Οι περιπέτειες {LF}του Κώστα {LF}Σλούκα {LF}στην Τουρκία

Το βράδυ της 8ης Μαρτίου 2016 στη Σμύρνη, όπου ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου έκανε το τραπέζι στον έλληνα ομόλογό του, Αλέξη Τσίπρα, τον κέρασε ψάρι με αγκινάρες α λα πολίτα και του αφιέρωσε ένα ελληνικό τραγούδι…

Ποιο ήταν αυτό; Εκείνο (σε στίχους του Πυθαγόρα, μουσική του Απόστολου Καλδάρα και ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα) που λέει «Μες του Βοσπόρου τα στενά, ο Γιάννης κλαίει τα δειλινά και ο μεμέτης δίπλα του, πίνει και τραγουδάει του, Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός, κι εγώ λαός κι εσύ λαός, εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ, όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ»!

Τριάμισι χρόνια αργότερα αυτά τα «αχ και βαχ» βγαίνουν από το στόμα του Κώστα Σλούκα, ο οποίος ξαφνικά και χωρίς να κάνει τίποτε βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα!

Οντως δεν έκανε τίποτε, διότι εάν έκανε (εάν δηλαδή ακούμπαγε το χέρι του στο πανό, που ξεδιπλώθηκε για την 81η επέτειο από τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ), τότε ούτε γάτα, ούτε ζημιά!

Παρεμπιπτόντως ο θεσσαλονικιός γκαρντ ο οποίος αγωνίζεται από το 2015 στη Φενέρμπαχτσε, έπαιξε ρόλο αθλητικού πρεσβευτή στις 9 του περασμένου Φεβρουαρίου στην Αγκυρα όπου προσκλήθηκε μαζί με τους διεθνείς ποδοσφαιριστές Κώστα Μήτρογλου και Γιώργο Τζαβέλλα για να παρακαθίσουν στο επίσημο γεύμα που παρέθεσε ο Ταγίπ Ερντογάν στον Αλέξη Τσίπρα.

Τότε μάλιστα δημοσίευσε στο Twitter περιχαρής μια φωτογραφία στην οποία  εικονιζόταν κουστουμαρισμένος μέσα στο αεροπλάνο, στην πτήση από την Κωνσταντινούπολη, ενώ ανάρτησε και τα πιάτα με τα ορεκτικά πάνω στο τραπέζι!

Τότε ένιωσε τιμημένος και κολακευμένος, τώρα αισθάνεται κατατρεγμένος από τους Τούρκους που του την… έπεσαν, κατηγορώντας τον ότι επέδειξε ασέβεια προς την ιστορία της χώρας στην οποία τρώει ψωμί, μάλιστα κάποιοι ενέπλεξαν στην υπόθεση ακόμη και τη… μικρασιατική καταστροφή!

Από το πουθενά, λοιπόν, αίφνης ο 29χρονος γκαρντ, που αποτελεί μια από τις κολώνες της Φενέρμπαχτσε (με την οποία το 2017 κατέκτησε τον τίτλο της Ευρωλίγκας) αναγκάζεται να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας! Μπήκε κι ελόγου του, χωρίς να το θέλει, ούτε να το επιδιώξει, στο τριπάκι της πολιτικοποίησης του αθλητισμού, που μόνο κινδύνους και παρελκυστικές καταστάσεις εγκυμονεί και γεννά…

Οι στρατιωτικοί χαιρετισμοί. Σαν να μην έφτανε ο απαράδεκτος, αλλά πάντοτε δημοφιλής και αναπόδραστος εναγκαλισμός της πολιτικής προς τα σπορ, ο Σλούκας έπεσε και στην περίπτωση, καθότι τον τελευταίο καιρό, με αφορμή την εισβολή της Τουρκίας στη Βορειοανατολική Συρία, σημειώθηκαν διάφορα περιστατικά  με πρωταγωνιστές αθλητές της γείτονος χώρας, που επιδόθηκαν σε συμβολικούς στρατιωτικούς χαιρετισμούς.

Δυο από δαύτους, παίκτες των ομάδων χάντμπολ του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ, απελάθηκαν από την Ελλάδα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις οι συγκεκριμένες χειρονομίες προκάλεσαν το κοινό αίσθημα.

Ο Σλούκας δεν προέβη σε καμιά χειρονομία και γι’ αυτό ακριβώς βρήκε ο δόλιος τον μπελά του. Εάν έβαζε το χέρι του πάνω στο επίμαχο πανό που έγραφε «θυμόμαστε με νοσταλγία και σεβασμό» θα τον κατηγορούσαν οι Ελληνες, τώρα έγινε σε έναν βαθμό persona non grata στο εργασιακό περιβάλλον του.

Μεσούσης της γενικής κατακραυγής την οποία δέχθηκε ο πρώην παίκτης του Αρη και του Ολυμπιακού, η διοίκηση της Φενέρμπαχτσε έσπευσε να αναρτήσει μια δήλωσή του στην οποία (ο Σλούκας) τόνιζε ότι «είμαι Ελληνας, αλλά βρίσκομαι στην Τουρκία εδώ και πέντε χρόνια, έχω μεγάλο σεβασμό για τη χώρα και την ομάδα και δεν ανέχομαι να πιστεύουν το αντίθετο».

Στην προσπάθειά της να ρίξει τους τόνους η Φενέρμπαχτσε προφανώς τον ορμήνεψε να διευκρινίσει κιόλας ότι «εκείνη τη στιγμή ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένος στον αγώνα που θα παίζαμε και δεν συνειδητοποίησα τι συνέβαινε»…

Σε κάθε περίπτωση η Φενέρμπαχτσε θα έπρεπε να δράσει προληπτικά και να προστατεύσει τον Σλούκα από αυτή τη δοκιμασία και την περιπέτεια. Με τη λογική του «έκαστος εφ’ ω ετάχθη» οι αθλητές τάσσονται (να αγωνίζονται) μέσα στα γήπεδα και όχι να γίνονται οχήματα της οποιασδήποτε πολιτικής προπαγάνδας.