πέρασε…

Τις συστάσεις έσπευσε να τις κάνει κάποιος που τουιτάρει πιο γρήγορα κι απ’ τη σκιά του. «Ο Μηταφίδης καταδικάστηκε σε ισόβια για δράση κατά της χούντας. Η Καλφακάκου ήταν στην αντιχουντική συντονιστική επιτροπή» έγραψε στον λογαριασμό του ο Δημήτρης Παπαδημούλης. «Αυτοί που τους τραμπούκισαν σήμερα, ως δήθεν “πολύ αριστεροί”, παίζουν μόνο το παιχνίδι της Δεξιάς και όσων μισούν το “Πολυτεχνείο”!» έψεξε στη συνέχεια τους «τραμπούκους» που ως «δήθεν πολύ αριστεροί» δεν επέτρεψαν στους δύο εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσουν στεφάνι στο Αριστοτέλειο.

Ως παπαδημουλικός και μόνο, ο ψόγος δεν έχει και μεγάλη αξία. Εκφράζοντας όμως τον εαυτό του, ο Παπαδημούλης εξέφρασε μια γενικότερη αντίληψη για το δικαίωμα κάποιου να κινείται ελεύθερα σε έναν χώρο, να τιμά εξίσου ελεύθερα μια επέτειο, να καταθέτει ή να μην καταθέτει στεφάνια. Σε μια λογική που μεταφέρει ως παθογόνος ξενιστής ο Παπαδημούλης αλλά δεν είναι μόνο του Παπαδημούλη, εάν ο Μηταφίδης και η Καλφακάκου δεν είχαν αντιδικτατορικές περγαμηνές και δεν ήταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τότε οι φοιτητές δεν θα ήταν «τραμπούκοι» ούτε «δήθεν πολύ αριστεροί», αλλά μια χαρά επαναστατημένοι νέοι.

Είναι μια λογική που δεν υπαγορεύεται από την ίδια την πράξη, αλλά από το αντικείμενο της πράξης. Εκφασισμός υπάρχει μόνο εάν στόχος είναι οι δικοί μας. Εάν ο στόχος είναι οι άλλοι, τότε οι τραμπούκοι εντός ή εκτός εισαγωγικών δεν είναι δήθεν αλλά κανονικοί αριστεροί σαν τον Παπαδημούλη.

Είναι ένα ερώτημα εάν η Αριστερά έχει ανάγκη από τέτοιους αριστερούς. Και είναι ένα άλλο εάν αυτός ο α λα καρτ εκφασισμός δεν είναι ένας κανονικός φασισμός από μόνος του. Είναι ο φασισμός που, όπως και εκείνος που δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του, μοιράζει «ελευθέρας» στους πολίτες με βάση τα κοινωνικά τους φρονήματα. Είναι ο φασισμός των μπράβων που «κάνουν πόρτα» στην πύλη του Πολυτεχνείου και άλλων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Κι όμως. Είναι αυτός ακριβώς ο βίαιος εκφασισμός της καθημερινότητας που καθαγιάζεται ως αγωνιστικός και επαναστατικός, ως δίκαιη αγανάκτηση των «παιδιών» που εδώ και χρόνια εξορίζουν από τον χώρο του Πολυτεχνείου ένα πλήθος πολιτών στο οποίο περιλαμβάνονται πλέον ως νεοεξόριστοι και οι συριζαίοι – από τον Βούτση που ως πρόεδρος της Βουλής κατέθετε σχεδόν στα κρυφά στεφάνι έως τον Μηταφίδη κα την Καλφακάκου σήμερα.

Είναι ένας φασισμός που ανέχτηκε και δικαιολόγησε η Αριστερά πριν, πιστός στη φύση του, στραφεί και εναντίον της. Και είναι και ένας φασισμός απέναντι στον οποίο η ίδια η Αριστερά δεν ορθώνει τα στήθη της, αλλά στέκει αμήχανη, απολογητική και φοβισμένη. Πώς προσπαθεί να πείσει τους φασίστες πως δεν έχει αλλάξει, πως τουλάχιστον αυτή θα πρέπει να μπορεί να καταθέτει ανενόχλητη τα στεφάνια της; Συμμετέχοντας στην πορεία στην αμερικανική πρεσβεία όχι μόνο διά του αρχηγού της, αλλά και με τον Παππά, τον Ραγκούση, τον Μπίστη, τον Τζανακόπουλο, τον Σπίρτζη και τη Γεροβασίλη.

Ακόμη και με αυτούς, μπορεί να αρκεί ένα δερμάτινο αντί για σακάκι ως ένδειξη ενδυματολογικής αποχής από την εξουσία για να πετύχει τον στόχο της. Στο μεταξύ, όμως, έχει προδοθεί το πνεύμα του Πολυτεχνείου. Ο φασισμός, υφέρπων και απρόσκλητος όπως πάντα, θα συνεχίσει να «κάνει πόρτα» στην πύλη που έπεσε από το τανκ για να μην «τρώει πόρτα» κανένας. Δεν θα περάσει ο φασισμός; Πέρασε και είναι εδώ.