Το θάρρος του Σλούκα

Η πολιτική πεπονόφλουδα τοποθετήθηκε περίτεχνα μπροστά στα γυμνασμένα πόδια του Κώστα Σλούκα. Από την αντίδραση του διεθνούς καλαθοσφαιριστή προκύπτει πως η πρωτοβουλία των Τούρκων δεν τον έπιασε εξαπίνης. Είχε ζυγίσει καλά την κίνησή του και βεβαίως είχε υπολογίσει και τις αντιδράσεις.

Ο Σλούκας ζει στην Τουρκία από το καλοκαίρι του 2015. Διαβάζει, μαθαίνει, βλέπει τον τρόπο που οι γείτονες αναμιγνύουν την πολιτική με τον αθλητισμό, όπως κάνουν με το γιαούρτι και τις καυτερές σάλτσες.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να φωτογραφηθεί με γερμανούς διεθνείς ποδοσφαιριστές που έχουν τουρκικές ρίζες για να κερδίσει τη συμπάθεια των μεταναστών πριν από εκλογές.

Να δημιουργήσει μία εκλογική στρατηγική με αιχμή του δόρατος την ίδια την ομοσπονδία ποδοσφαίρου της χώρας.

Ο τούρκος πρόεδρος θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό οι αθλητές να χαιρετούν στρατιωτικά και θεωρεί προδότες όσους δεν στοιχίζονται πίσω από την πολιτική του.

Για τους Τούρκους ο αθλητισμός μοιάζει με τεθωρακισμένο που ανοίγει δρόμους στην πολιτική – και το αντίθετο.

Ο Σλούκας πολύ δύσκολα θα καταφέρει να συνεχίσει στη Φενερμπαχτσέ μετά την άρνησή του να ακουμπήσει το χέρι του πάνω στο πανί της αθλητικοποιημένης πολιτικής. Σε κάθε άστοχο σουτ, σε κάθε λάθος πάσα, σε κάθε κακή εμφάνιση οι Τούρκοι θα θυμούνται τον Κεμάλ, τη Σμύρνη και τους παππούδες του που έπνιξαν.

Η αποχώρησή του από τη Φενέρ και την Τουρκία είναι πια μονόδρομος και η καλύτερη λύση και για τις δύο πλευρές. Ο Σλούκας μάλλον θα χάσει χρήματα αλλά σίγουρα κέρδισε σε εκτίμηση και θάρρος. Κυρίως το δεύτερο. Πόσο εύκολο είναι να κάθεσαι στην ασφάλεια του γραφείου σου και να σχολιάζεις το ρείθρο των γεγονότων; Ας βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση του Σλούκα κι ας σκεφτούμε εμείς τι θα κάναμε στη θέση του. Τότε ίσως δώσουμε την πρέπουσα αξία στην πράξη του έλληνα αθλητή που ίσως αποτελέσει το πολυτιμότερο μετάλλιο στη σπουδαία καριέρα του.