Γαρίφαλο χαμόγελο {LF}στο στόμα σας

Η αγάπη του για το heavy metal έρχεται σε αντίθεση με το ήρεμο, μειλίχιο στυλ του. Ο Σάββας Κωφίδης άφησε το στίγμα του στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η παρέμβασή του στα όσα συμβαίνουν γύρω μας αυτόν τον καιρό, βάλσαμο. «Ελλάδα δεν είναι να “τσικνίζεις” τον πεινασμένο. Αθλητισμός δεν είναι να κλωτσάς τον χτυπημένο. Ουμανισμός δεν είναι η λογοκοπία της “φιλανθρωπίας”. Είναι ο σεβασμός στον ανήμπορο, το χέρι να σηκωθεί στον πεσμένο, ένα πιάτο φαΐ στον κατατρεγμένο. Ο,τι χρώμα, θρησκεία, καταγωγή κι αν έχει». Το μόνο απαραβίαστο σύνορο είναι η ανθρωπιά.

Η καφρίλα ως «παρεΐστικη πλάκα». Η πλήρης έλλειψη συναίσθησης ως μαγκιά δημοσιολογούντων. Η αναισθησία ως πρότυπο και το χαζοχαρούμενο ως πασατέμπο. Τα σχόλια για τη φοιτήτρια του ΑΠΘ που δέχθηκε επίθεση δεν αποτελούν φαινόμενο που εμφανίστηκε ξαφνικά στην οθόνη μας. Καλλιεργείται συστηματικά εδώ και καιρό. «Στην Καλιφόρνια δεν πετάνε τα σκουπίδια» σχολίαζε καυστικά ο Γούντι Αλεν. «Τα μετατρέπουν σε τηλεοπτικές εκπομπές». Και στην Ελλάδα, Γούντι. Και στην Ελλάδα.

Εχει γράψει τα πάντα: από μουσική για διαφημίσεις έως όπερες. Ο Φίλιπ Γκλας έχει αισίως συμπληρώσει τα 82 του χρόνια και συνεχίζει να είναι παραγωγικός. Δεκάδες όπερες, 12 συμφωνίες και πλήθος άλλων μουσικών κομματιών την ώρα που το Lincoln Center ανεβάζει την όπερα «Akhnaten» και η Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης ξεκίνησε τη σεζόν με τη νέα του «Ουβερτούρα για τον βασιλιά Ληρ». Η υστεροφημία; «Είμαι πραγματιστής. Δεν ξέρω πώς θα αντιμετωπίσουν το έργο μου οι ορχήστρες του μέλλοντος. Αλλά τότε, πια, δεν θα με νοιάζει κιόλας».

Εδειχνε να τα έχει όλα. Μέχρι που το 2017 η Σακίρα, η κολομβιανή ποπ σταρ των 75 εκατομμυρίων άλμπουμ, έχασε τη φωνή της. «Υπήρχαν μέρες που ήταν αδύνατον να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ημουν σε βαθιά κατάθλιψη» λέει. Οι γιατροί τής συνέστησαν χειρουργική επέμβαση, αλλά εκείνη στράφηκε στην ύπνωση και στον διαλογισμό. Οταν η φωνή της επέστρεψε, «ένιωσα σαν να είχα βιώσει κάποιο είδος θρησκευτικής εμπειρίας». Και πια βγαίνει στη σκηνή όχι για να την επιβραβεύσει ο κόσμος, αλλά «για να νιώσω την απόλαυση του τραγουδιού».

O δρόμος άνοιξε με τον «Ερωτόκριτο» και τα «Μυστικά του βάλτου» – τα δύο πρώτα λογοτεχνικά έργα που έγιναν κόμικς από τις εκδόσεις Polaris. Τώρα κυκλοφορεί το τρίτο, σχεδιασμένο από τον Kanellos Cob: «Ο ζητιάνος» του Ανδρέα Καρκαβίτσα, που μας μεταφέρει στα τέλη του 19ου αιώνα, στο θεσσαλικό χωριό Νυχτερέμι, όπου φθάνει ο επαγγελματίας ζητιάνος Τζιριτόκωστας. Η υπέροχη ανατομία τής τότε κοινωνίας και μια εικονογράφηση με φαντασία. Το νεανικό κοινό έρχεται σε επαφή με ένα κλασικό κείμενο, με απόλυτα σύγχρονο τρόπο.

Του άρεσε να παίζει γαλλικό κόρνο και ονειρευόταν να γίνει συνθέτης κλασικής μουσικής. Τελικά έγινε ιστορικός, και μάλιστα ένας από τους πιο διακεκριμένους. Ο Μαρκ Μαζάουερ, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, είναι ένα από τα μέλη της Επιτροπής για το 1821, της οποίας με ενδιαφέρον περιμένουμε τις πρωτοβουλίες. Ισως χρειάζεται να δούμε το παρελθόν αλλιώς; «Ενα άλλο μέλλον μπορεί να χρειάζεται ένα άλλο παρελθόν, χωρίς αποσιωπήσεις και προπάντων χωρίς στερεότυπα και ιδεοληψίες».