Θεσμοί

Οι αριστεροί πανηγυρίζουν για όσα καταθέτει ο Φρουζής – ή έστω για όσα τον αναγκάζει ο Ραγκούσης να καταθέσει με τις ερωτήσεις του. Η διαδικασία, λοιπόν, εξελίσσεται κανονικά. Ο νεοφώτιστος ανταποκρίνεται στον ρόλο τόσο καλά όσο θα ανταποκρίνονταν οι παλιοί του κόμματος. Εχουν όμως κι άλλη αξία αυτά που συμβαίνουν στην αίθουσα της Προανακριτικής πλην της ανάδειξης του ραγκουσικού φρονήματος. Αξίζουν γιατί δείχνουν πως μάλλον υπερέβαλλαν σκοπίμως οι του ΣΥΡΙΖΑ όταν αποκαλούσαν τις εξαιρέσεις Τζανακόπουλου – Πολάκη «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα». Αξίζουν, δηλαδή, επειδή σε δεύτερη ανάγνωση αναδεικνύουν πως κάθε κόμμα αλλάζει την προσέγγισή του ακόμη κι απέναντι στις βεβαιότητες του πολιτεύματος ανάλογα με τη θέση που κατέχει στα έδρανα της Βουλής. Για να το πούμε πιραντελικά: Ετσι είναι οι θεσμοί, αν έτσι νομίζει η εκάστοτε κυβέρνηση. Στην τελευταία επιστολή του Τσίπρα στον Πρόεδρο της Βουλής παρουσιαζόταν ως μορφή αυταρχισμού η άσκηση ενός δικαιώματος που το πολίτευμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εξασφαλίζει στο κόμμα που κερδίζει εκλογές.

Κυβέρνηση

Ποιου; Να λαμβάνει αποφάσεις στο Κοινοβούλιο ως πλειοψηφία. Μόνο που όπως σημειώνει έμπειρος κοινοβουλευτικός, «δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που εκείνος ως πρωθυπουργός, για να σχηματίσει πλειοψηφία, είχε πάρει μεταγραφή μέχρι και τη Μεγαλοοικονόμου». Αναφέρεται στην πλειοψηφία που προέκυψε μετά την ψήφο εμπιστοσύνης τον περασμένο Ιανουάριο. Τέτοια φαινόμενα επιλεκτικής ανάγνωσης όσων επιτάσσουν οι θεσμοί, βέβαια, δεν παρατηρούνται μόνο στη συριζαϊκή πλευρά. Και η νέα κυβέρνηση έχει π.χ., ανακοινώσει ότι προτίθεται να προσαρμόσει το Σύνταγμα στη συμβιβαστική λύση που κατέληξε με τα υπόλοιπα κόμματα, ώστε να ψηφιστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους το δικαίωμα ψήφου των αποδήμων. Παρότι η λύση ενδέχεται να είναι αντισυνταγματική. Ολοι ομνύουν στους θεσμούς όταν βρίσκονται στην αξιωματική αντιπολίτευση. Κατά τη διάρκεια των κυβερνητικών τους περιόδων, πάλι, δίνουν την εντύπωση πως οι προηγούμενοι όρκοι τους είναι υποκριτικοί. Αλλά, από την άλλη, αν δεν μπορείς να υποκριθείς, δεν μπορείς να γίνεις βασιλιάς, που θα έλεγε κι ο Πιραντέλο.