Συμμορίες

Με τα χθεσινά επεισόδια και σε συνέχεια άλλων επεισοδίων τις τελευταίες μέρες είναι καταφανές ότι διάφορες συμμορίες νέων (ή λιγότερο νέων) κινούνται πλέον στα όρια της στάσης κατά της δημοκρατίας.

Οργανωμένοι σε ομάδες ακροαριστερών, «κοινωνικών αγωνιστών», «αντιεξουσιαστών» ή «αλληλέγγυων» εμφανίζονται αποφασισμένοι να εμποδίσουν την επιβολή του νόμου στα πανεπιστήμια και γενικά στην πόλη.

Στρατηγική τους είναι ο θρασύς εκφοβισμός. Μέθοδος είναι η ένταση. Και στόχος η ανακήρυξη των φοιτητικών χώρων, των καταλήψεων ή ολόκληρων συνοικιών (όπως τα Εξάρχεια) σε συλλογικά τους φέουδα και άσυλα.

Αντιδρούν λοιπόν στην εκκένωση των παράνομων καταλήψεων – τις οποίες υποστηρίζουν συνήθως με το αζημίωτο…

Προβαίνουν σε πράξεις αντεκδικήσεων κατά των πανεπιστημιακών αρχών ή και των οργάνων της δημοκρατίας.

Καλύπτουν οργανωμένες εγκληματικές οργανώσεις ή κυκλώματα, όπως στην περίπτωση του Οικονομικού Πανεπιστημίου.

Υιοθετούν βίαιες κι επιθετικές συμπεριφορές απέναντι σε όσους παράγοντες της ακαδημαϊκής ζωής δεν ανέχονται τις έκνομες συμπεριφορές τους.

Κινούνται με πάθος και μίσος εναντίον της δημοκρατικής πολιτείας.

Η οποία τους αντιμετωπίζει με τη μέγιστη επιείκεια που μια δημοκρατία οφείλει να δείχνει ακόμη και στους εχθρούς της. Σε πείσμα της ανιστόρητης βλακείας ότι «η Χούντα δεν τελείωσε το ’73», η αλήθεια είναι ότι η Χούντα τελείωσε το ’74. Εκτοτε η αντίσταση είναι τζάμπα μαγκιά.

Επιείκεια φυσικά δεν σημαίνει ότι η δημοκρατική πολιτεία έχει αφοπλιστεί, ούτε ότι παραιτήθηκε βασικών λειτουργιών της.

Οποιος διαθέτει στοιχειώδη συναίσθηση των συσχετισμών γνωρίζει ότι οι νεαροί (ή λιγότερο νεαροί) που μετέχουν της στάσης δεν έχουν περιθώρια επιτυχίας, ούτε πιθανότητες επιβολής επί του κοινωνικού συνόλου. Θα ηττηθούν.

Θα πληρώσουν απλώς ένα υψηλό προσωπικό κόστος.

Το οποίο είτε θα μετανιώσουν όταν θα είναι πια αργά, είτε θα βουλιάξουν μαζί του και χωρίς επιστροφή στον βούρκο της τρομοκρατίας, του υποκόσμου και του περιθωρίου.

Μακάρι φυσικά οι μαστροχαλαστές να εκτονωθούν. Και να μη μετρήσουμε άλλες υλικές ζημιές, ούτε να θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα.

Αλλά μου φαίνεται δύσκολο. Υποψιάζομαι πως στις συμπεριφορές τους έχουν επενδύσει όλα τα συμπλέγματα, όλα τα ελλείμματα κι όλες τις ασυναρτησίες μιας αχαλίνωτης μετεφηβικής κρίσης.

Μικρή σημασία όμως έχει η ψυχή του καθενός.

Το βέβαιο είναι ότι η κατάσταση εκτραχηλισμού κι αποσύνθεσης των τελευταίων χρόνων δεν μπορεί να παραταθεί. Κι ότι η δημοκρατική πολιτεία θα επιβάλει την έννομη ταξη, όπως έχει από τη φύση της καθήκον.

Είναι προφανές δηλαδή ότι η χώρα δεν θα δεχτεί να καταστεί όμηρος μιας αρρωστημένης κοινωνικής μειοψηφίας.

Θα την αντιμετωπίσει με κάθε μέσο. Και με όποιο κόστος. Δυστυχώς.