Παιδιά της διπλανής πόρτας

Ηταν περασμένες 10 το βράδυ, Κυριακή 19 Νοεμβρίου 1995, όταν χτύπησε το τηλέφωνο του γραφείου. Η φωνή από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής έσταζε απόγνωση. «Γιώργο, έπιασαν τον γιο μου στο Πολυτεχνείο. Δεν ξέρω τι να κάνω. Πώς έμπλεξε έτσι;». Ηταν ο Νίκος, οικονομικός μετανάστης στη Γερμανία. Αναγνώστης της εφημερίδας που μου τηλεφωνούσε συχνά για να ανταλλάσσουμε απόψεις και να μου λέει όσα συμβαίνουν στη χώρα τού Γκαίτε.

Ο γιος του, 20 ετών, είχε ταλέντο στη ζωγραφική και σπούδαζε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της γερμανικής πρωτεύουσας. Ο Νίκος τον περιέγραφε ως ένα ήσυχο και χαμηλών τόνων παιδί.

Εκείνες τις ημέρες ο γιος του Νίκου είχε ταξιδέψει στην Αθήνα και βρέθηκε ανάμεσα στους 394 συλληφθέντες του Πολυτεχνείου.

Στη δίκη που ακολούθησε είπε στο δικαστήριο πως πήγαινε στο Μινιόν, αλλά δεν κατάλαβε πώς κατέληξε στο Πολυτεχνείο και εγκλωβίστηκε. Κανείς δεν τον πίστεψε, ούτε ο πατέρας του.

Ο γιος του Νίκου ήταν ένα από τα δεκάδες παιδιά «της διπλανής πόρτας» που εκτόνωναν την καταπιεσμένη μετεφηβική τους ορμή σε μια άουτο ντα φε εξέγερση κατά της χούντας της εποχής. Ετσι το ‘χαν στο μυαλό τους.

Οι «γνωστοί-άγνωστοι» είχαν αποκτήσει ονοματεπώνυμο και χαρακτηριστικά τα οποία έβλεπαν σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση οι καταδικασμένοι σε απελπισία γονείς τους. Παιδιά δημοσίων υπαλλήλων, εργατών, συνταξιούχων, χωρισμένων ζευγαριών που σπάραζαν έξω από το Πολυτεχνείο εκλιπαρώντας τους αστυνομικούς να δείξουν οίκτο στα παιδιά τους και αργότερα στην Ασφάλεια εν είδει αυτοτιμωρίας θεωρώντας τους εαυτούς τους υπεύθυνους για το κακό που τους βρήκε. Ηταν παιδιά που ζούσαν σε χαμόσπιτα αλλά και μονοκατοικίες των νοτίων προαστίων.

Παιδιά που είχαν πάψει να επικοινωνούν με τους γονείς, που εμφάνιζαν παραβατική συμπεριφορά. Αλλα παραχαϊδεμένα και άλλα παραμελημένα.

Παιδιά που ένιωθαν πως με το κάψιμο της σημαίας θα ξεχύνονταν στην απαγορευμένη περιπέτεια μιας ουτοπικής ελευθερίας.

Παιδιά που αργότερα προσπάθησαν να αφήσουν πίσω τους εκείνη τη νύχτα της δικής τους αλλά και των άλλων ντροπής και να χαράξουν μια νέα πορεία.

Αλλά και παιδιά που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από το σπιράλ της προσήλυτης επαναστατικότητας εγκλωβίζοντας τη ζωή τους στις βομβιστικές συνδεσμολογίες.

Από τους 394 συλληφθέντες οι 85 ήταν ανήλικοι και οι 96 άνεργοι. Κάποιοι έχουν ευθύνη για τους πρώτους, κάποιοι άλλοι για τους δεύτερους.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι άσπρο και μαύρο αλλά πολύχρωμο. Η ατυχία του είναι ότι απευθύνεται σε πολιτική αχρωματοψία.