Το δύσβατο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής

Οι τελευταίως σημειούμενες εξελίξεις στην εγγύς προς τη χώρα μας περιοχή χαρακτηρίζονται από έντονη πρωτοβουλιακή κινητικότητα της τουρκικής πλευράς αλλά και από σταθερή κλιμάκωση της παραβατικής της δραστηριότητας. Τα δεδομένα αυτά διαμορφώνουν ένα εξαιρετικά δύσβατο για την Ελλάδα πεδίο που η αντιμετώπισή του απαιτεί μεγάλη προσοχή ώστε να μη χειροτερεύσουν ακόμη περισσότερο τα υπάρχοντα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σοβαρά προβλήματα. Συγκεκριμένα η Τουρκία:

Συνέχισε απτόητη τις παραβιάσεις του ελληνικού θαλάσσιου και εναέριου χώρου και μάλιστα με επιθετικότερο τρόπο και με μεγαλύτερο αριθμό στρατιωτικών μέσων.

Πολλαπλασίασε τις ομάδες μεταναστών που αποστέλλει από το έδαφός της στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, απειλώντας συγχρόνως ότι θα αυξήσει περαιτέρω τον αριθμό τους.

Διατύπωσε άτοπες καταγγελίες κατά των ελληνικών αρχών για δήθεν κακοποίηση των εισερχόμενων παρανόμως σε ελληνικό έδαφος μεταναστών.

Συνέχισε την προκλητική και απερίφραστα απειλητική ρητορική κατά της Ελλάδος, καταπατώντας συλλήβδην τις αρχές του χάρτη του ΟΗΕ.

Κορύφωσε την ιταμή ως προς το Διεθνές Δίκαιο στάση της εισβάλλοντας στρατιωτικά στο συριακό έδαφος με τη δήθεν καλοπροαίρετη επίκληση «λόγων ασφαλείας».

Γενικώς συνέχισε να κινείται με έπαρση περιφερειακής δύναμης μη διστάζοντας να αγνοεί τις εκ πολλών πλευρών αποδοκιμαστικές για τη συμπεριφορά της δηλώσεις.

Πρέπει όμως να τονιστεί ότι ενεργώντας με αυτές τις μεθόδους και αυτό το πνεύμα η Τουρκία δεν συνάντησε από καμία πλευρά ουσιαστική και αποδοτική αντίδραση. Ο μεν αμερικανός πρόεδρος κατ’ ουσίαν της έδωσε την έγκρισή του για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία, ο δε κ. Πούτιν επενέβη για να «οριοθετήσει» τον χώρο της παράνομης εισβολής, φροντίζοντας πάντως να χρησιμοποιήσει ήπιους τόνους ώστε να μην επηρεαστεί το θετικό κλίμα της αρτιγέννητης ρωσο-τουρκικής προσέγγισης. Ουδείς όμως διαμαρτυρήθηκε για την παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης εκτός από την Ελλάδα. Οπως ουδείς φάνηκε διατεθειμένος να αντιδράσει με εφαρμογή κυρωτικών μέτρων κατά της τουρκικής αυθαιρεσίας. Η δε ΕΕ φραστικά μεν αντέδρασε, αλλά ακόμη εξετάζει, σε επίδειξη στοχαστικής αναβλητικότητας, το είδος των μέτρων που θα λάβει για τις τουρκικές παραβιάσεις στην κυπριακή ΑΟΖ. Κορωνίδα σε αυτό το κλίμα ανοχής και ενθάρρυνσης της στυγνής τουρκικής στάσης ήταν και η συνάντηση Ερντογάν – Τραμπ στην Ουάσιγκτον στην οποία ο αμερικανός πρόεδρος εξήρε την ατμόσφαιρα συνεννόησης που τη διέκρινε και απέφυγε στις δηλώσεις οιαδήποτε αιχμηρή επίκριση κατά του τούρκου ομολόγου του για την όλη στάση του και για τη στροφή του προς τους ρωσικούς εξοπλισμούς. Υπό αυτούς τους όρους, δεν θα είναι έκπληξη η Τουρκία να αποκτήσει τελικά και ρωσικό και αμερικανικό οπλισμό.

Ενώπιον της κατάστασης αυτής που επιφέρει στην πράξη αναβάθμιση της τουρκικής ισχύος η Ελλάδα οφείλει να διαμορφώσει επειγόντως μια αποτελεσματική πολιτική κατοχύρωσης της ασφαλείας της. Είναι επιτακτική ανάγκη να καταρτίσει πολιτικές αναχαίτισης των διογκούμενων μεταναστευτικών ρευμάτων και επιπλέον να μεριμνήσει για την καλύτερη δυνατή οργάνωση της αποτρεπτικής της ισχύος.

Παράλληλα δε με τις διακηρύξεις της για την εμμονή της στο Διεθνές Δίκαιο να δείξει ότι δεν κατέχεται από φοβικό έναντι της Τουρκίας σύνδρομο. Διότι καλό είναι το Διεθνές Δίκαιο για την αξιοπρέπεια και ασφάλεια της χώρας, επιπλέον όμως απαιτούνται και αποτελεσματικά πρακτικά μέτρα.

Ο Δημήτρης Καραϊτίδης είναι πρέσβης επί τιμή