Παλιές συνταγές {LF}για… καλύτερες μέρες

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποστηρίζει την ελληνική κυβέρνηση στις προσπάθειες συμφωνίας με τους ευρωπαίους εταίρους για μειωμένα πρωτογενή πλεονάσματα αν και οι διευθυντές του, κατά τη διαδικασία έγκρισης της έκθεσης του άρθρου 4 από το Εκτελεστικό Συμβούλιο εμφανίστηκαν διχασμένοι. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι οι στόχοι για τα πρωτογενή πλεονάσματα πρέπει να μειωθούν για να ανασάνει η ελληνική οικονομία, άλλοι τόνισαν την ανάγκη τήρησης των συμφωνηθέντων που μεταφράζονται σε πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ έως και το 2022 και 2,2% του ΑΕΠ στη συνέχεια έως και το 2060. Πίσω από τον «διχασμό» των διευθυντών, πιθανόν να κρύβεται η ευρωπαϊκή προέλευση ορισμένων με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον, ίσως οι νεότερες χειρότερες προβλέψεις για τη δυναμική του χρέους. Η νέα ανάλυση βιωσιμότητας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το 2028 το χρέος θα είναι κατά περίπου δέκα μονάδες υψηλότερο σε σχέση με τις προηγούμενες προβλέψεις και θα στέκεται στο 145% του ΑΕΠ έναντι 185% του ΑΕΠ το 2018. Πίσω από την επιδείνωση κρύβονται απαισιόδοξες προβλέψεις για μειούμενα πλεονάσματα και ασθενική ανάπτυξη.

Γενικά, το ΔΝΤ στην έκθεσή του βλέπει το ποτήρι της ελληνικής οικονομίας μισοάδειο, το οποίο υπό την προϋπόθεση αδιάκοπων και γρήγορων μεταρρυθμίσεων θα μπορούσε να γίνει μισογεμάτο. Δεν χάνει την ευκαιρία να καταγράψει τις ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ καυτηριάζοντας τις προεκλογικές επιλογές παροχών και ακύρωσης μεταρρυθμίσεων και αποτιμά θετικά το μεταρρυθμιστικό ξεκίνημα της νέας κυβέρνησης. Θεωρεί όμως πως δεν είναι αρκετό. «Θα πρέπει να ξεπεράσει ισχυρά οργανωμένα συμφέροντα τηρώντας παράλληλα τις δεσμεύσεις έναντι των Ευρωπαίων», σημειώνεται στην έκθεση.

Η κυβέρνηση, με την επιστολή του Μιχάλη Ψαλιδόπουλου, εμφανίζεται δυσαρεστημένη. «Οι αρχές θεωρούν ότι η έκθεση εστιάζει υπερβολικά στις κληρονομιές του παρελθόντος και τις προκλήσεις υποεκτιμώντας τις πρόσφατες θετικές εξελίξεις…» σημειώνει ο έλληνας αντιπρόσωπος.

Η συνταγή του ΔΝΤ για «καλύτερες ημέρες», παραμένει κλασική. Διεύρυνση της φορολογικής βάσης με μείωση του αφορολόγητου ορίου ώστε να υπάρχει ο δημοσιονομικός χώρος για ουσιαστική μείωση των άμεσων φόρων, ακύρωση της προνομοθετημένης «13^ης σύνταξης» και κατάργηση των προσωπικών διαφορών για τους παλαιούς συνταξιούχους, κατάργηση της προστασίας πρώτης κατοικίας, νέα μέτρα για την ουσιαστική μείωση των κόκκινων τραπεζικών δανείων…

Στο μέτωπο της ανάπτυξης, το Ταμείο εμφανίζεται παραδοσιακά απαισιόδοξο με την επισήμανση ότι «η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας αποδείχθηκε απογοητευτική». Προβλέπει επέκταση 1,8% φέτος, 2,3% το 2020 και στη συνέχεια ακόμα και κάτω από 1% τη διετία 2022 – 23.

Στην ασθενική ανάπτυξη, ο ρόλος των υπερπλεονασμάτων είναι καθοριστικός, όπως και ευθύνες όσων επέλεξαν αυτή την πολιτική. Τα υπερπλεονάσματα είναι σε βάρος της ανάπτυξης σημειώνει το ΔΝΤ υπενθυμίζοντας πως πέρυσι (σ.σ. ύστερα από ένα μπαράζ παροχών και κοινωνικών μερισμάτων) το πρωτογενές πλεόνασμα διαμορφώθηκε σε 4,2% του ΑΕΠ όταν οι δεσμεύσεις απαιτούσαν 3,5% του ΑΕΠ.

Φέτος το Ταμείο προβλέπει ότι ο στόχος για τα πλεονάσματα θα καλυφθεί, του χρόνου όμως όχι. Εκτιμά πως το πρωτογενές πλεόνασμα το 2020 θα είναι 3,1% του ΑΕΠ και στη συνέχεια ακόμα χαμηλότερο.