Η αλήθεια {LF}των fake news

Κι αν τα fake news είναι αλήθεια; Πάμε πάλι, αν σας μπέρδεψα. Φανταστείτε πως, παρά τη διάψευση μιας είδησης, ένα (μεγάλο) μέρος του κοινού συνεχίζει να τη θεωρεί ως έχει και μάλιστα να καθορίζει την αντίδρασή του από αυτή.

Το τελευταίο δεκάχρονο, και καθόλου τυχαία σε αντιστοιχία με την υποχώρηση του παραδοσιακού Τύπου, αμέτρητα fake news κατέκλυσαν τον δημόσιο λόγο. Καθόλου επίσης τυχαία, η πλειονότητα αυτών εκπορεύθηκε ή πριμοδοτήθηκε απ’ την ακροδεξιά πλευρά του πολιτικού τόξου. Με ένταση βέβαια στα χρόνια της συριζαϊκής διακυβέρνησης, όταν και με αφορμή το Μακεδονικό ή το Προσφυγικό διαβάσαμε τέρατα – μέχρι και για νύχτα συναγερμού στις μυστικές υπηρεσίες λόγω της απόβασης Ούννων.

Θα έλεγε κανείς πως η πολιτική αλλαγή θα μετέβαλλε την τάση. Η ταυτόχρονη έξοδος της ΧΑ από τη Βουλή θα ήταν ένας παραπάνω λόγος να αποκεντροποιηθεί ο παράφρων λόγος ή να περιοριστεί σε παρακμιακά σάιτ.

Κι όμως. Σήμερα, για όποιον έχει στοιχειώδη εικόνα με τα κοινωνικά δίκτυα, η παραφροσύνη καλά κρατεί.

Πιο πρόσφατο, πιο νωπό παράδειγμα, ο νέος λόγος για το Προσφυγικό. Αν κάποιος μπει σε ιστοσελίδες και ταυτόχρονα σε αμέτρητους λογαριασμούς των κοινωνικών δικτύων θα νομίζει πως ο εποικισμός ξεκίνησε. Τι κι αν με μια πρόχειρη έρευνα σε επίσημες και αδιαμφισβήτητες πηγές – π.χ. της ίδιας της ΕΕ – θα καταλάβαινε και ο πιο αδαής πως οι ροές στη Γηραιά Ηπειρο και βέβαια η απόδοση ιθαγένειας είναι απείρως οι μικρότερες σε σχέση με άλλα κράτη ή ηπείρους. Για να μην παρεξηγηθώ. Οι ροές είναι μείζον θέμα. Για άλλο λόγο όμως από αυτόν που επικαλούνται οι ελλαδέμποροι και οι παράφρονες. Οι τελευταίοι αναπαράγουν φληναφήματα για αλλοίωση πληθυσμού, αλλοίωση εθνοτικής συνοχής και έξαρση της εγκληματικότητας.

Και, εντάξει, τους επαγγελματίες του εθνικού λυρισμού – που δεν έχουν καμία σχέση με τον αγνό πατριωτισμό – τους καταλαβαίνω. Μεροκάματο. Τους υπόλοιπους και ειδικότερα τους απογόνους προσφύγων; Τα παιδιά ή τα εγγόνια αυτών που ήλθαν από άλλες αντίστοιχες ροές και αρχικώς αντιμετωπίστηκαν ως ξένοι από τους φερόμενους ως γηγενείς;

Το Προσφυγικό όμως είναι ένα μόνο παράδειγμα. Και η ψηφίδα ενός μείζονος θέματος που προκύπτει σήμερα. Ποιο είναι αυτό; Πως ακόμη κι αν αντικρούσεις με στοιχεία ένα ψεύδος, υπάρχει κόσμος πεπεισμένος που δεν μεταβάλλει τη γνώμη του, τη θέση του, την οπτική του. Για αυτούς ακόμη ο Σόρος διάγει ένα μεγάλο σχέδιο αλλοίωσης του έθνους μας.

Την ίδια στιγμή, κάντε ένα τεστ. Δοκιμάστε να δείτε αν ο εθνικός συνομιλητής σας έχει ιδέα της ελληνικής γραμματείας. Αν έχει έστω γεύση του Σολωμού, του Παλαμά, του Τσίρκα, των αντιφάσεων του Ελληνισμού, των μεγαλοϊδεατισμών που μας έβαλαν σε περιπέτειες, του αληθινού νοήματος της 28ης Οκτωβρίου, του αληθινού κατά Γιάννη Σκαρίμπα 1821, του δράματος που περιγράφει ο Μακρυγιάννης, των Καπακιών των Οπλαρχηγών του Εικοσιένα – κατά Κωστή Παπαγιώργη -, των αντιφάσεων, των υπερβολών του έθνους μας, των ιστορικών χαρακτηριστικών της μεταπρατικής ολιγαρχίας μας.

Βέβαια ο καθείς θέλει να πιστέψει τα fake news που τον βολεύουν. Σήμερα ο αδύναμος είναι ο πρόσφυγας. Είδατε πολλούς από αυτούς τους ψευτοπατριώτες να τα βάζουν με τα αφεντικά τους ή με πλούσιους ξένους που αγόρασαν σπίτια εδώ; Σήμερα το εύκολο είναι να πεις πως «ξεπουλήθηκε η Μακεδονία» λόγω ονόματος, την ίδια ώρα που η μισή σου επικράτεια είναι αμερικανική. Το πρόβλημα είναι πως φαντάζει δυνατό πια να εξεγερθούν όλοι αυτοί για λάθος λόγο.