Οι Περιφέρειες ως αναπτυξιακός θεσμός

Η περιπέτεια της κρίσης συνέβαλε στην ωρίμανση του πολιτικού συστήματος. Η απεξάρτησή του από τις βεβαιότητες και τους φορμαλισμούς του παρελθόντος υπήρξε αναγεννητική.

Η παραγωγική και οικονομική υστέρηση ήταν αποτέλεσμα του κορεσμένου και ξεπερασμένου αναπτυξιακού μοντέλου που επί δεκαετίες ακολουθούσαμε. Αυτές τις παθογένειες των μεσοπρόθεσμων πολιτικών είχε επισημάνει εύστοχα ο εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος, προτρέποντας τους Ελληνες να βλέπουν το Μάκρο και όχι το Μίκρο. Βιώνοντας σήμερα τις συνέπειες των αλόγιστων πολιτικών, συνειδητοποιήσαμε την ανάγκη προσήλωσης σε μια εμπροσθοβαρή στρατηγική. Μάλιστα, αποδεικνύεται θετικό ότι σε αυτήν προσβλέπει σχεδόν το σύνολο των δυνάμεων -παραγωγικών, πολιτικών – της χώρας.

Ολοι πλέον συμφωνούν ότι χρειάζονται νέες προσεγγίσεις και ιδέες. Τα όρια ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους σχετίζονται με τις δημοσιονομικές δυνατότητες. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να αγνοεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου. Η υλοποίηση μεγάλων έργων υποδομής συνδέεται και με νέα χρηματοδοτικά μοντέλα. Το ενεργειακό μέλλον μας εξαρτάται και από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Η διασφάλιση θέσεων απασχόλησης είναι συνυφασμένη με την προσέλκυση επενδύσεων. Η ανάδειξη της χώρας σε πόλο έλξης οικονομικών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, αλλά και σε τουριστικό προορισμό, καθιστά καίρια προτεραιότητα τη βιώσιμη ανάπτυξη και την περιβαλλοντική προστασία.

Ως εκ τούτου, επιβάλλεται η περαιτέρω θεσμική ενδυνάμωση των Περιφερειών και η ενίσχυση των αρμοδιοτήτων τους, μαζί με τους ανάλογους πόρους. Ετσι μπορούν να καταστούν αυτοδύναμες πολιτικές και αναπτυξιακές μονάδες.  Κομβικό ζήτημα για τη θεμελίωση και υλοποίηση εμπροσθοβαρούς στρατηγικής είναι οι αιρετές Περιφέρειες να αποτελέσουν το αντίβαρο στο υπερτροφικό κράτος.

Με τις γνώσεις και τις εμπειρίες που απέκτησαν, αλλά και με το προνόμιο να διατηρούν αυθεντική σχέση με τη ζώσα πραγματικότητα, έχουν τη δυνατότητα  να λειτουργήσουν σαν ένα Πολυδύναμο Εργαστήρι Ανάπτυξης. Αποδεσμευμένες από μονομέρειες και στρεβλώσεις, μπορούν να διαδραματίσουν καταλυτικό ρόλο στην αναζωογόνηση των περιοχών τους.

Η έξοδος της χώρας καθιστά μονόδρομο την περιφερειακή διακυβέρνηση. Η θεσμική ατροφία της Περιφέρειας καταλύεται στην πράξη όταν οι πολιτικές τους διοικήσεις έχουν συγκροτημένες θέσεις για την κατασκευή σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων και την αναβάθμιση των θαλάσσιων και αεροπορικών μεταφορών. Για την εξασφάλιση ενεργειακής επάρκειας, την προσέλκυση επενδύσεων και τη διαχείριση των απορριμμάτων. Για την απόκτηση απαιτούμενων κοινωνικών υποδομών, για την ενίσχυση πανεπιστημιακών και ερευνητικών ιδρυμάτων. Για τον εμπλουτισμό του τουριστικού προϊόντος και την αναζωογόνηση του πρωτογενούς τομέα.

Η Περιφέρεια Κρήτης, αντλώντας δύναμη από τη σημαντική κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που τη στηρίζει, εισέρχεται δυναμικά στον αστερισμό μιας νέας εποχής. Ακολουθώντας εμπροσθοβαρή στρατηγική, διαμόρφωσε μια πολυθεματική πολιτική ατζέντα, αποκτώντας ρόλο και λόγο σε όλα τα μεγάλα ζητήματα του νησιού μας. Ετσι «ανοίγει τον δρόμο» στη βιώσιμη ανάπτυξη, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής των πολιτών.

O Σταύρος Αρναουτάκης είναι περιφερειάρχης Κρήτης