Το κόμμα της φασαρίας

Με το που επιχειρήθηκε να λειτουργήσει η Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής για τη σκευωρία Novartis, το φιλοθέαμον κοινό εισήχθη αμέσως στο σκηνικό ενός φτηνού μελοδράματος. Ο φίλος των παιδιών με τις μολότοφ, Σπύρος Λάππας, ζήτησε να ανακληθεί η απόφαση εξαίρεσης του Τζανακόπουλου και Πολάκη, στην ουσία δηλαδή ζήτησε η Βουλή να αλλάξει την ψήφο της. Γιατί όχι, έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν σε κομματικό συνέδριο, όταν ο Τσίπρας ζήτησε να αλλάξει μια κομματική απόφαση που δεν του άρεσε – κι αμέσως έγινε. Αλλά, φυσικά, η Βουλή δεν είναι συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, οι αποφάσεις του δεν είναι αντικείμενο της επιθυμίας κανενός αρχηγού. Κι ας τον επικαλέστηκε ο Τζανακόπουλος, με φωσκολική οίηση: «Είμαι εδώ κατ’ εντολήν του προέδρου μου. Κι εσείς παραβιάζετε το Σύνταγμα».

Ορθώς, κατόπιν όλων αυτών, ο πρόεδρος ανέστειλε τη διαδικασία, αποφεύγοντας να οξύνει τα πράγματα, ζητώντας ο ΣΥΡΙΖΑ να συμμορφωθεί με την απόφαση της εξαίρεσης του Τζανακόπουλου και του Πολάκη – κάτι που διαφαίνεται ότι δεν θα γίνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να γίνει φασαρία, να ληφθούν μέτρα εναντίον των βουλευτών του για να μπορεί να φωνασκεί ότι υπάρχει δημοκρατική διασάλευση.

Υπάρχει έστω υπόνοια δημοκρατικής διασάλευσης; Οι έμπειροι νομικοί τους οποίους συμβουλεύομαι είναι κατηγορηματικοί. Η Προανακριτική δεν είναι δικαστήριο (κι ας έχει αρμοδιότητα και δικαίωμα να ανακρίνει κληθέντες ως μάρτυρες, και ασφαλώς τον Παπαγγελόπουλο, για τον οποίο έχει συσταθεί), θα μπορούσε κατά συνέπεια να μην έχουν εξαιρεθεί οι δύο βουλευτές. Αλλά για την εξαίρεσή τους αποφάσισε η πλειοψηφία – και αυτό είναι δημοκρατικότατο. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ωρύεται για την απόφαση, αλλά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μειοψήφησε. Κι αυτό δεν το αλλάζει καμία φασαρία.

Βεβαίως, έως σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ διέπρεψε μόνο ως κόμμα της φασαρίας. Απόλαυσε αν δεν υποδαύλισε την εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008, υιοθέτησε την έντεχνη αγανάκτηση των «Αγανακτισμένων», ανέχθηκε τα μπάχαλα και τους μπαχαλοποιούς για πολύ καιρό, επιχείρησε να διχάσει την εποχή τού «οιονεί εμφυλίου» και του συνθήματος «ή εμείς ή αυτοί». Ακόμα και μετά το δημοψήφισμα κράτησε ανοιχτά τα μέτωπα, παίζοντας τον ρόλο του μνημονιακού εξ ανάγκης. Σε έναν βαθμό, ίσως έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται ότι περισσότερο απ’ όλα τούς έβλαψε ο καθεστωτισμός, η υποχώρηση της συγκρουσιακής ταυτότητας του κόμματος προκειμένου οι κουρασμένοι πολεμιστές του να γευτούν τις ανέσεις – και τα πούρα στο κότερο της εξουσίας.

Γι’ αυτό, τώρα που τελείωσαν οι ανέσεις και όλα δείχνουν ότι το συναινετικό παιχνίδι δεν τραβάει, η σκέψη είναι να ξαναρχίσει ο πόλεμος. Ηδη, όμοροι χώροι έχουν πάρει το μήνυμα – ενόψει Πολυτεχνείου και επετείου των Δεκεμβριανών του 2008, μάλιστα, έχουν αρχίσει να το εκτελούν.

Αλλά η Προανακριτική της Βουλής για τη Novartis θα μπορούσε να λειτουργήσει αποσυσπειρωτικά, αν μαθαίναμε σιγά σιγά τα έργα και τις ημέρες του στυγνού εξουσιαστικού μηχανισμού που μας κυβέρνησε στο όνομα της Αριστεράς. Αν προχωρήσουν ομαλά οι εργασίες της Προανακριτικής, ίσως σε λίγο καιρό η λέξη σκευωρία να είναι πολύ φτωχή για να εκφράσει ό,τι συνέβη. Οπότε βρέθηκε μια νομιμοφανής δικαιολογία για να ενεργοποιηθεί εκ νέου το μέτωπο της φασαρίας. Είναι ο μόνος τρόπος που ξέρουν.