Ποιος θα νικήσει το λόμπι;

Το ερώτημα μοιάζει αφοπλιστικό – τόσο αφοπλιστικό ώστε να αναρωτιέται κανείς πώς δεν το έχει κάνει στάμπα στα μπλουζάκια της η NRA, το πανίσχυρο λόμπι των όπλων στις ΗΠΑ. «Πείτε μου, σας παρακαλώ, ποιο αδίκημα διαπράττει αυτός που κατέχει μία βόμβα μολότοφ στην πλάτη» ρωτάει ο Σπύρος Λάππας. «Πείτε μου τι πρόβλημα υπάρχει όταν έχει κανείς ένα όπλο στην τσέπη» θα μπορούσε να ρωτάει ο Τσάρλτον Ιστον.

Μια απάντηση είχε δώσει ο Αλέξης Τσίπρας – μια ανάλογη θα μπορούσε να είχε δώσει και ο Ντόναλντ Τραμπ. Η μολότοφ, είχε πει στη Βουλή, δεν έχει κάτι κακό από μόνη της. Εχει μόνο εάν βρίσκεσαι από τη λάθος μεριά. Αν είσαι από τη μεριά εκείνου στον οποίο προσγειώνεται επάνω του και όχι από τη μεριά εκείνου που την εκτοξεύει. Πιο σχηματικά, τη ρίχνεις ή την τρως;

Εντάξει, ο Τσίπρας τότε έκανε χιούμορ. Χιούμορ θα έκανε και ο Τραμπ εάν έλεγε πως τα όπλα δεν έχουν και τίποτε κακό εάν προλάβεις και πυροβολήσεις πρώτος. Είναι μια χαρά εάν δεν φας εσύ τη σφαίρα αλλά ο άλλος. Αλλά πόσο χιούμορ του είδους χωράει στη χώρα των φονικών επιθέσεων στα σχολεία; Πόσο χιούμορ του είδους χωράει στη χώρα των τριών νεκρών της Marfin;

«Θέλω ακριβή και συγκεκριμένη αιτιολογία, γιατί στην αιτιολογική έκθεση δεν το αναφέρετε, ποιο έννομο αγαθό προσβάλλει η απλή κατοχή μιας βόμβας μολότοφ;» επιμένει ο Σπύρος Λάππας. Με τρεις χαμένες ζωές από μια πυρκαγιά που προκάλεσαν ακριβώς οι μολότοφ, η απορία μοιάζει να διατυπώνεται από κάποιον που έχει σκεπαστεί από ένα σύννεφο λήθης. Από έναν ακόμη Κυρίτση, ο οποίος διαβεβαίωνε σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ πως από τις μολότοφ δεν έχει πεθάνει κανένας.

Εχει; Εχει. Και είναι σε αυτήν την ανάγκη της συνεχούς υπόμνησης που αποτυπώνεται το μέγεθος του προβλήματος. Ακόμη χειρότερα, η τραγωδία της Marfin είναι πολύ πρόσφατη για να την ξεχνάει κανείς, για να μη θυμάται τι είχε συμβεί και πώς είχε συμβεί. Από τις φωνές που ακούστηκαν «αφήστε τους να καούν» έως τα σώματα που εμπόδισαν τα πυροσβεστικά να φτάσουν στο κτίριο που φλεγόταν, τίποτε δεν θα έπρεπε να έχει ξεχαστεί. Κι όμως. Φαίνεται να έχει ξεχαστεί ακόμη και το ίδιο το γεγονός: οι τρεις θάνατοι που προκλήθηκαν από βόμβες μολότοφ.

Είναι ένα ερώτημα εάν σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όχι απλώς αμνησίας, αλλά τραμπικού χιούμορ και τραμπικής αδιαφορίας για τον θάνατο των άλλων, έχει νόημα η διακήρυξη του υπουργού Δικαιοσύνης πως η εκτόξευση των μολότοφ θα τιμωρείται με ποινή φυλάκισης έως και δέκα χρόνια. Δέκα χρόνια για μια μολότοφ που δεν κάνει πάντα κακό και οι μισοί έχουν ξεχάσει πως έχει ήδη σκοτώσει; Μπορεί, με άλλα λόγια, να καλύψει ο νέος Ποινικός Κώδικας το κενό της αμνησίας, μπορεί να κατισχύσει του τραμπικού χιούμορ και της τραμπικής αδιαφορίας;

Το ερώτημα μπορεί να διατυπωθεί και αλλιώς. Μπορεί ο νέος Ποινικός Κώδικας να νικήσει το λόμπι υπέρ των μολότοφ ή κι αυτό το λόμπι θα νικήσει, όπως νίκησε το λόμπι των όπλων στην Αμερική; Δεν έχει και πολλούς λόγους να αισιοδοξεί κανείς. Στο περιβάλλον αυτού του μολοτοφικού Φαρ Ουέστ, οι αυστηροί νόμοι είναι συνήθως νεκροί νόμοι.